فیلم کره ای The Woman Who Ran 2020

این فیلم مرا به یاد زمانی می‌اندازد که در نمایشی از هارولد پینتر بازی می‌کردم. کلمات چندان اهمیت ندارند؛ همه چیز در زیرفحمِ متن و گفتگوهای ناگفته نهفته است. علاوه بر این، فیلم از نظر بصری هم با دید کارگردانِ برجسته‌اش حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. فیلم سه‌پاره‌ای مینیمالیستی است که ظاهراً به سبکی خام فیلم‌برداری شده، اما این سادگی آشکاراً معنا دارد. در هر بخش،...

این فیلم مرا به یاد زمانی می‌اندازد که در نمایشی از هارولد پینتر بازی می‌کردم. کلمات چندان اهمیت ندارند؛ همه چیز در زیرفحمِ متن و گفتگوهای ناگفته نهفته است. علاوه بر این، فیلم از نظر بصری هم با دید کارگردانِ برجسته‌اش حرف‌های بیشتری برای گفتن دارد. فیلم سه‌پاره‌ای مینیمالیستی است که ظاهراً به سبکی خام فیلم‌برداری شده، اما این سادگی آشکاراً معنا دارد. در هر بخش، کیم مین‌هی می‌گوید که او و همسرش حتی یک روز هم از هم جدا نبوده‌اند. این تکرار گاهی شبیه اصرارِ زیاد به نظر می‌رسد، اما من به حرف او باور بیشتری دارم. من و همسرم ده سال است که با هم به سفرهای جهانی رفته‌ایم و حتی یک روز هم از هم دور نبوده‌ایم؛ سبک زندگی‌مان و یکدیگر را دوست داریم. ظاهراً هانگ سانگ-سو و کیم مین‌هی نیز چنین رابطه‌ای دارند. به نظرم فیلم در واقع تفسیر و نقدی است بر آن نمایشی که بسیاری از آدم‌ها از آن گریزی ندارند—همان چیزی که به «قانون جذب» مشهور است، مگر نه؟ من و همسرم دوستانی داریم که در این جهان درام زندگی می‌کنند و از شنیدن مکرر داستان‌های یکسانشان خسته شده‌ایم. در نهایت شاید فیلم فقط همین کنایه باشد: «دیوانگی یعنی یک کار را بارها و بارها انجام دادن و انتظار نتیجه‌ای متفاوت داشتن.» (این جمله به‌اشتباه به اینشتین نسبت داده شده.) کیم مین‌هی در فیلم، درام دیگران را از دریچه زندگی خودش می‌نگرد؛ انگار از پشت پرده‌ای سینمایی به تماشای آنها نشسته است. او آرامش را در تنهاییِ همراه با فیلمسازش می‌یابد. این برداشت بی‌رحم است، اما من آن را درک می‌کنم.