فیلم Flatliners 2017

بازگردانی آثار سینمایی گذشته و بازتولید آن‌ها برای تماشاگران امروز همیشه همراه با ریسک است. ایده بازیابی تازگی و تأثیر نسخهٔ اصلی—فیلمی که روزگاری نقداً مورد توجه و از نظر تجاری موفق بوده—در برخی موارد جواب می‌دهد، اما باززنده کردن یک تریلر پزشکی–روان‌شناختی متوسط از دههٔ ۱۹۹۰ و بسته‌بندی دوبارهٔ آن به شکلی براق‌تر با تمرکز بر تم کلیشه‌ای مرگ و زندگی برای ذهنیت هزاره‌ای،...

بازگردانی آثار سینمایی گذشته و بازتولید آن‌ها برای تماشاگران امروز همیشه همراه با ریسک است. ایده بازیابی تازگی و تأثیر نسخهٔ اصلی—فیلمی که روزگاری نقداً مورد توجه و از نظر تجاری موفق بوده—در برخی موارد جواب می‌دهد، اما باززنده کردن یک تریلر پزشکی–روان‌شناختی متوسط از دههٔ ۱۹۹۰ و بسته‌بندی دوبارهٔ آن به شکلی براق‌تر با تمرکز بر تم کلیشه‌ای مرگ و زندگی برای ذهنیت هزاره‌ای، پرسش‌برانگیز است. نسخهٔ نِیلز آردن اوپلِو از Flatliners (۲۰۱۷) در مقام بازنگری، از فیلم جوئل شوماکر فاصلهٔ چندانی ندارد؛ فیلمی که خود اصلیِ آن هم چندان جذاب یا تحریک‌کننده نبود، اما لااقل با حضور بازیگران جوان و شناخته‌شده‌ای که جانی خلاقانه به اثر می‌دادند، اندکی اعتبار داشت. نسخهٔ اوپلِو اما بازتولیدی کم‌هویت است که هیجان‌ها و ترس‌های ملایمی عرضه می‌کند، ضربهٔ احساسی کمی دارد و در پایان پاداشی نازک و نامنعطف ارائه می‌دهد. ایدهٔ گروهی از دانشجویان پزشکی ایده‌پرداز که برای تجربهٔ چیزهایی فراتر از بیداری فیزیکی زندگی، توقف قلب و بازگشت را تجربه می‌کنند، دستمایهٔ جذابی است و می‌توانست زمینهٔ بحث‌های فلسفی یا اخلاقی عمیق‌تری شود. اما Flatliners (نسخهٔ اوپلِو) ظرفیت کنکاش جدی در این موضوعات را ندارد؛ کارگردانی بی‌ابتکار و فیلمنامهٔ یکنواخت بن ریپلی نتوانسته‌اند ضربان لازم را به این قصهٔ پزشکی–ماورایی بدهند. فیلم ظاهری کم‌هزینه دارد و پیام داستان—سفر این پزشکان جوان به ورطه‌ای از حالت مردگی—به تکرار اجتناب‌ناپذیر رازها و عذاب‌های روانی گذشتهٔ شخصیت‌ها تقلیل یافته است. الیت پیج در نقش کورتی، رهبر گروه دانشجویان پزشکی، بازی قابل قبولی ارائه می‌کند و حضور کیفر ساترلند در نقش مدرس میان‌سالی به‌عنوان اشاره‌ای نوستالژیک عمل می‌کند، اما کلیت شخصیت‌پردازی‌ها سطحی و دیالوگ‌ها کودکانه‌اند؛ شخصیت‌ها بیشتر شبیه مهره‌هایی صیقل‌خورده برای تصویرسازیِ تبلیغاتی‌اند تا انسان‌هایی واقعی و پیچیده. برخی منتقدان اجرای بازیگران را نقطهٔ قوتی می‌دانند، اما اجرای کلی فیلم فاقد عمق و انسجام لازم است. نقدهای دیگر هم در طیف‌های مختلف قرار دارند: عده‌ای این نسخه را حتی از فیلم اصلی ضعیف‌تر می‌دانند، بعضی آن را صرفاً اثری قابل تماشا و وقت‌گذرانی می‌بینند، و کسانی که با نسخهٔ ۱۹۹۰ خاطره دارند احتمالاً از این بازسازی ناراضی خواهند بود. خلاقیت محدود، تکیهٔ بیش از حد بر ارّه‌بری‌های ناگهانی و جلوه‌های CGIِ تزئینی، و فقدان چشم‌انداز روشن از آنچه می‌خواست بگوید، از مهم‌ترین نقاط ضعف فیلم محسوب می‌شوند. به طور خلاصه، Flatliners (۲۰۱۷) فیلمی قابل دیدن ولی کم‌تأثیر است؛ اگر از نسخهٔ اصلی طرفدار هستید، احتمالاً از این بازسازی خوشنود نخواهید شد، اما اگر بدون پیش‌فرض وارد آن شوید، شاید برای اوقاتِ کوتاهی سرگرمتان کند — نه بیشتر.