فیلم Next of Kin 1989

خُب، بدون بازبینی کامل فیلم این را می‌گویم: لیام نیسون—خدا حفظش کند—هرگز نباید دوباره نقشی با لهجه هیل‌بیلی بازی کند. پاتریک سویزی در یک تریلر انتقامی اکشن بازی می‌کند؛ همان سالی که فیلم Road House را هم ساخت و سال بعد Ghost را؛ دو سال پس از موفقیت Dirty Dancing. بنابراین می‌توان گفت سویزی خود را در یک ژانر محصور نکرد. Next of Kin شاید گنجینه‌ای...

خُب، بدون بازبینی کامل فیلم این را می‌گویم: لیام نیسون—خدا حفظش کند—هرگز نباید دوباره نقشی با لهجه هیل‌بیلی بازی کند. پاتریک سویزی در یک تریلر انتقامی اکشن بازی می‌کند؛ همان سالی که فیلم Road House را هم ساخت و سال بعد Ghost را؛ دو سال پس از موفقیت Dirty Dancing. بنابراین می‌توان گفت سویزی خود را در یک ژانر محصور نکرد. Next of Kin شاید گنجینه‌ای پنهان نباشد، اما تریلری محکم است با فهرستی درخشان از بازیگران: لیام نیسون، هلن هانت، بیل پکستون، آدام بالدوین، آندریاس کاتسولاس، بن استیلر (در نقش جدی)، مایکل جی. پولارد، تد لوین و پل گرکو. ماجرا این است: سویزی نقش یک پلیس شیکاگو را دارد که پس از قتل برادر کوچک‌ترش تلاش می‌کند به قانون پایبند بماند، در حالی که یکی از برادرانش از روستاها (نقش برجسته نیسون) ترجیح می‌دهد شخصاً انتقام بگیرد. اوضاع از کنترل خارج می‌شود و خون، وفاداری و تصمیمات سرنوشت‌ساز دنبال می‌آیند. خط داستان ساده است: پلیس صادقی سعی می‌کند با وجود درد در دل، به قانون وفادار بماند؛ برادر روستایی (نقش درخشان نیسون) ترجیح می‌دهد عدالت نوعِ Deliverance را اجرا کند—در حالی که بقیه خانواده گیتس منتظرند از تپه‌ها پایین بیایند و به انتقام بپیوندند. سکانس‌های اکشن را جان اروین خوب صحنه‌پردازی کرده، شخصیت‌پردازی‌ها لذت‌بخش‌اند هرچند کلیشه‌ای‌اند، و اگر بتوانید از دم‌موی سویزی بگذرید، بازی او بسیار کنترل‌شده و خونسرد است. فیلم حتماً دیدنیِ واجب نیست، اما آبرومند است و ارزش وقت گذاشتن را دارد، حتی اگر فقط برای دیدن بازیگرانی جوان و آشنا باشد که قبل از موفقیت‌های بزرگ‌تر در آن می‌درخشند. امتیاز: 6/10 --- مثل قهرمانش، Next of Kin خود یک استثناست — تریلری درباره نزاع خانوادگی بین هیل‌بیلی‌ها و مافیا که پاتریک سویزی، لیام نیسون، آدام بالدوین، هلن هانت، بیل پکستون و بن استیلر را کنار هم قرار می‌دهد. ترومن گیتس (سویزی) شخصیتی مرموز است؛ در آپالاچیا زاده و بزرگ‌شده و سپس به شیکاگو آمده، حالا پلیسی با لباس غیررسمی است، همسری نوازنده ویولن (هانت)، ماشینی اسپرت و مویی که از جلو پمپادور و از پشت دم‌اسبی است؛ نوعی روستانشین متمدن. سویزی این نقش را خوب از کار درآورده، دقیقاً چون آخرین کسی است که او را هیل‌بیلی تصور می‌کنیم؛ بنابراین غریبگی‌ای که ترومن هنگام بازگشت به کنتاکی برای خاکسپاری برادرش جرالد (پکستون) نشان می‌دهد، واقعی به نظر می‌رسد. نیسون یکی از معدود بازیگرانی است که هم می‌تواند روحیات اسکاتلندی/هایلندر و هم هیل‌بیلی را باورپذیر بازی کند؛ متأسفانه پکستون فقط در چند صحنه حضور دارد و مثل استیلر نقش قربانی نصیبش می‌شود؛ هانت نیز به‌طرز قابل‌پیش‌بینی‌ای تا حد یک «دختر در مخمصه» تقلیل یافته است. در جبهه مافیا، آدام بالدوین به‌عنوان آنتاگونیست اصلی، جویی روسلینی را مؤثر بازی می‌کند؛ نقش او شبیه Animal Mother در Full Metal Jacket است که از جنگ برگشته و با قدی بلندتر از اغلب بازیگران (به‌جز نیسون) تهدیدآمیزی خاصی دارد. در مقابل، جانی ایزابلا (آندریاس کاتسولاس) از آن رؤسای مافیایی است که اصالتش را فراموش نکرده و بابت پختن غذای سنتی ایتالیایی خودش خجالتی نیست—با لقب «پاپا جان»، چه انتظاری دارید؟ برای انصاف باید گفت کاتسولاس تقلیدی از پل سوروینو در Goodfellas نبود (آن فیلم یک سال بعد اکران شد). این شاید اولین نمونه از نقش‌هایی باشد که نیسون بعداً به‌عنوان نگهبان تنها و قانون‌شکن بازی می‌کند؛ اینجا او نقش برادر بزرگ‌تر، برایر، را دارد. پس از خاکسپاری جرالد، ترومن و برایر جداگانه به شیکاگو بازمی‌گردند؛ چون برایر محدودیت‌های کیفری را رعایت نمی‌کند، تحقیقات او سریع‌تر پیش می‌رود. همه چیز در یک زد و خورد در قبرستان به اوج می‌رسد که شامل پرتاب چاقو، تیر و کمان، سگ‌ها و مارهاست؛ ممکن است این سکانس الهام‌بخش اوجی باشد که بعدها در فیلم‌های دیگری دیده می‌شود. در مجموع، Next of Kin شبیه آن خویشاوند عجیب و غریبی است که همه‌مان داریم؛ اگرچه همیشه دوست‌داشتنی نیست، اما نمی‌توانیم آن را دوست نداشته باشیم.