فیلم From Hell 2001

نمی‌توانم بگویم طرفدار سرسخت داستان‌های جنایی قدیمی بریتانیایی‌ام، اما گه‌گاه از آن‌ها لذت می‌برم. این فیلم تا حدی تیره، سنگین و ملال‌آور است و برای تماشای شبانه در این فصل، زمانی که تاریکی زودتر فرا می‌رسد و حال و هوای شمع‌وار لندن ویکتوریایی را دارد، بسیار مناسب است. فیلم را خوش‌ساخت یافتم، تا پایان آن که باید بگویم برای سلیقه‌ی من بیش از حد تراژیک است....

نمی‌توانم بگویم طرفدار سرسخت داستان‌های جنایی قدیمی بریتانیایی‌ام، اما گه‌گاه از آن‌ها لذت می‌برم. این فیلم تا حدی تیره، سنگین و ملال‌آور است و برای تماشای شبانه در این فصل، زمانی که تاریکی زودتر فرا می‌رسد و حال و هوای شمع‌وار لندن ویکتوریایی را دارد، بسیار مناسب است. فیلم را خوش‌ساخت یافتم، تا پایان آن که باید بگویم برای سلیقه‌ی من بیش از حد تراژیک است. با این حال مسیر رسیدن به آن پایان تماشایی و ارزش دیدن را داشت. فضاسازی تاریک بسیار خوب انجام شده؛ هم زیبا و هم غم‌انگیز. داستانی دیگر بر پایهٔ پروندهٔ جک ریپر است و تا حد زیادی تخیلی است که صرفاً از شخصیتِ جک الهام گرفته؛ اما روایتِ خوب و اجرا شده‌ای است و دنبال کردن کشف علت واقعیِ قتل‌ها توسط بازرس اِیبلارد لذت‌بخش است. از نظر بازیگری نقصِ عمده‌ای ندیدم و اغلب بازی‌ها در سطح بالایی‌اند، هرچند اندکی تأسف‌آور است که بار دیگر جانی دپ ثابت می‌کند در نقش‌هایی که شخصیت اندکی دیوانه یا آشفته دارند بهتر ظاهر می‌شود. فیلم آن‌قدرها هم خون‌بار نیست و قطعاً در دستهٔ آثار وحشت قرار نمی‌گیرد. بیشتر صحنه‌های خشونت از دید تماشاگر پنهان شده‌اند، گرچه چند صحنه کمی «خون‌آلود» هستند؛ اما فقط اگر معدهٔ حساسی دارید این صحنه‌ها شما را اذیت می‌کنند — و اگر چنین هستید شاید اصولاً نباید فیلم‌های قاتلان زنجیره‌ای ببینید. پایان فیلم باعث شد امتیاز کلی‌اش کمی کاهش یابد، اما در مجموع تماشای آن خوشایند بود. ---- من پیش از این فقط «The Book of Eli» را از کارهای برادران هیوز دیده بودم و آن فیلم را دوست داشتم، هرچند احساس می‌کردم سبک‌های نمایشیِ پرجنب‌وجوشِ آن‌ها گاهی در روایت داستان مزاحمت ایجاد می‌کنند. دیدن این فیلمِ قدیمی‌تر تاییدی بود بر همین حس، اما با این وجود فیلمِ خوبی است. جانی دپ (که پنجمین انتخابِ برادران هیوز برای نقش اصلی بود) نقشِ قهرمان فیلم را خوب بازی می‌کند. قطعاً جالب بود اگر یکی از انتخاب‌های ابتدایی‌شان—به‌ترتیبِ اولویت: دانیل دی-لوئیس، شان کانری، جود لاو یا برد پیت (به‌ویژه دو نفر اول)— این نقش را ایفا می‌کردند. بازیگران مکمل خوب‌اند، فیلم دل‌انگیز است و در سراسر اجرا کنجکاوی‌برانگیز باقی می‌ماند. مخصوصاً بازیِ هیتر گراهام را دوست داشتم (فکر می‌کنم این یکی از بهترین آثار اوست)، و همچنین ایان هلم، رابی کولترین و به‌ویژه کاترین کارتلیج را ستایش می‌کنم—واقعاً جای او در فیلم‌های بعدی خالی است. ---- آلن مور، برادران هیوز و جانی دپ این فیلم که در 2001 منتشر شد و به کارگردانی برادران هیوز ساخته شده، قتل‌های جک ریپر را در محلهٔ فقیرنشین وایت‌چیپل لندن در پاییز 1888 بازنمایی می‌کند. جانی دپ در نقش یک بازرس معتاد به تریاک ظاهر می‌شود، رابی کولترین هم نقش همکارش را دارد و هیتر گراهام نقش یک زن فاحشه را بازی می‌کند که توجه بازرس را جلب می‌کند. فیلم بر اساس رمان مصورِ آلن مور ساخته شده است. مور از تغییر تصویر «خشن» فردریک اَبِرلاین به یک «دَندیِ مشروب‌خوار آبسنت» که جانی دپ بازی می‌کند، انتقاد کرد. در واقع شواهدی دال بر مصرف مواد یا دیدگاه‌های روانیِ ماوراءالطبیعی توسط اَبِرلاین وجود ندارد. رمان مور تا حد زیادی از نظریهٔ توطئهٔ سلطنتی‌ای الهام گرفته که استفن نایت در کتاب 1976 خود («جک ریپر: راه‌حل نهایی») مطرح کرده بود؛ چه این نظریه حقیقت داشته باشد چه نه، برای یک داستان خوب کار می‌کند. فیلم حالتی شبیه به آثارِ گاتیکِ «همر» دارد، اما با بودجهٔ بلاک‌باستریِ دورانِ معاصر. می‌توان آن را با فیلم‌هایی مانند «Frankenstein Must Be Destroyed» (1969) و «Taste the Blood of Dracula» (1970) مقایسه کرد. فیلم حتی زیرپلاتِ کوچکی هم دارد که به لذت‌های هِدونیستیِ تابو در میان آقایانِ طبقهٔ بالا در دوران ویکتوریایی اشاره می‌کند. انتظار کلاه‌بالا، کت‌های سیاه، خیابان‌های سنگ‌فرش، زنان وسوسه‌انگیز، قاتلی هولناک و رنگ‌های غنی را داشته باشید. مدت فیلم حدود 2 ساعت و 2 دقیقه است و در پراگِ جمهوری چک و بخش‌هایی از انگلستان (از جمله بوس‌کستل و گولدینگز) فیلم‌برداری شده است. نمره: B ---- تماشای خوبی بود؛ دوباره می‌بینمش و پیشنهادش می‌کنم. اگر با پروندهٔ جک ریپر کنار می‌آیید یا به آن علاقه‌مندید، این فیلم می‌تواند یک معمای قتل عالی برایتان باشد. جانی دپ — فارغ از نظرها درباره‌اش — نقشِ سردرگم، معتاد و بازرس را خوب ایفا می‌کند. هیتر گراهام با وجود اینکه نقشِ او تا حدی نقشِ «دَمَزل» است، احساس و عمق به آن می‌بخشد و نقشش را بالاتر می‌برد. بقیهٔ بازیگران عمدتاً مردان میانسال بریتانیایی‌اند و واقعاً حسِ پیچیدگی معما و اطلاعات قطره‌چکانِ تحقیق است که باعث برجسته شدن فیلم می‌شود. خوشبختانه، هرچند فیلم تا حدی هولناک است، اما کاملاً صحنهٔ خون‌بار نیست؛ بنابراین تقریباً چیزی حواس‌پرت‌کن در برابر جنبهٔ تحقیقاتی فیلم وجود ندارد، مگر یک پیچیدگی رومانتیک نامناسب که کمی مزاحم است.