فیلم The New Mutants 2020

باورم نمی‌شود که دارم درباره «نیو موتانت‌ها» نقد می‌نویسم... آخرین فیلم از مجموعه ایکس‌من پیش از ورودشان به دنیای سینمایی مارول، یکی از طولانی‌ترین تاخیرها را تجربه کرد اما بالاخره این هفته اکران شد. فیلم در سال ۲۰۱۷ فیلم‌برداری شد و قرار بود آوریل ۲۰۱۸ اکران شود؛ تغییرات برنامه‌ریزی‌شده برای برداشت‌های دوباره نخستین تأخیر را ایجاد کرد. سپس مذاکرات ادغام دیزنی و 20th Century Fox...

باورم نمی‌شود که دارم درباره «نیو موتانت‌ها» نقد می‌نویسم... آخرین فیلم از مجموعه ایکس‌من پیش از ورودشان به دنیای سینمایی مارول، یکی از طولانی‌ترین تاخیرها را تجربه کرد اما بالاخره این هفته اکران شد. فیلم در سال ۲۰۱۷ فیلم‌برداری شد و قرار بود آوریل ۲۰۱۸ اکران شود؛ تغییرات برنامه‌ریزی‌شده برای برداشت‌های دوباره نخستین تأخیر را ایجاد کرد. سپس مذاکرات ادغام دیزنی و 20th Century Fox فیلم را در وضعیت بلاتکلیفی نگه داشت و بعد هم همه‌گیری جهانی باعث شد اکران باز هم عقب بیفتد. حاصل نهایی: اکران محدود جهانی تقریباً سه سال پس از پایان فیلم‌برداری و بدون برداشت‌های دوباره. طبیعی است که انتظاراتم خیلی پایین بود… اما غافلگیرکننده اینکه «نیو موتانت‌ها» آشغال مطلق نیست؛ فیلم قابل قبول و حتی سرگرم‌کننده‌ای است. بابت تمام کسانی که روی این فیلم کار کردند و مجبور شدند مدت‌ها منتظر انتشارش بمانند، واقعاً متأسفم. خوشحالم که فیلم خیلی شبیه یک اثر کلیشه‌ای و ماشینی ابرقهرمانی نیست. بله، کلیشه زیاد دارد و گاهی فضایی شبیه فیلم‌های ایکس‌من احساس می‌شود، اما نکته این است که جوش‌خورده و با دلایل مشخص. بون و نیت لی داستانی نوشته‌اند که پر از توسعه شخصیتی مهم و دقیق است و حتی یک خط عاشقانه قابل‌اعتنا هم در آن وجود دارد. هر یک از جوانان جهش‌یافته داستان و گذشته‌شان را در مرکز توجه دارند و وقتی فیلم به گذشته هر شخصیت می‌پردازد، این بخش هرگز به‌عنوان زیرپلاتی بی‌ربط حس نمی‌شود؛ همه چیز کاربرد دارد. تیم فنی با بودجه‌ای به‌مراتب کمتر از دیگر آثار ژانر کار کرده‌اند و باید از آن‌ها برای تبدیل یک فیلم کم‌هزینه و تک‌لوکیشن به چیزی نسبتاً سرگرم‌کننده قدردانی کنم. جلوه‌های بصری کیفیت ابر تولیدات روز را ندارند اما در مجموع قابل قبول‌اند. فضاسازی وحشت‌آمیز حاضر است، هرچند حس می‌شود اگر فیلم جسورانه‌تر و قاطع‌تر به صحنه‌های کابوس‌وار می‌پرداخت بهتر می‌شد. بهترین نقطه فیلم قطعاً بازیگران بسیار بااستعداد آن هستند، به جز یک استثناء... از رفتار شورشی آنیا-تیلور-جوی تا اجرای پخته چارلی هیتون، از نمایش احساسی میزی ویلیامز تا جمله‌های بامزه هنری زاگا، هر کدام نشان می‌دهند چرا برای چنین فرنچایزی انتخاب شده‌اند. با وجود لهجه‌های به‌شدت مشکل‌دار، بین بازیگران شیمی خوبی وجود دارد، از جمله بازیگر تازه‌کار بلو هانت. با این حال، او به‌عنوان نقش اصلی به‌خوبی قانع‌کننده نیست که عمدتاً به‌خاطر کم‌تجربگی‌ست. نمی‌خواهم بیش از حد سخت‌گیر باشم چون در لحظاتی که کنار هم‌بازیانش است، لحظات خوبی می‌بینیم؛ ولی هر صحنه‌ای که تنها یا مقابل پرده سبز بازی می‌کند، تا حد زیادی بد و از نوع شرم‌آور است. بخشی از مسئولیت انتخاب او به بون یا تیم انتخاب بازیگر برمی‌گردد، اما مشکل اصلی حتی بیش از بازیگر به خودِ شخصیت مربوط است. اگرچه برای گذشته‌ی دَنی همان تمرکز را گذاشته‌اند که برای دیگران، او هرگز با پیامدهای قدرتش روبه‌رو نمی‌شود. بعضی جهش‌یافته‌ها به دیگران آسیب زده یا حتی آدم کشته‌اند و این آن‌ها را دچار آسیب روحی کرده؛ اما دَنی هیچ لحظه‌ای نشان نمی‌دهد که بابت گذشته‌اش پشیمان باشد یا با آن درگیر شود. وقتی شخصیت و بازیگر هر دو آن پرسونالیته جذاب را نداشته باشند، برقرار کردن ارتباط با پروتاگونیست سخت می‌شود. در نهایت، آلیس براگا در نقش دکتر تقریباً فرمولا‌ترین عنصر فیلم است. از همان گفتگوهای اولش با جهش‌یافته‌ها می‌توان حدس زد داستان به کجا می‌رود. براگا در نقش دکتر چسیلیا ریِز خوب است، اما شخصیت او تنها کسی‌ست که گذشته‌اش عملاً کاویده نشده. انگیزه‌های ریِز و آنچه بیرون بیمارستان می‌گذرد سوالات جالبی ایجاد می‌کند که متأسفانه پاسخی برای‌شان داده نمی‌شود. شاید برداشت‌های دوباره می‌توانست برخی از این مشکلات را حل کند یا چیزهایی به فیلم اضافه کند — نمی‌دانم — اما آنچه می‌دانم این است که «نیو موتانت‌ها» اصلاً ویرانه‌ای مطلق نیست. خلاصه اینکه جاش بون و نِیت لی فیلمنامه‌ای نسبتاً سرگرم‌کننده خارج از حوزه کلیشه‌ای آثار ابرقهرمانی ارائه داده‌اند؛ فیلمنامه‌ای که توسعه شخصیتی دقیق و سکانس‌های ترسناک نسبتاً خوبی دارد، به‌ویژه با توجه به بودجه پایین. «نیو موتانت‌ها» بازیگران فوق‌العاده‌ای دارد و بین آن‌ها شیمی چشمگیری برقرار است. همه بازیگران اجرای درخور توجهی دارند، به‌جز تازه‌وارد بلو هانت که متأسفانه تجربه کمش جلو پتانسیلش را گرفته. در تقابل با نحوه پرداخت شخصیت‌ها، دَنی مون‌استار به‌عنوان قهرمان چندان جذاب نیست چون تقریباً هیچ‌گاه با پیامدهای عاطفی قدرتش روبه‌رو نمی‌شود. با وجود دیدگاه تازه در داستان کلی، فیلم هنوز کلیشه‌ها و بخش‌های قالبی دارد، مخصوصاً آنچه مربوط به بیمارستان است. در مجموع، با توجه به مشکلات متعدد تولید، فیلم به‌طور غافلگیرکننده‌ای قابل تماشا است؛ بنابراین دست‌کم برای خداحافظی با آخرین قسمت ایکس‌من پیش از ورود به MCU دیدنش را توصیه می‌کنم. امتیاز: B- --- مثل «دارک فونیکس»، بزرگ‌ترین زیان فاکس تبدیل به بزرگ‌ترین سود برای دیزنی شد: حتی وقتی «نیو موتانت‌ها» اکران شد، بحث‌ها بیشتر حول این بود که چگونه دنیای سینمایی مارول احتمالاً ایکس‌من را باززنده می‌کند. این حیف است چون اثر جاش بون، که از یک فرنچایز منقرض‌شده باقی مانده و بی‌سر و صدا وسط همه‌گیری به سینماها فرستاده شد، می‌توانست گامی به‌سمت جهتی تازه و بالقوه جالب باشد. - جِیک واتت --- مشکل «نیو موتانت‌ها» این است که در خیلی جهات شکست می‌خورد و همین باعث می‌شود دشوار باشد دقیقاً بگوییم چرا فیلم این‌قدر بد است. اگر طرفدار ایکس‌من هستید از جهش‌های شخصیت‌ها ناامید خواهید شد، اگر طرفدار تریلر هستید از نقش منفی ناامید می‌شوید. چه زمانی ببینید: تنها سناریویی که توصیه می‌کنم این فیلم را ببینید این است که هم‌عاشق یکی از بازیگران باشید (حتی در این صورت هم احتمالاً ناامید می‌شوید). چطور فیلم را درست کنند: 1. نقش منفی را عوض کنید؛ دست بردارید از تلاش برای ساختن یک ترکیب عجیب وحشت/ابرقهرمانی و روی چیزی که ایکس‌من را در اصل خوب می‌کرد تمرکز کنید — یک شرور درست‌وحسابی. 2. تمرکز زیادی روی بک‌استوری‌های ضعیف نوشته‌شده هر شخصیت اصلی است؛ این میزان توجه را کم کنید. 3. جهش‌ها را بهتر کنید! قدرت‌ها باید طوری طراحی شوند که مخاطب دلت بخواهد خود آن‌ها را داشته باشد. 4. دیالوگ‌های کلیشه‌ای را حذف کنید و یک ژانر مشخص انتخاب کنید؛ فیلم بین علمی‌تخیلی، اکشن، ترسناک، رمانس و فیلم سطح Bِ کمیک در نوسان است. --- به‌عنوان کسی که هم طرفدار وحشت و هم طرفدار ایکس‌من است، از هم‌زمان با انتشار اولین تریلر منتظر این ترکیب بودم. حتی با نقدها و پی‌آرسی معمولاً بدِ اخیر، می‌خواستم خودم ببینم. نتیجه... تقریباً افتضاح بود. این برای کارهای آتی جاش «The Fault in Our Stars» بون (مثلاً مینی‌سریال «The Stand») خبر خوبی نیست. خلاصه داستان را که از تریلرها می‌دانیم: جوانان جهش‌یافته‌ای در یک بیمارستان روانی مورد آزاری/تعقیب چیزی قرار می‌گیرند. بهترین بخش‌ها همان لحظاتی است که در سری ایکس‌من می‌بینیم، یعنی وقتی جهش‌یافته‌ها برای اولین بار با قدرت‌هایشان آشنا می‌شوند و معمولاً تصویربرداری از این صحنه‌ها مؤثر است. اما جلوه‌های ویژه متناقض‌اند؛ گاهی قابل قبول و گاهی بچگانه. بیشتر بازیگران گروه، ستاره‌های نوپایی هستند مثل میزی ویلیامز، آنیا تیلور-جوی و چارلی هیتون، اما بازی‌ها متوسط است و بدتر اینکه لهجه‌هایی را که باید داشته باشند به‌طرز فاجعه‌باری نابود می‌کنند (به‌ترتیب ایرلندی، روسی[؟] و جنوبی آمریکا). داستان — دست‌کم ناامیدکننده است. اگر توقعات‌تان را تا سطح یک قسمت بد ۹۰ دقیقه‌ای «بافی» پایین بیاورید، شاید چیز قابل‌پسندی پیدا کنید. --- تماشای بسیار خوب و غافلگیرکننده‌ای بود؛ احتمالاً دوباره می‌بینمش و توصیه‌اش هم می‌کنم. انتظاراتم از این فیلم بسیار پایین بود: واقعاً تریلر را دست‌کم گرفته بودم. فکر می‌کردم دارند «نیو وُریِرز» را خراب می‌کنند و متوجه نشدم یک شخصیت را از نظر جنسیتی تغییر داده‌اند — (مون‌استار در کامیک‌ها نسخه‌ای متفاوت دارد). چیزی که واقعاً جالب است و هرگز به آن پرداخته نمی‌شود این است که آن مرکز چیست، چه کسی آن را اداره می‌کند و هدفش چیست. در خلال شورش پرسش‌ها بی‌پاسخ می‌مانند؛ صادقانه بگویم بدترین بخش فیلم همین است، اما مگر خیلی دقیق دنبال پاسخ باشید، احتمالاً متوجهش هم نمی‌شوید. شخصیت‌ها به‌طرز فریبنده‌ای جالب‌اند، تا جایی که من در بعضی نقاط واقعاً غافلگیر شدم؛ آن‌ها چیز اصلی فیلم‌اند. کشف شخصیت‌ها، تکامل‌شان به‌عنوان یک تیم و کشمکش‌های شخصی‌شان است که فیلم را می‌سازد. بعد از یک نقطه مشخص، فیلم پر از اکشن می‌شود؛ مبارزات به‌خوبی طراحی و اجرا شده و پشت‌شان چیزی معنادار هست. اگر به هر سطحی از اکشن با قدرت‌های فرابشری علاقه دارید، این فیلم را تماشا کنید.