انیمه Sing 2016

کیفیت این کمدی کارتونی دوست‌داشتنی با استفاده از نسخه‌های جذاب از آهنگ‌های پاپ شناخته‌شده و بازیگران مطرح، از تب ماجراهای حیوانات سخنگو و رقابت‌های استعدادها بهره می‌برد. شاید از نظر محتوا به ژرفای Inside Out یا پیام‌های آشکار Zootopia نرسد، اما مثل Trolls ساده و شاد است، با موسیقی‌های گیرنده و شوخی‌هایی که احتمالا بچه‌ها را می‌خندانند. با این حال پیام‌هایش به اندازه‌ی Trolls کاملاً مثبت...

کیفیت این کمدی کارتونی دوست‌داشتنی با استفاده از نسخه‌های جذاب از آهنگ‌های پاپ شناخته‌شده و بازیگران مطرح، از تب ماجراهای حیوانات سخنگو و رقابت‌های استعدادها بهره می‌برد. شاید از نظر محتوا به ژرفای Inside Out یا پیام‌های آشکار Zootopia نرسد، اما مثل Trolls ساده و شاد است، با موسیقی‌های گیرنده و شوخی‌هایی که احتمالا بچه‌ها را می‌خندانند. با این حال پیام‌هایش به اندازه‌ی Trolls کاملاً مثبت نیستند. قطعات موسیقی بدون شک بهترین بخش فیلم‌اند؛ از اجرای جنیفر هادسون در «Golden Slumbers/Carry That Weight» تا دوئت خوک‌نماها در «Shake It Off» (با صداپیشگی ریس ویترسپون و نیک کرول در نقش گونتر) و اجرای درخشان توری کلی از «Hallelujah». موسیقی است که تماشای Sing را توجیه می‌کند، چون از نظر داستان و موضوع چند لغزش وجود دارد که مانع از برجستگی کامل آن می‌شود. مثلاً چگونگی نمایش زندگی خانوادگی روزیتا: او برای ۲۵ بچه‌اش همه‌چیز را انجام می‌دهد و شوهر خسته‌اش (با صدای نیک آفرمن) کم‌وبیش بی‌تفاوت است. او آن‌قدر غیرفعال است که متوجه نمی‌شود روزیتا برای اداره‌ی کارهای خانه هنگام نداشتن پرستار، یک سازوکار پیچیده ترتیب می‌دهد. یا داستان جانی که مدام به دنبال تایید پدر خلافکارش است — انگیزه‌ی خوبِ یک بچه برای دیده شدن توسط والد، اما چرا پدر را دزد بانک انتخاب کرده‌اند؟ این نوع انتخاب‌ها سوال‌برانگیزند. اگر دنبال یک تفریح شاد و سرزنده می‌گردید که بعد از تیتراژ هم ممکن است هِی بخوانید، Sing نیازتان را برآورده می‌کند. صرف‌نظر از کاستی‌ها، فیلم خوش‌ساخت و سرشار از آهنگ‌های دل‌نشین و شخصیت‌هایی است که دل می‌بُرند؛ مناسب تماشای خانوادگی و برای همه‌ی سنین. نامزد گلدن گلوب شده ولی اسکار را از دست داده است. برای برخی بینندگان فیلمی سرگرم‌کننده و زودگذر اما لذت‌بخش است. (امتیاز: 8/10)