فیلم Please Don’t Destroy: The Treasure of Foggy Mountain 2023

پس از آغاز انقلاب خونین پاریس در 1789، مجسمه‌ای بی‌قیمت از ملکه ماری آنتوانت ناپدید شد. قرن‌ها بعد، در یک جامعهٔ روستایی آمریکا شایعه‌ای رواج دارد که همین گنج در اعماق «تپهٔ مه‌آلود» محلی پنهان است. سه علاقه‌مند محلی—مارتین هِرلیهی، جان هیگینز و بن مارشال (برای ساده‌بودن، شخصیت‌ها همان نام کوچک بازیگران را دارند)—از سر بی‌حوصلگی و کنجکاوی تصمیم می‌گیرند خودشان را بسنجند و برای...

پس از آغاز انقلاب خونین پاریس در 1789، مجسمه‌ای بی‌قیمت از ملکه ماری آنتوانت ناپدید شد. قرن‌ها بعد، در یک جامعهٔ روستایی آمریکا شایعه‌ای رواج دارد که همین گنج در اعماق «تپهٔ مه‌آلود» محلی پنهان است. سه علاقه‌مند محلی—مارتین هِرلیهی، جان هیگینز و بن مارشال (برای ساده‌بودن، شخصیت‌ها همان نام کوچک بازیگران را دارند)—از سر بی‌حوصلگی و کنجکاوی تصمیم می‌گیرند خودشان را بسنجند و برای یافتن آن راهی می‌شوند. در مسیر با دو نگهبان پارک، لیزا (مگان استالر) و تیلور (ایکس مییو) روبه‌رو می‌شوند که نقشه‌شان را متوجه می‌شوند و می‌گذارند پسرها کارِ سخت را انجام دهند تا در برابر طبیعت وحشی، یک فرقهٔ عجیب به رهبری دیتچ (بوون یانگ) مقاومت کنند و امیدوار باشند به‌عنوان قهرمان به سوپرمارکتی که محل کارشان است بازگردند. فیلم بد نیست — بین این سه جوان شیمی‌ای خوشایند وجود دارد — اما این کافی نیست برای نگه داشتن یک فیلم بلند. پس از حدود ده دقیقه توسعهٔ شخصیت‌ها، طنز به سمت کمدیِ فیزیکیِ تقریباً فارسی‌کِش می‌لغزد و پس از آن برای سرگرم نگه‌داشتن تماشاگر ناتوان می‌شود؛ ریتم فیلم مدام تند است و فرصت جلب توجه بیشتر را از دست می‌دهد. انصافاً خسته‌کننده نیست، اما بیش از حد زمخت و صریح است و بیشتر شبیه مجموعه‌ای از اسکچ‌های کوتاه الهام‌گرفته از «ایندیانا جونز» یا «گنج ملی» است که بعضی‌شان بهتر از بقیه کار کرده‌اند. دیدنی است اما کاملاً فراموش‌شدنی. اخیراً فیلمی دیدم که جزو کمدی‌های سطحی و خنده‌دارِ عجیب و بامزه است. ممکن است ارتباط شخصی‌ای با این فیلم داشته باشم، اما سعی می‌کنم بی‌طرف قضاوت کنم. آیا فیلم بی‌نقص است؟ نه؛ مخصوصاً جلوهٔ بصریِ اغراق‌شده در نمایش شاهین کمی بیش از حد است. با این حال، باوجود نقائص، تماشا کردنش دلنشین است. فیلم نقاط قوت زیادی دارد و قطعاً با طنزش شما را خواهد خنداند؛ لحظاتی دارد که واقعاً از شدت خنده غلت می‌زنید و لحظاتی هم ممکن است دربارهٔ میزان شوخ‌طبعی‌اش تردید کنید. در کل ارزش تماشا و حتی تکرار را دارد. چپ‌ها کمدی را نابود کرده‌اند و این فیلم شاهد آن است. نگران سیاست نباشید؛ فیلم مدام پیامی برای شرمندگی‌زدن به شما نمی‌دهد و از آن آثارِ «کمدیِ چپ‌کُش» نیست. این فقط سه مرد هستند که به‌قدری از مردانگی تهی شده‌اند که انگار سطوح تستوسترون‌شان پایین‌تر از یک دختر نه‌ساله است؛ عمداً طوری طراحی شده‌اند که حتی کمترین اشاره‌ای به مردانگی نداشته باشند تا کسی آزرده نشود. داستان حول این سه مرد نوشته شده، طوری که به هیچ‌کس توهین نکند. نتیجه‌اش می‌شود چیزی شبیه نسخه‌ای دیگر از «13 Reasons Why» — آن‌قدر بد است که ممکن است شما را روی اعصاب بیندازد.