فیلم The Green Inferno 2013

نظر اول از وقتی شنیدم این فیلم قرار است پخش شود دلم می‌خواست ببینمش؛ پیدایش کردن طول کشید و حالا دقیق نمی‌دانم چه حسی نسبت بهش دارم—شاید تا حدودی حس تعرض بصری داشتم. شروع فیلم خیلی ضعیف است؛ حضور آن دختر بور بی‌ربط به کل داستان است و عملاً هیچ نقش معناداری در ادامه ندارد. همچنین صحنهٔ نیمه‌تمامی هست که یکی می‌گوید «صبر کن» و بعد...

نظر اول از وقتی شنیدم این فیلم قرار است پخش شود دلم می‌خواست ببینمش؛ پیدایش کردن طول کشید و حالا دقیق نمی‌دانم چه حسی نسبت بهش دارم—شاید تا حدودی حس تعرض بصری داشتم. شروع فیلم خیلی ضعیف است؛ حضور آن دختر بور بی‌ربط به کل داستان است و عملاً هیچ نقش معناداری در ادامه ندارد. همچنین صحنهٔ نیمه‌تمامی هست که یکی می‌گوید «صبر کن» و بعد می‌گوید «بی‌خیال» و هیچ‌وقت نمی‌فهمی منظورش چه بود—آزاردهنده است. در ضمن اصلاً در جریان نبودم که در فیلم صحنه‌هایی از قطع عضو ناحیهٔ تناسلی وجود دارد؛ اگر قرار است فیلم‌ها این‌چنین باشند، ای‌کاش بهتر اطلاع‌رسانی می‌کردند تا بتوانم از دیدنشان اجتناب کنم، چون واقعاً آزاردهنده است. شخصیت دختر تازه‌وارد ناگهان مجذوب یک فعال می‌شود و بی‌مهابا خودش را وارد جمعی خطرناک می‌کند؛ به نظر می‌رسد همه او را ساده و محافظه‌کار فرض می‌کنند. تصمیم‌های گروه هم اغلب منطقی نیست: بردن بچه‌های مرفّه به منطقه‌ای محروم، فریاد زدن دربارهٔ سوءاستفادهٔ کودک جلوی دیگران، ترک وسایل و ورود بی‌سلاح به جنگل—همه‌چیز خیلی بد و پیش‌بینی‌پذیر است. فیلم بیشتر روی صحنه‌های خون و خشونت حساب کرده که از نظر فنی خوب اجرا شده‌اند؛ برخی صحنه‌ها مثل آسیب به چشم دقیق و تکان‌دهنده ضبط شده‌اند. اما صحنه‌های خشونت‌آمیز زیادی هم هست که سؤال‌برانگیزند و گاهی به نظر می‌رسد صرفاً برای شوک‌آفرینی گذاشته شده‌اند؛ مثلاً یکی از شخصیت‌ها انفجاری از ناحیهٔ مقعد دارد که کاملاً زائد به نظر می‌رسد. واکنش‌ها هم عجیب‌اند؛ بعضی‌ها از صحنهٔ مدفوع بیشتر ناراحت می‌شوند تا از شکنجهٔ دیگران. برخی لحظات واقعاً احمقانه‌اند: یکی از مردها پس از دیدن زنی که گردنش بریده می‌شود، مشغول خودارضایی می‌شود—این‌که در چنین موقعیتی چنین رفتاری رخ دهد بی‌معنی است. ایدهٔ بی‌هوش کردن قبیله به عنوان نقشهٔ فرار هم چندان قانع‌کننده نیست. در کل، می‌شد تعطیلات بهتری تصور کرد تا رها شدن در جنگل و خورده شدن توسط «اسمورف‌های شیطانی». نظر دوم «بدترین ترس‌شان از بیرونِ اعتراض‌شان آمد.» به فیلم‌های الی راث علاقه دارم، هرچند بعضی‌ها را کمتر از میانگین نقدها ارزیابی کرده‌ام. این فیلم ترس و وحشت زمینی است، نه وحشت ماورایی یا علمی–تخیلی. پیش از دیدن، تا حدی داستان را می‌دانستم، اما فیلم بیش از حد خشن بود؛ حتی برای بزرگسالان هم شدید است. معمولاً نسبت به شکنجهٔ سینمایی چندان حساس نیستم چون تقلبی بودنش واضح است، اما اینجا آدم‌خواری برایم بسیار آزاردهنده بود. با کشتارها مشکلی ندارم، اما کاننیبالیزم حس ناآرامیِ کامل می‌آورد. داستان قابل قبول و هدفمند است و بسیاری از لحظات قابل پیش‌بینی‌اند؛ هدفِ فیلم بیشتر بیرون آوردن حس ناراحتی و دلزدگی از بیننده است که در این زمینه موفق است. ساخت، انتخاب بازیگران، لوکیشن‌ها و تصاویر خوب‌اند، اما من این فیلم را توصیه نمی‌کنم. نمرهٔ من: 4/10. نظر سوم نه ازش متنفر شدم و نه واقعاً دوستش داشتم. بازی‌ها اکثراً ضعیف‌اند به‌جز چند صحنه از لورنزا ایزو که خوب است، و سادگی و ناآگاهی شخصیت‌ها بسیار آزاردهنده است. در میان فیلم‌های الی راث احتمالاً یکی از نسبتاً بهترهاست، اما من به آن فقط 3 از 5 می‌دهم.