فیلم Hard Boiled 1992

«چه کسی دلش می‌خواهد قبل از صبحانه یک حمام خون مفت ببیند؟» هنگ‌کنگ تاریخچه‌ای طولانی در ساخت سینمای اکشن درخشان دارد، اما این فیلم برای من چندان خوب یا جالب نبود. خیلی‌ها آن را ستایش می‌کنند و می‌گویند شاهکار است؛ این را کاملاً می‌پذیرم — هرکس سلیقه‌ای دارد — اما حقیقت این است که فیلم برای من کار نکرد. به نظر می‌رسد صرفاً بهانه‌ای برای نمایش...

«چه کسی دلش می‌خواهد قبل از صبحانه یک حمام خون مفت ببیند؟» هنگ‌کنگ تاریخچه‌ای طولانی در ساخت سینمای اکشن درخشان دارد، اما این فیلم برای من چندان خوب یا جالب نبود. خیلی‌ها آن را ستایش می‌کنند و می‌گویند شاهکار است؛ این را کاملاً می‌پذیرم — هرکس سلیقه‌ای دارد — اما حقیقت این است که فیلم برای من کار نکرد. به نظر می‌رسد صرفاً بهانه‌ای برای نمایش صحنه‌های اکشن باشد. جان وو کارگردانی است که چندان با او آشنا نیستم. از «قاتل» خوشم آمد و بنابراین تصمیم گرفتم این فیلم را ببینم چون بسیاری آن را از بهترین آثار او می‌دانند. شباهتی وجود دارد: سبک و نگاه مشخصی از یک کارگردان در هر دو فیلم دیده می‌شود و برخی انتخاب‌های تصویربرداری هم مشترک‌اند، اما فیلمنامه و داستانی قانع‌کننده کم است. از وسط فیلم به بعد، خشونت و میل به نمایش خون‌آشامی از کنترل خارج می‌شود؛ در بخش‌هایی می‌نشینیم و شاهد چیزی هستیم که جز یک کشتار بی‌دلیل و آرایش‌شده نمی‌توان نامید. در مورد بازیگران هم می‌خواستم صحبت کنم، اما احساس کردم هیچ‌کدام فرصت، فضا یا مادهٔ لازم برای پرداخت درستِ یک شخصیت را ندارند. آن‌ها بیشتر برای کشتن یا کشته شدن حاضرند، طبق خواست و طراحی بی‌رحمانهٔ وو، که از جلوه‌های بصری و خشونتِ کورکورانه و خشنِ سینمای اکشن تا حد امکان استفاده می‌کند. فیلم مملو از جلوه‌های گرافیکی است که همراه با فیلم‌برداری‌ای شبیه ویدئو کلیپِ یک گروه راک صنعتی، ما را از یک کشتار به کشتار دیگر می‌برد و پیش از رسیدن به نیمهٔ فیلم، شک می‌کنیم که آیا بازیگران زنده‌اند یا خیر. با این حال، انصافاً فیلم در جذب مخاطب موفق است؛ چه به خاطر استفادهٔ هوشمندانه از افکت‌های صوتی، چه به خاطر موسیقی متن درخور و شکوهمندش و چه به‌واسطهِ فیلم‌برداری سریع و خشونت‌آمیز. ما بخشی از آن می‌شویم و این بسته به حساسیت مخاطب، تحملش را سخت‌تر می‌کند. 90/100 آخرین فیلم جان وو در هنگ‌کنگ پیش از رفتن به آمریکا، اثری تمام‌قد و بی‌وقفه از ژانر اکشن و جنایی است که دو پلیس را درست در دل یک جنگ بزرگ مواد مخدر قرار می‌دهد. از نکات برجستهٔ فیلم می‌توان به بدلکاری‌های شگفت‌آور، یک صحنهٔ تک‌پلان تیراندازی تقریباً پنج‌دقیقه‌ای، بازی‌های پرانرژی چاو یون-فات و تونی لیونگ و آمار بالای کشته‌شدگان اشاره کرد — واقعاً چه تعداد جسد! فیلم در فهرست «۵۰ فیلم فرقه‌ای برتر تمام دوران» در جایگاه هجدهم قرار گرفته که شایسته به نظر می‌رسد.