فیلم That Obscure Object of Desire 1977

در این فیلم دینامیک فوق‌العاده‌ای میان ماتیو (فرناندو ری) ثروتمند و پیشخدمت بازیگوشش «کنچیتا» (آنگلا مولینا و کارول بوکه) وجود دارد. چرا دو بازیگر؟ چون لوییس بونوئل تصمیم گرفته این داستان سرگرم‌کننده را با چند خط زمانی روایت کند تا نشان دهد چگونه این مرد باوقار و موقر تحت تاثیر خدمتکارش قرار می‌گیرد و رابطه‌شان (به‌طور کلی) در طول زمان چگونه تغییر می‌کند. این دو...

در این فیلم دینامیک فوق‌العاده‌ای میان ماتیو (فرناندو ری) ثروتمند و پیشخدمت بازیگوشش «کنچیتا» (آنگلا مولینا و کارول بوکه) وجود دارد. چرا دو بازیگر؟ چون لوییس بونوئل تصمیم گرفته این داستان سرگرم‌کننده را با چند خط زمانی روایت کند تا نشان دهد چگونه این مرد باوقار و موقر تحت تاثیر خدمتکارش قرار می‌گیرد و رابطه‌شان (به‌طور کلی) در طول زمان چگونه تغییر می‌کند. این دو بازیگر صرفاً برای نمایاندن گذر زمان انتخاب نشده‌اند، بلکه برای نشان دادن ابعاد گوناگون و اغلب متضاد شخصیت «کنچیتا» هستند. مانند مسافران قطاری که داستان را می‌شنوند، بین خنده و ناامیدی تردید می‌کنیم وقتی این مطالعهٔ شخصیتی کنجکاو در صد دقیقه سینمای پرانرژی و آهنگ‌دار پیش چشم‌مان آشکار می‌شود. دیالوگ‌ها موجز و تاثیرگذارند و تماشاگر را به قضاوت دربارهٔ شخصیت‌ها و نقص‌ها و عادات‌شان وا‌می‌گذارند: آیا او طعنه‌آمیز است؟ آیا او پیر و ساده‌لوح است؟ آیا او از اینکه موضوع محبتی ناخواسته شده ناراضی است؟ آیا او در باطن پرابهت‌تر و شکارچی‌تر از آن چیزی است که نشان می‌دهد؟ شاید هیچ‌کدام؛ قضاوت با خود ماست. فیلم نیازمند کمی تمرکز است — و این نکته‌ای منفی نیست، چون عناصر زیادی برای لذت بردن وجود دارد؛ از جمله فیلم‌برداری ظریف و صمیمیِ ادموند ریچارد که فضا را شخصی و جذاب نگه می‌دارد. اگر فرصت دارید، تماشای آن روی پردهٔ بزرگ قطعاً شایسته است؛ فیلمی باکلاس و شیک که حتی ردِ اندکی سورئال در خود دارد.