انیمه Dragon Ball Super: Broly 2018

این سومین فیلمِ کانن (یا رسمی، اگر با اصطلاحات انیمه آشنا نیستید) از دِراگون‌بال است، بعد از Dragon Ball Z: Battle of Gods و Dragon Ball Z: Resurrection ‘F’. بنابراین، مگر اینکه با انیمه همراه بوده باشید، این فیلم برای شما نیست. همین اول باید این را بگویم. نمی‌توانم با کلمات به‌درستی توصیف کنم که دِراگون‌بال برای من چه مفهومی دارد. غیرممکن است جمله‌ای بسازم که...

این سومین فیلمِ کانن (یا رسمی، اگر با اصطلاحات انیمه آشنا نیستید) از دِراگون‌بال است، بعد از Dragon Ball Z: Battle of Gods و Dragon Ball Z: Resurrection ‘F’. بنابراین، مگر اینکه با انیمه همراه بوده باشید، این فیلم برای شما نیست. همین اول باید این را بگویم. نمی‌توانم با کلمات به‌درستی توصیف کنم که دِراگون‌بال برای من چه مفهومی دارد. غیرممکن است جمله‌ای بسازم که دقیقاً نشان دهد قبل از شروع فیلم چقدر با هیجان و دلشوره منتظر بودم. دیروز برای اولین بار انیمه‌ی محبوبم را روی پرده‌ی سینما دیدم و «وای!» واقعاً فوق‌العاده بود! بالاخره فیلمی را که مدت‌ها منتظرش بودم تماشا کردم و واقعاً لذت بردم. بالاخره! خسته شده بودم از اینکه همیشه انتظار دارم فیلم‌هایی که دوست دارم به موفقیت عظیم برسند و بعد ناامید می‌شوم. برولی دقیقاً همان چیزی است که می‌خواستم و حتی بیشتر از آن. با این حال باید تأکید کنم: این انیمیشن برای تماشاگران عادی نیست. اگر بعد از Z از مجموعه جدا شدید یا اصلاً نمی‌دانید دِراگون‌بال چیست، اساساً گیج خواهید شد. شخصیت‌ها را نشناسید، دلیل زنده بودن بعضی افراد را درک نخواهید کرد و هیچ سررشته‌ای از میزان قدرت جنگجویان نخواهید داشت. این فیلم برای طرفداران ساخته شده. نقدهایی که از کسانی می‌خواندم که می‌گفتند «من انیمه را ندیده‌ام» و بعد فیلم را نقد می‌کنند، بی‌معنی است. مثل این است که بدون دیدن هیچ‌یک از 21 قسمت قبلی، Avengers: Endgame را تماشا کنید و درباره‌اش قضاوت کنید. پس اگر این را کنار بگذاریم و فرض کنیم من برای طرفداران انیمه می‌نویسم... این بهترین فیلم دِراگون‌بال است؛ فاصله‌اش از بقیه زیاد است. البته سابقه‌ی آثار قبلی خیلی درخشان نبود و بیشتر فیلم‌هایی که ساخته شده‌اند کانن نیستند. با این حال Battle of Gods و Resurrection ‘F’ فیلم‌های خوبی بودند، به‌ویژه اولی. برولی در تقریباً همه‌ٔ جنبه‌ها به‌راحتی آن‌ها را پشت سر می‌گذارد. البته باید منصف باشم: Dragon Ball Super دوباره سطح انیمه را بالا برد و آن را به جریان اصلی بازگرداند، پس طبیعتاً برولی از مزایای زیادی برخوردار بود چون استودیوها همه‌چیز را فراهم کردند تا فیلم موفق شود. وقتی دو فیلم اول اکران شدند، Super هنوز وجود نداشت. آن فیلم‌ها در تلاش بودند دِراگون‌بال را زنده کنند، ولی برولی برای حفظ این حیات و نشان دادن پتانسیل عظیم مجموعه ساخته شده است. خوشبختانه همه‌چیز عالی از آب درآمد. نتایج گیشه چشمگیر است و مطمئناً ادامه‌ی Super را تضمین می‌کند (من هر روز منتظر خبر تمدید سریال هستم)، و خودِ فیلم واقعاً شگفت‌انگیز است. کیفیتِ انیمیشن واقعاً نفس‌گیر است. موقعی که با دوستان می‌روید سینما و اتفاقی آن‌قدر عالی می‌افتد که فقط با تعجب به هم نگاه می‌کنید؟ برولی از لحظه‌ای که مبارزه شروع می‌شود تا دقیقه‌به‌دقیقه همین حس را دارد. سریال Super نشان داد که اگر به انیماتورها زمان کافی داده شود، سطح انیمیشن می‌تواند تا چه حد بالا برود؛ کمانِ Tournament of Power بهترین شاهد این ادعاست: وقتی تولید به انیماتورها اجازه می‌دهد بدون فشار کار کنند، نتیجه خارق‌العاده می‌شود. واقعاً شگفت‌انگیز است. شاید تنها کلمه‌ای که بتواند این کیفیت باورنکردنی را توصیف کند «فوق‌العاده» باشد. سکانس‌های طولانی وِرمانندِ مبارزه با انیمیشنی همیشه دقیق و تدوینِ استثنایی بسیار زیاد است. چیزی که بیش از همه دوست دارم سرعتِ بی‌نقص همه‌چیز است. بالاخره وقتی کریلین می‌گوید «چطور داری دنبال می‌کنی؟!» خودم هم می‌فهمم منظورش چیست! همه چیز با سبکِ بی‌نقصی جریان دارد: شخصیت‌ها، انرژی‌ها، محیط—همه‌چیز. طراحی صدا هم فوق‌العاده قدرتمند است؛ از همان ابتدا می‌فهمید هر مشت، لگد، «کامه‌هامه» و «گلِیک گان» را حس خواهید کرد. گوکو، وِجیتا و برولی صحنه‌های اکشن حیرت‌انگیزی می‌آفرینند که مطمئنم مدام دوباره‌شان تماشا خواهم کرد. خدایا، Super یک سال پیش تمام شد و من هنوز هر از چندگاهی مبارزه نهایی با جیرِن را بازپخش می‌کنم. با این حال دِراگون‌بال فقط دربارهٔ مبارزات نیست. بله، همه عاشقشان‌اند و تعداد زیادی طرفدار فقط برای همان لحظه‌ای که قهرمانان با دشمنان می‌جنگند می‌آیند. به‌عنوان یک طرفدار پروپاقرص، دِراگون‌بال برای من خیلی فراتر از این است. اگر شخصیت‌هایی مثل گوکو و وِجیتا، یا پیکولو، گوهان یا حتی فریزا وجود نداشتند، مبارزات همان تأثیر را نداشت. این شخصیت‌ها برای من اهمیت دارند چون در صدها قسمت به‌خوبی پرداخته شده‌اند. می‌دانم که fillerها گاهی خسته‌کننده‌اند، اما برای من راهی بودند تا این شخصیت‌ها را بهتر بشناسم. بیست دقیقه کل‌کلِ بین گوکو و وِجیتا بدهید به من و همین‌الان خوشحال‌ترین آدم دنیا می‌شوم. اگر بگویم: اگر شما Battle of Gods را بیشتر از Resurrection ’F’ دوست داشتید، DBS: Broly را به همان اندازه یا بیشتر از من دوست خواهید داشت. اگر برعکس است، نیمهٔ اول فیلم ممکن است کمی ناامیدتان کند. اگر از آن طرفدارانی هستید که فقط به مبارزات اهمیت می‌دهند، نیمهٔ اولِ این فیلم را که تقریباً چهل‌وپنج دقیقه است—و در آن گوکو و وِجیتا نقش کمی دارند—می‌توانید به من و بقیهٔ طرفداران داستان‌دوست بسپارید. من فیلمنامهٔ آکیرا توریاما را خیلی تحسین می‌کنم. این تفاوت بزرگِ فیلم با دیگر فیلم‌های غیرکانن است: آن‌ها را کسانی نوشته‌اند که شخصیت‌ها را واقعاً نمی‌شناسند. توریاما دقیقاً می‌داند برولی کیست، از کجا آمده و دوران کودکی‌اش چگونه گذشته است. او با ظرافت داستانِ احساسی و تأثیرگذاری برای برولی می‌سازد؛ گذشته‌ای پر از سوءاستفادهٔ والدین، خشونت و انزوا از بقیهٔ جهان. تاریخِ سایلن‌ها و سیارهٔ وِجِتا (بالاخره) به‌طور کامل روایت می‌شود و ما شخصیت‌هایی را می‌بینیم که همه آن‌ها را می‌شناسیم و دوستشان داریم، اما قبلاً فقط برای چند دقیقه دیده بودیم. با این حال شخصیت برجستهٔ فیلم برولی است. او زمان تصویر بیشتری نسبت به دیگر جنگجویان دارد، دقیقاً به‌خاطر همان دلیلی که گفتم: تا ما نسبت به او احساس داشته باشیم. حقیقت این است که وقتی مبارزه شروع می‌شود، دیگر نمی‌خواهم کسی ببرد یا ببازد، چون واقعاً برای همه‌شان اهمیت قائلم. توریاما نیمی از فیلم را صرفِ معرفی و پرداختن به این شخصیت «جدید» می‌کند و من صددرصد با تصمیمش موافقم. این نه تنها به اوجِ اجتناب‌ناپذیرِ داستان وزن بیشتری می‌دهد، بلکه لایه‌های بیشتری هم به آن اضافه می‌کند؛ دیگر صرفاً «یک مبارزه» نیست. طبیعی بود که به ماجراهای گذشته اشاره‌هایی هم شود. تقریباً از روی موسیقی متن وقتی گوکو و وِجیتا برای اولین‌بار ظاهر می‌شوند، نزدیک بود اشکم دربیاید. هر نمایی که به خاطراتِ پیشینِ تاریخِ دِراگون‌بال اشاره می‌کند—از آخرین سریال و آرک هم گرفته تا لحظات کلاسیک—قطعاً دوست داشتنی است. توریاما همچنین در کمک به آن دسته از طرفدارانی که Super را ندیده‌اند برای درکِ اتفاقاتِ پس از Z هم کار شایسته‌ای انجام داده، گرچه لازم نبود حتماً این کار را بکند. لحظات کمدی هم مثل سریال اخیر بسیار بامزه‌اند؛ از داد و فریادِ وِجِیتا به گوکو به‌خاطر حرف یا کار احمقانه‌ای گرفته تا تعاملاتِ بولما با بیرُس و ویس، هر شوخی به نحوی اثر می‌کند. با اینکه این فیلم را خیلی دوست دارم، مشکلاتی هم دارد، از جمله در ترکیب CGI با انیمیشن دستی. یکی از چیزهایی که در Resurrection ‘F’ خیلی دوست نداشتم، این بود که برخی سکانس‌ها شبیه بازی ویدیویی به نظر می‌رسیدند. متأسفانه در برولی هم چند لحظه چنین حسی دارد. برای حفظ پیوستگی صحنه‌ها و تغییر زاویهٔ دوربین بدون بریدن، از CGI استفاده شده و گاهی حس می‌کنید در حال بازی کردن یکی از بازی‌های دِراگون‌بال هستید. اما انتقاد اصلی من مربوط به استفادهٔ بیش از حد از جلوه‌های بصری است. استفاده از VFX برای ساخت محیط‌های غنی و افزایش ضربهٔ مبارزات، نه تنها همیشه خوب از آب درنمی‌آید، بلکه بعضی‌وقت‌ها دیگر حسِ دِراگون‌بال را منتقل نمی‌کند. هرچه به اوج می‌رسیم، جلوه‌های بصری بر انیمیشن غالب می‌شوند و این همیشه خوب نیست. مبارزه بخشی از ذاتِ انیمیشن خود را از دست می‌دهد و تبدیل به چیزی می‌شود که نمی‌توانم دقیق توصیفش کنم، جز اینکه آن چیزی نیست که باید باشد. علاوه بر این، با اینکه گفتم فیلم دربارهٔ برولی است، دوست داشتم از فریزا بیشتر ببینم. او نقشِ محضِ ابزاری برای پیشبرد داستان را دارد و عملاً کار فعالی انجام نمی‌دهد، اما برای حرکت داستان مهم است. در نهایت، ریتمِ فیلم می‌توانست متعادل‌تر باشد. از آن‌جایی که پایان از قبل قابل‌پیش‌بینی است، به‌نظر می‌رسد فیلم کمی کش‌دار شده تا به حدود دو ساعت مدت‌زمان برسد. همچنین اگر همهٔ تریلرها را دیده باشید، در اصل کل فیلم را می‌دانید. به همین خاطر همیشه به دیگران می‌گویم تریلرها را تماشا نکنند یا حداقل همه‌شان را نبینند. اگر واقعاً لازم دارید تصویری ببینید که فیلم ارزش وقت و پول شما را دارد، فقط تریلر اول را ببینید و از همانجا تصمیم بگیرید. Dragon Ball Super همیشه پیش‌نمایش‌های پر از اسپویل می‌داد و فیلم عملاً همه‌چیز را نشان می‌دهد. حتی بدون دیدن هیچ کلیپی هم، نتوانستم از اسپویلِ حضورِ برخی شخصیت‌ها فرار کنم و این تقریباً هر سورپرایزی را که فیلم می‌توانست برایم داشته باشد، خراب کرد. با این وجود، باز هم حس می‌کنم پایان کمی عجله‌ای درآمد، که با ریتم نسبتاً کندِ دو بخش اول تناقض دارد. در پایان شکی نیست: Dragon Ball Super: Broly بی‌شک بهترین فیلم دِراگون‌بال تا امروز است و واقعاً فوق‌العاده است! از هر قسمت دیگری از فرنچایز، حتی فیلم‌های جدیدتر، جلو می‌زند. آکیرا توریاما همراه با تیم برجسته‌ای از انیماتورها ترکیبی به‌وجود آورده‌اند که گویی در بهشت خلق شده است. داستان به‌خوبی نوشته شده و نیمه‌ای کامل به معرفی و پرداختن به برولی اختصاص دارد؛ کودکی که ذهناً آسیب‌دیده و دوران سختی را گذرانده. از نظر کیفیت، انیمیشن به اوج خود می‌رسد و نشان می‌دهد وقتی به انیماتورها زمان داده شود، آثارشان می‌تواند یک شاهکار بصری باشد. با پس‌زمینهٔ جذاب دربارهٔ تاریخِ سایلن‌ها و ساختار درخشانی که به یک مبارزهٔ حماسی بین برولی، گوکو و وِجیتا می‌انجامد، هنوز فرصت بوده تا نوستالژی با اشاره‌هایی به لحظات گذشتهٔ مجموعه و لحظات کمدیِ فوق‌العاده حفظ شود. اگر کنترل بیشتری روی استفاده از CGI و جلوه‌های بصری وجود داشت، این می‌توانست یکی از بهترین فیلم‌های 2019 باشد. هنوز هم در سطح بالایی قرار دارد، اما مبارزهٔ نهایی به‌خاطر VFX غلبه‌یافته تا حدی از تاثیرش کاسته شد. پایان پیش از رسیدن به نیمهٔ فیلم قابل‌پیش‌بینی است و تریلرهای پر از اسپویل هم کمکی به حفظ عنصر غافلگیری نکردند. باید تکرار کنم آنچه تقریباً همهٔ منتقدان می‌گویند: اگر طرفدارِ مجموعه‌اید و با Super همراه بوده‌اید، این فیلم همه‌چیزِ خواستهٔ شما و حتی بیشتر را به شما می‌دهد. اگر فقط تماشاگر معمولی هستید یا بعد از Z از مجموعه جدا شده‌اید، بهتر است در شبکه‌های اجتماعی نظر ندهید دربارهٔ فیلمی که اصلاً برای شما ساخته نشده است. متشکرم، توریاما! ممنون که برای اولین‌بار اجازه دادید انیمهٔ محبوبم را روی پردهٔ سینما ببینم و آن را حماسی ساختید. بی‌صبرانه منتظر خبر ادامهٔ سریال هستم... نمره: A-