فیلم The Texas Chainsaw Massacre 2003

تهیه‌کننده مایکل بی این بازسازی از فیلم ترسناک بدنام دههٔ ۱۹۷۰ را هدایت کرده، اما چیز تازه‌ای به آن اضافه نکرده است. وقتی اولین بار تریلر این نسخه را دیدم، فکر کردم شبیه دنبالهٔ شتاب‌زده‌ای از فیلم معاصر و سبک«Wrong Turn» است. پنج جوان در راه کنسرت لینیرد اسکینرد، یک مسافرکش را سوار می‌کنند که در عقب ون خودکشی می‌کند. آنها دنبال کمک و کمی...

تهیه‌کننده مایکل بی این بازسازی از فیلم ترسناک بدنام دههٔ ۱۹۷۰ را هدایت کرده، اما چیز تازه‌ای به آن اضافه نکرده است. وقتی اولین بار تریلر این نسخه را دیدم، فکر کردم شبیه دنبالهٔ شتاب‌زده‌ای از فیلم معاصر و سبک«Wrong Turn» است. پنج جوان در راه کنسرت لینیرد اسکینرد، یک مسافرکش را سوار می‌کنند که در عقب ون خودکشی می‌کند. آنها دنبال کمک و کمی عقل سلیم می‌گردند و به خانواده‌ای عجیب و فرزندان اره‌برقی‌به‌دست آن‌ها برخورد می‌کنند. خشونت زیادی رخ می‌دهد و اتفاقات مشابهی ادامه می‌یابد. در حالی که نسخهٔ اول ایراداتی داشت، کم‌کم عاشق دوربین لرزان، صدای نامطلوب و ظاهر ارزانش شدم. یکی از دلایل موفقیت آن فیلم این بود که بخش زیادی از وحشت در نور شدید روز اتفاق می‌افتاد، بازیگران مضطرب و بی‌قرار بودند و این وضعیت قابل‌لمس بود. در این نسخه، حتی با حضور مدیر فیلم‌برداری نسخهٔ اصلی، بیشتر نماها خیلی محاسبه‌شده‌اند و وحشت در تاریکی چندان خوف‌آور نیست. ممکن است این نظر یک طرفدار خستهٔ فیلم‌های ترسناک باشد، اما هرگز همان حس بی‌قراری را که در فیلم اول داشتم در اینجا ندیدم. بخش زیادی از داستان اصلی تغییر کرده تا سازندگان با دوری از بازسازی‌شات‌به‌شات، تماشاگر را در تعلیق نگه دارند، ولی اعضای خانواده که در نسخهٔ اول جنون‌آمیز و عجیب بودند، اینجا بیش‌تر ساده‌لوح و کم‌تر ترسناک‌اند؛ این موضوع از شدت صحنه‌های لدرفِیس می‌کاهد. در یک صحنهٔ ناامیدکننده، قهرمانه‌ی داستان، — اَرین (جسیکا بیل) — به یک تریلر می‌دود و با دو زن روبه‌رو می‌شود که واضح است کمکی نخواهند کرد. به‌جای آنکه لحظه‌ای پرتنش باشد و بازی‌های ذهنی مثل نوشیدن یک فنجان چای بی‌ضرر به‌عنوان ابزار تعلیق به‌کار رود، زنان صرفاً برای ارائهٔ روایت و توجیه کشته‌شدن‌ها — با اشاره به مسخره‌شدن لدرفِیس به‌خاطر بیماری پوستی‌اش در جوانی — حضور دارند. پنج قربانی تقریباً در هم ادغام می‌شوند؛ کارگردانی نیسپل قابل‌قبول است، اما فیلم‌برداری زیادی زیباست برای سبکی از وحشت که نیازمند ناپاکی و خشونت زمخت‌تری است. نماهای سیاه‌وسفید خراشیده‌شده آدم را به یاد چیزهایی مثل «میلینیوم» یا «پروژهٔ بِلِر ویتچ» می‌اندازد. اگر قرار باشد «کشتار با ارهٔ برقی تگزاس» را با چیزی مقایسه کنم، شاید شبیه دنباله‌های ضعیفی باشد که بعد از نسخهٔ اصلی ساخته شدند؛ تنها یکی از آن‌ها قابل‌تماشا بود. این فیلم تلاش می‌کند متفاوت باشد، اما در نهایت بازسازی‌ای است که نمی‌تواند به اقتدار نسخهٔ اول برسد. با ورود لدرفِیس و خانواده‌اش به هزارهٔ جدید، چین‌وچروک‌های آن‌ها نمایان شده‌اند. واضح است که این فیلم آن‌چنان که می‌توانست خوب باشد نیست، اما همین چیزی است که از این نسخه تحویل گرفتیم. به هیچ‌وجه به ترسناک‌ترین حالت نسخهٔ اصلی نزدیک نیست؛ بخش عمدهٔ این ضعف احتمالاً به‌خاطر شخصیت‌هایی است که قابل‌ارتباط نیستند و به‌همین دلیل هیچ تنشی ایجاد نمی‌کنند؛ و بدون تنش، ترس صرفاً صدایی کسل‌کننده و جیغ‌های بی‌اثر است. اگر شخصیت‌ها پیوندی با تماشاگر برقرار می‌کردند، شاید اوضاع فرق داشت، اما این‌جا چنین چیزی محقق نشده است. از نظر فنی فیلم شایسته و چشم‌نواز است، اما برای یک مجموعهٔ معتبر در ژانر وحشت، لایق آن نیست؛ قطعاً در ردهٔ پایین‌تری قرار دارد.