فیلم Knowing 2009

فیثاغورسِ نوستراداموس کارگردان: الکس پرویاس. فیلمنامه به‌صورت گروهی توسط رایِن داگلاس پیرسون، جولیت اسنودِن و استایلز وایت نوشته شده. بازیگران: نیکلاس کیج، روز بیرن، چاندلر کنتیبِری، لارا رابینسون، بن مندل‌سون و نادیا تاونسند. موسیقی: مارکو بلترامی. فیلمبرداری: سیمون داگان. سال ۱۹۵۹؛ لوچیندا امبری، دختربچهٔ مدرسه‌ای (رابینسون) صداهایی را می‌شنود. وقتی از او خواسته می‌شود برای کپسول زمان مدرسه که قرار است در پنجاه سال باز شود، نقاشی‌ای...

فیثاغورسِ نوستراداموس کارگردان: الکس پرویاس. فیلمنامه به‌صورت گروهی توسط رایِن داگلاس پیرسون، جولیت اسنودِن و استایلز وایت نوشته شده. بازیگران: نیکلاس کیج، روز بیرن، چاندلر کنتیبِری، لارا رابینسون، بن مندل‌سون و نادیا تاونسند. موسیقی: مارکو بلترامی. فیلمبرداری: سیمون داگان. سال ۱۹۵۹؛ لوچیندا امبری، دختربچهٔ مدرسه‌ای (رابینسون) صداهایی را می‌شنود. وقتی از او خواسته می‌شود برای کپسول زمان مدرسه که قرار است در پنجاه سال باز شود، نقاشی‌ای تحویل دهد، مجموعه‌ای از اعداد تصادفی را می‌نویسد که به‌ظاهر معنایی ندارند. پنجاه سال بعد، در مراسم بازگشایی کپسول، پروفسور جاناتان کوستلِر (کیج) و پسر کوچک او با آن اعداد روبه‌رو می‌شوند. این اعداد دقیقاً چه معنایی دارند؟ اگر اصلاً معنایی داشته باشند… این همان فیلم فاجعه‌ای خوش‌ساخت است؛ ژانری که علی‌رغم بی‌توجهی اغلب منتقدان، همچنان مخاطبان زیادی دارد. اگر زمانی جلوه‌های تخریب و صحنه‌های عظیم و دکورهای چشم‌نواز مهم بودند، اکنون آتش‌بازی‌های پرهزینه و جلوه‌های ویژه‌ٔ بزرگ هستند. «نوینک» سرگرم‌کننده است و به همین دلیل طرفداران زیادی دارد. فیلم علمی‌تخیلیِ تاحدی سطحی ولی جذاب است که انسدادهای فراطبیعی را به‌نرمی به نمایش می‌گذارد و راز را لایه‌لایه باز می‌کند تا شمارش معکوس نهایی آغاز شود. از نظر علمی شاید قابل‌باور نباشد (در نهایت این یک فیلم است) و فضای بدبینی که دائماً بر فیلم سایه می‌افکند — نه‌تنها جهان در خطر است، بلکه شخصیت‌ها هم مشکلات رنج‌آور خود را دارند — ممکن است برای برخی سنگین باشد. با این حال کیج مثل همیشه متعهد بازی می‌کند، پرویاس باز هم دید بصری برجسته‌ای ارائه می‌دهد و صحنه‌های ویرانی واقعاً تکان‌دهنده و فراموش‌نشدنی‌اند. فیلمی سرگرم‌کننده با لحظاتی از شگفتی و تحسین، و البته کمی کلیشه هم دارد. اگر از مخالفان کیج نیستید و به فاجعه‌فیلم‌های آمیخته با علم‌تخیلی علاقه دارید و هنوز از تماشای این فیلم لذت نبرده‌اید، حتماً ببینید؛ تجربهٔ خوشایندی است. ضمن اینکه منظره‌های بصری‌اش هم چشم‌نواز است. امتیاز: 7/10 *** «اگر همه چیز صرفاً اتفاقی بی‌معنی نباشد چه؟» پروفسوری مأیوس در منطقهٔ بوستون (نیکلاس کیج) سندی به‌دست می‌آورد که طی پنجاه سال گذشته اتفاقات تراژیک را با دقت پیش‌بینی کرده — و اکنون پیش‌بینی‌های جدیدی هم در آن هست(!). روز بیرن نقش دختر پیشگو را بازی می‌کند. «Knowing» (2009) درام/معماییِ باکیفیتی است که عناصری از فاجعه، علمی‌تخیلی و حتی کمی ترسناک دارد. این فیلم در روال فیلم‌هایی است که حس شگفتی ایجاد می‌کنند، مانند «پیشگویی‌های مرد شب‌پره» (2002)، «تماس» (1997)، «فراموش‌شدگان» (2004)، «ایک‌س-فایل‌ها: مبارزه برای آینده» (1998)، «نشانه‌ها» (2002)، «روزی که زمین ایستاد» (2008) و «جنگ دنیاها» (2005). اگر سبک و موضوع این فیلم‌ها را می‌پسندید، احتمالاً از این فیلم هم خوشتان خواهد آمد. مدت زمان: 2 ساعت و 1 دقیقه. فیلمبرداری در ویکتوریا، استرالیا انجام شده و نماهای آغازینِ بوستون/کمبریج را هم نشان می‌دهد. امتیاز: B *** طرح اولیهٔ بسیار جذابی دارد، اما در «Knowing» چیز زیادی فراتر از آن پیدا نمی‌شود. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی دارد که برایم جالب بود، اما محصول نهایی ضعف دارد. *** «Knowing» (2009) یکی از آن فیلم‌هایی است که با یک ایدهٔ کنجکاو توجه‌تان را جلب می‌کند و با راز و تعلیق شما را مچاله نگه می‌دارد. روایت، هرچند بلندپروازانه و منحصربه‌فرد، گاهی بیش از اندازه گسترده می‌شود و در ایجاد عمقِ شخصیت‌ها و بارِ احساسی کم می‌آورد. فیلم در ساخت تعلیق موفق است اما همیشه شما را نسبت به شخصیت‌ها حساس و درگیر نمی‌کند. نیکلاس کیج اجرای محکمی دارد و فیلم را با شدت و انرژیِ درونگرای همیشگی‌اش می‌برد. کارگردانی الکس پرویاس خوب انجام شده و فضایی وهم‌آلود و ناراحت‌کننده خلق می‌کند که تماشاگر را جذب نگه می‌دارد. از نظر بصری فیلمبرداری در تقویت تم‌های آخرالزمانی بسیار مؤثر است و صحنه‌هایی برجسته و ماندگار خلق می‌کند. جلوه‌های تصویری (CGI) هرچند بی‌نقص نیستند، اما در مجموع قابل‌قبول‌اند. فیلمنامه لحظاتی قوی در ریتم و جنبه‌های معمایی دارد، اما گاهی بیش از حد به توضیح‌گویی متکی می‌شود؛ این امر باعث می‌شود بخش‌هایی شبیه یک درس یا سخنرانی باشند تا گفت‌وگویی طبیعی. موسیقی فیلم به فضای وهم‌آلود و تعلیق‌آمیز کمک می‌کند و در لحظات کلیدی تنش را می‌افزاید. هرچند فیلم شاهکاری نیست، تماشای آن سرگرم‌کننده است؛ اگر انتظار کاوش روان‌شناختی عمیق از شخصیت‌ها ندارید و صرفاً دنبال یک معمای جذاب با چاشنی علمی‌تخیلی هستید، ارزش دیدن دارد.