فیلم The Way of the Dragon 1972

دوربین در این ماجراجویی اکشن نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر، آشکارا از کاریزمای بروس لی خوشش می‌آید. او نقش «تانگ» جوان را بازی می‌کند که از هنگ‌کنگ به رم می‌آید تا در رستوران خانوادگی‌ای کمک کند که تحت حمله مافیا محلی است و آن‌ها می‌خواهند محل را تصاحب کنند. ورود او به‌موقع است و مهارتش در کونگ‌فو به او امکان می‌دهد که با سهولت نسبی دست‌نشانده‌های محلی را...

دوربین در این ماجراجویی اکشن نسبتاً پیش‌بینی‌پذیر، آشکارا از کاریزمای بروس لی خوشش می‌آید. او نقش «تانگ» جوان را بازی می‌کند که از هنگ‌کنگ به رم می‌آید تا در رستوران خانوادگی‌ای کمک کند که تحت حمله مافیا محلی است و آن‌ها می‌خواهند محل را تصاحب کنند. ورود او به‌موقع است و مهارتش در کونگ‌فو به او امکان می‌دهد که با سهولت نسبی دست‌نشانده‌های محلی را از صحنه خارج کند. در پایان قضیه جدی‌تر می‌شود — شاید ساختمان روی چاهی نفتی قرار دارد — و آن‌ها ستاره افسانه‌ای «کلت» (چاک نوریس) را وارد می‌کنند که کاملاً روی تانگ متمرکز است. در اینجا چابکی شگفت‌انگیزی از گروهی از متخصصان در این و دیگر هنرهای رزمی به نمایش درمی‌آید؛ آن‌ها با استفاده از دست‌ها، سلاح‌های بدیع، تعادل و دقت، توانایی جسمانی و سرعت حرکت خود، جنبه‌های هنری این شکل مرگ‌بار از مبارزه را بسیار خوب به تصویر می‌کشند. اما بیرون از آن صحنه‌های دقیقاً اجراشده، بقیه فیلم درامی نسبتاً معمولی است که تا حدی محدودیت‌های لی به‌عنوان بازیگر را آشکار می‌کند، در حالی که مهارت‌هایش به‌عنوان یک مبارز را تحسین می‌کند. اساساً می‌توان از بسیاری از هشتاد دقیقه‌ی ابتدایی گذشت — به‌ویژه بخش‌های عاشقانه که به‌طور مشخصی خشک و بی‌روح‌اند — و صرفاً برای یک پایان‌بندی نشست که حتی نِرون را از تختش در کولوسئوم باستان مبهوت می‌کرد.