فیلم هندی Serious Men 2020

بچه (آکشات داس) در «سریوس من» می‌درخشد؛ درامی اجتماعی که یادآور کمدی مالایالمی Salt Mango Tree (۲۰۱۵) است و بیشتر درباره‌ی فشارهایی است که کودکان از سوی سرپرستان جاه‌طلب و رقابت‌جو تحمل می‌کنند تا درباره‌ی تقسیم طبقاتی، هرچند مونتاژهایی عکس این را نشان می‌دهند. این‌جا، پدر بچه (نوازالدین صدیقی) که از یک طبقه‌ی محروم می‌آید و دیدی خصمانه نسبت به جهان دارد، از کارت‌ِ تبعیض...

بچه (آکشات داس) در «سریوس من» می‌درخشد؛ درامی اجتماعی که یادآور کمدی مالایالمی Salt Mango Tree (۲۰۱۵) است و بیشتر درباره‌ی فشارهایی است که کودکان از سوی سرپرستان جاه‌طلب و رقابت‌جو تحمل می‌کنند تا درباره‌ی تقسیم طبقاتی، هرچند مونتاژهایی عکس این را نشان می‌دهند. این‌جا، پدر بچه (نوازالدین صدیقی) که از یک طبقه‌ی محروم می‌آید و دیدی خصمانه نسبت به جهان دارد، از کارت‌ِ تبعیض طبقاتی و فرزندش برای رسیدن به ستاره‌ها استفاده می‌کند و در مسیر، تحسین و شهرت توخالی کسب می‌نماید. اما برای چه؟ «سریوس من» با طنزی عجیب و پررنگ و پر از پرکننده‌های بی‌مورد، نقدهای اجتماعی را به شما پرتاب می‌کند و نشان می‌دهد چگونه ثروتمندان و قدرتمندان به‌عنوان انگل بر طبقات فرودست تاثیر می‌گذارند. با این حال، این فیلم نکته‌ای ولو کوتاه درباره‌ی اثرات مخرب جاه‌طلبی بیش از حد نیز می‌گوید و پایانی تاثیرگذار و مو بر تن راست‌کن به یک روایت نسبتاً یکنواخت می‌بخشد. صدیقی، ایندرا تیواری و ناصر همگی با کارگردانی دقیق سودیر میشرا بازی‌های خوبی ارائه داده‌اند؛ میشرا بالاخره پس از Yeh Saali Zindagi (۲۰۱۱) بازگشتی قابل‌توجه داشته است. اگر آماده‌اید آنچه «سریوس من» می‌گوید — که بیشتر روایت است تا موعظه — را بپذیرید، این فیلم برای گذراندن یک بعدازظهر انتخاب مناسبی خواهد بود.