فیلم Tesla 2020

بر اساس این فیلم، توماس ادیسون (مک‌لاکلان) و نیکولا تسلا (ایتن هاوک) مثلِ موتسارت و سالیِری‌اند—اگر موتسارت و سالیِری همان‌طوری بودند که در فیلم آمادئوس نشان داده شده‌اند—با این تفاوت که تسلا هم مانند شخصیتِ فیلم آمادئوس، تسلط کم‌ثباتی بر واقعیت دارد، اما بدون آن همه چیزهایی که فیلم میلوش فورمن را باارزش می‌کنند. فیلم از مقایسهٔ این دو مخترع لذتِ بیمارگونه‌ای می‌برد و شکست‌های ادیسون...

بر اساس این فیلم، توماس ادیسون (مک‌لاکلان) و نیکولا تسلا (ایتن هاوک) مثلِ موتسارت و سالیِری‌اند—اگر موتسارت و سالیِری همان‌طوری بودند که در فیلم آمادئوس نشان داده شده‌اند—با این تفاوت که تسلا هم مانند شخصیتِ فیلم آمادئوس، تسلط کم‌ثباتی بر واقعیت دارد، اما بدون آن همه چیزهایی که فیلم میلوش فورمن را باارزش می‌کنند. فیلم از مقایسهٔ این دو مخترع لذتِ بیمارگونه‌ای می‌برد و شکست‌های ادیسون را برجسته می‌کند و در مقابل، موفقیت‌های تسلا را دست‌کم می‌گیرد—که لابد کدام‌اند؛ به‌صراحت باید بگویم که بعد از دیدن فیلم، جز جریانِ alternating current (که اصلاً او مبدع آن نبود) و ظاهراً ارتباط با مریخ، هیچ ایدهٔ روشنی از دستاوردهای تسلا ندارم. شاید به‌خاطر همین است که هاوک تسلا را مانند گونه‌ای بیگانه بازی می‌کند؛ ترکیبی از کیانو ریوز در The Day the Earth Stood Still و دیوید بویی در The Man Who Fell to Earth. فیلم دو ملاقات بین این مخترعان را نشان می‌دهد تا بعداً اعتراف کند که هیچ‌یک واقعاً رخ نداده‌اند. در یکی از آن ملاقات‌های ساختگی، ادیسون از تسلا عذرخواهی می‌کند و به او می‌گوید که در حقش اشتباه کرده است. هدفِ این صحنه چیست؟ اگر قرار است جواب‌پس‌دادیِ تاریخی به ادیسون باشد، به نظرم او давно از این چیزها بی‌توجه شده است. علاوه بر جهت‌گیری بازنویسانهٔ تاریخی، تسلا از نظر سبکی نیز فاجعه‌بار است. فیلم توسط آنِ مورگان (اِیو هِوْسون)، دختر بانکدار و سرمایه‌دار آمریکایی جی. پی. مورگان، روایت می‌شود. در کنار نقش او در حوادثِ فیلم، آن در نماهایی نشسته پشت میز با یک کامپیوترِ مک و تعداد نتایجِ جستجوی اینترنتی برای تسلا و ادیسون را اعلام می‌کند و از ما می‌خواهد که جرج وستینگهاوس را در اینترنت جستجو کنیم. اگر اینها عجیب نبود، در نیمهٔ دوم کارگردان و فیلمنامه‌نویس مایکل آلمِرِیدا هاوک را در برابر پس‌زمینه‌هایی قرار می‌دهد که یا نقاشی ماتِ به‌ظاهر واقعی‌اند (آبشار نیاگارا، دشت‌های کلرادو، یک رستوران) یا پروجکشن‌اند (یک جفت اسب که در چمنزار بازی می‌کنند و هاوک به آن‌ها سیب تعارف می‌کند)؛ این ممکن است در یک نمایش صحنه‌ای جواب دهد یا اگر کل فیلم از همان زیباشناسی پیروی می‌کرد، قابل‌قبول باشد، اما اینجا صرفاً انتخاب هنریِ دیگری است که فهمیده نمی‌شود. تمامِ آنچه گفته شد کنار، هیچ‌یک به اندازهٔ لحظه‌ای که احتمالاً در سال ۲۰۲۰ به‌عنوان پایین‌ترین نقطهٔ سینما ثبت خواهد شد، تکان‌دهنده نیست: ایتن هاوک در نقش نیکولا تسلا اجرای کارائوکهٔ ترانهٔ "Everybody Wants to Rule the World" از Tears for Fears. این دقیقاً همان لحظه است—حدود ده دقیقه به پایان فیلم—که گفتم «لعنت به این فیلم» و دیگر به تماشای آن ادامه ندادم.