فیلم Joe 2013

در یکی از اجراهای شاید برق‌آسا در طول کارنامهٔ افسانه‌ای‌اش، نیکلاس کیج در نقش جو رنسوم — شخصیت دوست‌داشتنی اما بسیار آشفته — ظاهر می‌شود. این فیلم از نظر کارگردانی باشکوه، از نظر احساسی طاقت‌فرسا، فکری قدرتمند و عمیقاً تأثیرگذار از بهترین‌های سینماست. اگرچه این اثر مستقل به کارگردانی دیوید گوردون گرین در زمان اکران تجاری‌اش چندان مورد استقبال گسترده قرار نگرفت و نقدهایی به آن...

در یکی از اجراهای شاید برق‌آسا در طول کارنامهٔ افسانه‌ای‌اش، نیکلاس کیج در نقش جو رنسوم — شخصیت دوست‌داشتنی اما بسیار آشفته — ظاهر می‌شود. این فیلم از نظر کارگردانی باشکوه، از نظر احساسی طاقت‌فرسا، فکری قدرتمند و عمیقاً تأثیرگذار از بهترین‌های سینماست. اگرچه این اثر مستقل به کارگردانی دیوید گوردون گرین در زمان اکران تجاری‌اش چندان مورد استقبال گسترده قرار نگرفت و نقدهایی به آن وارد شد، اما به‌نظرم زمان نشان خواهد داد که «جو» به‌عنوان یک شاهکار سینمایی و یکی از دستاوردهای برجستهٔ فیلم‌سازی به رسمیت شناخته خواهد شد. فیلم از دل یک فیلمنامهٔ غم‌انگیز جان می‌گیرد و درامی قدرتمند است که با بازی‌های درخشان و اجراهایی کم‌نظیر حمل می‌شود. کارگردانی و اجرای بازیگران در اینجا واقعاً استثنایی است. «جو» موسیقی متن منحصربه‌فرد و زیبایی از ژانر فولک دارد و به‌عنوان یک شورانگیز سینمایی، جواهری نادر و ارزشمند محسوب می‌شود. پنج ستارهٔ شایسته. این فیلم که در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، روایت‌گر ماجرایی در قلب تگزاس است: جو، یک محکوم پیشین پاک‌نیت اما دارای نقص‌های اخلاقی (با بازی نیکلاس کیج)، با یک نوجوان ۱۵ سالهٔ فقیر (تای شرِیدان) از خانواده‌ای مشکل‌دار که پدرش الکلی ناامید است (گری پولتر) دوست می‌شود. رانی جین بلاوینز نقش رقیب جو را بازی می‌کند و آدریِن میزِل نقش احتمالی معشوقهٔ جو را دارد. ای‌جی ویلسون مک‌فال در نقش کلانتر دوست‌داشتنی حضور دارد. این فیلم را می‌توان یک درام جنایی گوتیک جنوبی با حال‌وهوایی غم‌زده و زمخت دانست که تا حدی شبیه «ماد» و «استخوان زمستانی» است. بازیگر نقش پدرِ بی‌مسئولیت پسر در واقع مردی بی‌خانمان و الکلی بود که در جوانی به بازیگری علاقمند شده بود؛ هرچند ظاهراً شبیه مردی مسن‌تر به‌نظر می‌رسید، او تنها ۵۳ سال داشت و چند ماه پس از پایان فیلم‌برداری در خیابان‌های آستین درگذشت. فیلم زوایای زشتِ «طبقهٔ روستاییِ تحقیرشده» (که گاهی با اصطلاح «ردنک» توصیف می‌شود) را نشان می‌دهد و لحن کلی‌اش آن‌قدر سنگین است که برخی را منزجر می‌کند. از نظر داستانی ممکن است گاهی نامرتب به‌نظر برسد، اما این به نوعی احترام به هوش تماشاگر است که اجازه می‌دهد معناها بین سطور خوانده شوند. اگر بتوانید از این کاستی‌ها بگذرید، گنجینه‌های موضوعی و دم‌هایی از نور و امید در دل فیلم یافت می‌شود. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۷ دقیقه است و در مناطق روستایی اطراف آستین، تگزاس (Bastrop, Taylor و Lockhart) فیلم‌برداری شده است. فیلمنامه را گری هاوکینز بر اساس رمان لری براون نوشت. ارزیابی نهایی: درجهٔ B-.