فیلم کره ای Swing Kids 2018

«Swing Kids» سزاوار تحسین است برای بلندپروازی‌اش، هرچند همیشه نتواند همه اجزایش را به‌خوبی که می‌خواهد کنار هم نگه دارد. آیا بهترین فیلم کره‌ایِ امسال است؟ نه؛ آن عنوان به محبوب جشنواره‌ها، «انگل»، تعلق دارد. اما آیا یکی از تأثیرگذارترین تجربه‌های سینمایی من در این سال است؟ قطعاً بله. - اشلی ترزا خلاصه: 9/10: درامی موزیکال شاد و دلخراش. کارگردان کانگ هئونگ-چئول و بازیگران فوق‌العاده‌اش نشان می‌دهند...

«Swing Kids» سزاوار تحسین است برای بلندپروازی‌اش، هرچند همیشه نتواند همه اجزایش را به‌خوبی که می‌خواهد کنار هم نگه دارد. آیا بهترین فیلم کره‌ایِ امسال است؟ نه؛ آن عنوان به محبوب جشنواره‌ها، «انگل»، تعلق دارد. اما آیا یکی از تأثیرگذارترین تجربه‌های سینمایی من در این سال است؟ قطعاً بله. - اشلی ترزا خلاصه: 9/10: درامی موزیکال شاد و دلخراش. کارگردان کانگ هئونگ-چئول و بازیگران فوق‌العاده‌اش نشان می‌دهند که موسیقی و رقص مرزهای خیالی‌ای را که انسان‌ها ساخته‌اند از میان برمی‌دارد. «Swing Kids» (۲۰۱۸) درامی موزیکال از کره جنوبی است به کارگردانی کانگ هئونگ-چئول که کار قابل‌توجهی انجام می‌دهد: چنان شما را درگیر خود می‌کند که فراموش می‌کنید در حال تماشای فیلمی درباره یکی از خشن‌ترین دوره‌های تاریخ معاصر هستید. داستان در زمان جنگ کره و در اردوگاه اسرای جنگی گئوجِ در کره جنوبی می‌گذرد و دنبال گروهی اسیر—از جمله کره‌ای‌های شمالی و چینی—است که تحت رهبری جکسون، یک سرباز آفریقایی-آمریکایی که پیش از سربازی در برادوی اجرا می‌کرد، یک گروه رقص تپ تشکیل می‌دهند. این فیلم واقعاً سرگرم‌کننده است، به‌ویژه اگر عاشق رقص باشید. نمی‌توان آن را کاملاً یک موزیکال خواند چون آواز چندانی در آن نیست؛ بیشتر رقص است، اما موسیقی و رقص در بهترین شکل ممکن در سراسر فیلم جاری‌اند. طراحی رقص‌ها شگفت‌انگیز است، انرژی آن‌ها مسری است و دیدن یادگیری رقص تپ توسط این اجراکنندگان، به‌خصوص دو کیونگ سو در نقش سرباز سرکش کره شمالی رو گی‌سو، واقعاً هیجان‌انگیز است. اما زیر سطح شادمانی، «Swing Kids» درباره پوچی و هدررفت مطلقِ ایدئولوژی، ناسیونالیسم و نژادپرستی است. فیلم با دقت، نژادپرستی‌ای را که در ارتش آمریکا در زمان جنگ کره رایج بود—به‌ویژه علیه سربازان سیاه‌پوست مثل جکسون—نشان می‌دهد و اشاره می‌کند که این مسائل شاید هنوز هم وجود داشته باشند و حتی تا تبعیض‌های جنسیتی نیز گسترش یافته‌اند. فیلم اختلاف ایدئولوژیک میان کره شمالی و جنوبی را که هفتاد سال بعد هم پابرجاست به تصویر می‌کشد؛ اینکه چگونه خطوط دلخواه روی نقشه به مرزهایی تبدیل می‌شوند که مردم برای دفاع از آن‌ها جان می‌دهند و چگونه سیاست همسایه‌ها را به دشمن بدل می‌کند. نبوغ کارگردانی کانگ هئونگ-چئول در این است که هرگز اجازه نمی‌دهد پیامِ فیلم بر روایت غلبه کند. صحنه‌های رقص فقط سرگرمی نیستند؛ آن لحظه‌هایی‌اند که ایدئولوژی‌ها فرو می‌ریزند، زمانی که یک کمونیست کره‌شمالی، یک مترجم کره‌ای جنوبی، یک رقصنده چینی و یک سرباز آمریکایی فقط انسان‌هایی می‌شوند که با هم در یک ریتم حرکت می‌کنند. فیلم بازیگرانی متنوع از جمله دو کیونگ سو، جرد گریمز، پارک هه‌سو، او جونگ‌سه و کیم مین‌هو دارد و شیمی میان آن‌ها از تقسیمات ساختگی جنگ فراتر می‌رود. در باطن «Swing Kids» این پیام نهفته است: موسیقی و رقص ایدئولوژی ندارند، خطوط مرزی خیالی ندارند و جنگ ندارند. وقتی این مردان تپ می‌زنند، دیگر کمونیست یا سرمایه‌دار، شمال یا جنوب، سیاه یا سفید نیستند؛ انسان‌هایی هستند که بهترین کار انسانی را انجام می‌دهند—با هم زیبایی می‌آفرینند، در ریتم مشترک شادی می‌یابند و از طریق هنر جامعه‌ای می‌سازند در حالی که همه چیز دیگر تلاشی برای جدا کردن آن‌هاست. فیلم با چابکی چشمگیر میان طنز و دل‌شکستگی تعادل برقرار می‌کند. خنده‌دار، تأثیرگذار و سرگرم‌کننده است، اما هرگز واقعیت تاریخی آن زمان و مکان را فراموش نمی‌کند. جنگ کره میلیون‌ها نفر را کشت، شبه‌جزیره‌ای را تقسیم کرد که هنوز هم جداست و زخم‌هایی به‌جا گذاشت که التیام نیافته‌اند. «Swing Kids» پیشنهاد می‌دهد که هنر آنچه سیاست قادر به ارائه‌اش نیست را نشان می‌دهد: نگاهی به آنچه می‌توانستیم باشیم اگر دست از کشیدن خطوط برداشته و شروع می‌کردیم به هم‌حرکت.