فیلم One Wonderful Sunday 1947

کمی پس از پایان جنگ جهانی دوم، یک زوج جوان و تقریبا تنگ‌دست تلاش می‌کنند یک یکشنبه را با هم بگذرانند. «یوزو» (با بازی ایسائو نوماساکی) بیشتر آدمی خوش‌بین نیمه‌پر است، اما دوست‌دخترش «ماساکو» (با بازی چیِکو ناکاکیتا) عکس اوست، و آن دو متوجه می‌شوند که فقط ۳۵ ین برای گذراندن تمام روز دارند. این روز برای خوش‌گذرانی نیست؛ آن‌ها مصمم‌اند جایی پیدا کنند تا...

کمی پس از پایان جنگ جهانی دوم، یک زوج جوان و تقریبا تنگ‌دست تلاش می‌کنند یک یکشنبه را با هم بگذرانند. «یوزو» (با بازی ایسائو نوماساکی) بیشتر آدمی خوش‌بین نیمه‌پر است، اما دوست‌دخترش «ماساکو» (با بازی چیِکو ناکاکیتا) عکس اوست، و آن دو متوجه می‌شوند که فقط ۳۵ ین برای گذراندن تمام روز دارند. این روز برای خوش‌گذرانی نیست؛ آن‌ها مصمم‌اند جایی پیدا کنند تا با هم زندگی کنند و محدودیت پول آن‌ها را به مناطق بمباران‌شده و کم‌بهداشتی شهر می‌کشاند—محلاتی که در شرایط عادی هرگز حاضر نبودند حتی بهشان فکر کنند. برخورد با کودکانی که بیسبال بازی می‌کنند؛ کیک‌های آسیب‌دیده؛ یک موجر بالقوه؛ خانه‌ای رؤیایی که هرگز توان خریدنش را ندارند (که انگار از چوب بالسا ساخته شده)؛ و چند صحنه رقص، همه با دو بازیگر اصلی بسیار قوی و جذاب ترکیب می‌شوند تا تصویری تقریباً جادویی از روز آن‌ها بسازند. آن‌ها با هم قهر می‌کنند، آشتی می‌کنند، از هم جدا می‌شوند؛ باران می‌بارد (که در فیلم‌های کوروساوا انگار همیشه هست)، و موسیقی شوبرت پیوندی لطیف بین صحنه‌ها برقرار می‌کند. گفت‌وگوها اندک‌اند و استفاده از حرکت و معانی ضمنی به‌ویژه مؤثر است؛ داستان عشقی گاهی با صداقت و گاهی با طنز پیش می‌رود. نمی‌توان گفت شخصیت‌ها یا عشق‌شان تحول عمیقی پیدا می‌کنند—عشق در پایان همان است که در آغاز بود—و همین ثبات هم لذت‌بخش است. در واقع فیلم درباره رخدادی ویژه نیست، بلکه نگاهی است به عشقی جوان که در تلاش برای شکفتن است، اما هنوز نورِ کافی برای شکوفایی در اختیار ندارد.