فیلم Borderlands 2024

هرگز بازی را تجربه نکردم، اما از فیلم لذت بردم. در مورد بازی ویدئویی‌ای که Borderlands بر اساسش ساخته شده شنیده‌ بودم، اما بیشتر از همین یک واقعیت نمی‌دانم و بنابراین نمی‌توانم دربارهٔ وفاداری فیلم به بازی نظر دهم. به‌عنوان یک فیلم اما از آن لذت لازم را بردم. داستان می‌توانست قوی‌تر باشد، اما چیزی که ساخته‌اند مرا تا انتها پای تماشای فیلم نگه داشت — فیلمی...

هرگز بازی را تجربه نکردم، اما از فیلم لذت بردم. در مورد بازی ویدئویی‌ای که Borderlands بر اساسش ساخته شده شنیده‌ بودم، اما بیشتر از همین یک واقعیت نمی‌دانم و بنابراین نمی‌توانم دربارهٔ وفاداری فیلم به بازی نظر دهم. به‌عنوان یک فیلم اما از آن لذت لازم را بردم. داستان می‌توانست قوی‌تر باشد، اما چیزی که ساخته‌اند مرا تا انتها پای تماشای فیلم نگه داشت — فیلمی دیدنی و قابل تماشا است. بازیگران و شخصیت‌ها را دوست داشتم و همه برایم به اندازهٔ کافی جالب بودند. کیت بلانشت در نقش اصلی سرگرم‌کننده است، کوین هارت شاید کمی کمتر از ظرفیتش استفاده شده اما در عین حال رضایت‌بخش است، و آریانا گرین‌بلت تأثیرگذار ظاهر می‌شود. از همه بیشتر از جک بلک خوشم آمد؛ باید بگویم که برای من تعجبی نداشت چون طرفدار بازیگری او هستم. شخصیت او بر خلاف رولندِ هارت است — به نظرم سازندگان باید کمتر از او استفاده می‌کردند، چون برای یک شخصیت فرعی کمی زمان نمایش زیادی می‌گیرد. با این حال صدای او برای شخصیت کلَپ‌ترپ باعث می‌شود از دیدنش لذت ببرم. (حالا ببینم استقبال تا اینجا چطور بوده...) خب، لعنتی. قبول دارم که تشابه‌هایی با Guardians of the Galaxy دیده می‌شود. ده دقیقه از فیلم گذشته و بازیگری دارد اذیتم می‌کند. چرا همه طوری لبخند می‌زنند که انگار همه‌چیز شوخی است؟ این لبخندها با فضای پشت صحنه و حال و هوای صحنه‌ها اصلاً هم‌خوانی ندارد. چطور فیلمی با چنین طراحی صحنه و لباس پیچیده و پرجزئیاتی می‌تواند شخصیت‌هایی یکنواخت و فراموش‌شدنی و داستانی کسل‌کننده داشته باشد؟ شاید این تقصیر فیلم نیست چون بر اساس یک بازی ویدئویی است، ولی حقیقت همچنان پابرجاست. به نظرم شخصیت‌های زیادی وجود دارد و زمان کافی برای پرداختن به هرکدام نیست. می‌توانستند یکی دو شخصیت را انتخاب کنند و در دنباله‌ها بیشتر رو آن‌ها کار کنند. خب، نه آن‌قدرها هم بد نیست! درست است که در صد دقیقه فیلم هیچ فکر اصیلی به چشم نمی‌خورد و به‌نوعی شباهت ضعیفی به یک بازی ویدئویی دارد، اما همین حسِ «مِد مکس»ِ آمیخته با «بَک راجرز» تا حدی مرا سرگرم کرد. داستان حول «لیلیت» (کیت بلانشت) می‌چرخد، شکارچی جایزه‌بگیری که از سوی میلیاردر «آتلَس» مأمور پیدا کردن دختر ربوده‌شده‌اش «تینا» (آریانا گرین‌بلت) می‌شود. مسئله این است که تینا قبلاً توسط «رولند» (کوین هارت) نجات یافته و عجله‌ای هم برای بازگشت به آغوش پدر ندارد. در مسیر پی‌جویی، لیلیت با ستارهٔ واقعی فیلم — ربات «کلپ‌ترپ»، با همان زبان تند و طعنه‌آمیز — مواجه می‌شود که تصمیم می‌گیرد کمک کند چه او بخواهد چه نه، و این‌طوری ماجرا پیش می‌رود. دقیقاً همان‌طور که انتظار دارید ادامه پیدا می‌کند، مگر برای نقشِ گیشه‌ای جِیمی لی کرتیس (و عینک قرمزش) که به‌نظر دارد از بازی در صحنه لذت می‌برد اما مثل بلانشت در مواجهه با دیالوگ‌های سطحی و صحنه‌های اکشنِ نمایشی، به‌کلی بیرون از فضای اثر قرار می‌گیرد؛ در نهایت پروژه را عناصر CGI به دست می‌گیرند. این فیلم چیز خاص یا به‌یادماندنی‌ای نیست، صرفاً یک اکشن قابل‌پیش‌بینی که جنگ ربات‌ها را به بیابان می‌برد، اما اگر توقعات‌تان خیلی بالا نباشد و آن را در همان روحیهٔ سرگرمی تابستانی‌ای که هدف‌گیری شده ببینید، فیلمی قابل تماشا خواهد بود. سؤالی دارم: هالیوود در چه دنیایی زندگی می‌کند که فکر می‌کند این فیلم می‌تواند موفق شود؟ چند اعتصاب نویسندگان برای دستمزد بهتر داشتیم و نتیجه برای کسانی که از آنها حمایت کردند این است؟ نه، ببخشید من طرفدار بازی Borderlands نیستم—این سبک برای من نیست، ولی می‌فهمم چرا خیلی‌ها آن را دوست دارند، به‌ویژه وقتی با دوستان سراغش می‌روند. با این حال با شخصیت‌ها آشنا هستم و دیدنِ این‌که فیلم آن‌ها را کاملاً نابود می‌کند، یک مشت محکم توی صورت است. اگر قرار نیست به جهان‌بینی یا منبعِ کتاب یا بازی‌ای که از آن اقتباس می‌کنید احترام بگذارید، اصلاً آن را نسازید. پ.ن. کوین هارت نقش رولند؟ واقعاً؟ این یکی از بدترین فیلم‌هایی است که تا حالا دیده‌ام. برای شفاف‌سازی بگویم من هیچ آشنایی با بازی‌های Borderlands ندارم — هرگز آن‌ها را بازی نکرده‌ام و جانبداری نسبت بهشان ندارم. با این حال با احتیاط به این فیلم نزدیک شدم چون سابقهٔ الی راث در اقتباس آثار دیگر چندان قابل‌قبول نبوده. از همان ابتدا Borderlands شبیه تلاشِ بی‌پروا برای کپی‌برداری از Guardians of the Galaxy به نظر می‌رسد. تأثیرپذیری‌اش غیرقابل‌انکار است، اما راث واضحاً متوجه نشده که چه چیزی Guardians را خاص می‌کرد. انگار فقط یک صحنهٔ رقص کم دارد تا تبدیل به کپی مستقیم شود، اما حتی اگر آن صحنه را هم می‌گذاشت، احتمالاً یک رقصندهٔ استرالیایی المپیکی را انتخاب می‌کرد — انتخابی نامناسب که نشان می‌دهد فیلم چقدر از هدفش دور است. فیلم بیننده را با انبوهی از پیچ‌وخم‌های بی‌معنی روبه‌رو می‌کند که انسجام یا هدف مشخصی ندارند. روایت دائماً تغییر می‌کند، اما هیچ‌گاه به‌طریقی ارگانیک یا معنادار نیست. نبود یک طرح منسجم نگه داشتن توجه را دشوار می‌کند و فیلم سریعاً خسته‌کننده می‌شود. مشکل آشکار دیگر این است که فیلم نتوانسته ارتباط معناداری بین شخصیت‌های اصلی ایجاد کند. در Guardians of the Galaxy، شیمی بین اعضای تیم یک نیروی محرک است که ماجراها را هم مهیج و هم احساسی می‌کند. در مقابل، Borderlands کاملاً از این هدف بازمی‌ماند. شخصیت‌ها سطحی و کم‌توسعه‌اند و تعاملاتشان جرقه‌ای ندارد که بیننده را به سفرشان علاقه‌مند کند. از نظر بصری هم فیلم ناامیدکننده است. انتخاب‌های بصری، از طراحی صحنه تا جلوه‌های ویژه، نتوانسته‌اند دنیای جذاب یا غوطه‌ورکننده‌ای بسازند. تلاش فیلم برای به تصویر کشیدن انرژی وحشی و آشفتهٔ دنیای Borderlands بی‌فایده مانده و نتیجه تجربه‌ای خنثی و بی‌الهام است. در مجموع، Borderlands فیلمی واقعاً کسل‌کننده است؛ فاقد توسعهٔ شخصیت، انسجام روایی و جذابیت بصری. نه‌تنها به روح منبع اقتباسش وفادار نیست، بلکه به‌عنوان یک اثر سینمایی مستقل هم قابل‌اتکا نیست. تلاش الی راث برای تقلید از جادوی Guardians of the Galaxy راهی اشتباه و ناموفق بوده و نتیجه تجربه‌ای فراموش‌شدنی و ناامیدکننده است. این فیلم یادآور است که صرفاً تقلید فرمول‌های موفق بدون درک علت موفقیت‌شان، به فاجعه می‌انجامد. خشک، خسته‌کننده و بدِ انتخاب‌شده — در Borderlands چیز زیادی برای دوست‌داشتن نیست. روایت بازی که زمانی تیز، طعنه‌آمیز، اغراق‌شده و بالاتر از همه، سرگرم‌کننده و رنگارنگ بود، به نظرم اینجا همان چیزی شده که خودِ فرانچایز Borderlands نیز دچار آن شده: خسته‌کننده، بدون شوخ‌طبعی، بی‌الهام و متنی که به‌طرزی بی‌روح از آنچه زمانی خوب بود تقلید می‌کند. برای من بسیاری از بازیگران هم مناسب این نوع اکشن اغراق‌شده نیستند؛ در نتیجه تعداد قابل‌توجهی از اجراها کمی ناهمگون و دست‌پاچه به‌نظر می‌رسند. نکتهٔ مثبت؟ تنها می‌توانم بگویم ارزش تولید قابل قبولی دارد. خلاصه: چیز زیادی برای پسندیدن در اینجا نیست. گویی متنی بد و شکننده را با پوشش Borderlands سروصدا داده‌اند، بدون آن ویژگی‌های خوب که بازی‌های اصلی را جذاب می‌کرد. بعد از خواندن همهٔ نقدهای بد (از جمله برخی همینجا)، تصمیم گرفتم خودم فیلم را ببینم. رک و پوست‌کنده بگویم، در واقع از آن لذت بردم. قطعاً فیلمی نیست که دوباره ببینم، اما آن‌قدر سرگرم‌کننده بود که اگر مجبور باشم انتخاب کنم، ترجیح می‌دهم آن را دوباره ببینم تا هرکدام از فیلم‌های Ant-Man. مایکل داگلاس و پاول راد به‌خصوص پاول راد در نقش‌های علمی-تخیلی خوب عمل نمی‌کنند. بازی کیت بلانشت هم به نظرم بد نبود، و صادقانه بگویم بعضی از نقدهایی که خواندم به‌نظر شبیه ترولینگ محض می‌آمدند.