فیلم The Thing 2011

The Thing (2011) — نقد اول فیلم را ماتیش فان هاینینگن جونیور کارگردانی کرده و فیلمنامه را اریک هایزرر نوشته است. فیلم بر اساس رمان «Who Goes There?» نوشتهٔ جان دبلیو. کمپبل ساخته شده و پیش‌درآمدی است بر «The Thing» ساختهٔ جان کارپنتر در ۱۹۸۲. بازیگران اصلی عبارت‌اند از مری الیزابت وینستد، جوئل اجرتون، اولریش تومسن، اریک کریستیان اولسن و آدوالو آکینوئی-اگبازه. موسیقی را مارکو بلبرامی...

The Thing (2011) — نقد اول فیلم را ماتیش فان هاینینگن جونیور کارگردانی کرده و فیلمنامه را اریک هایزرر نوشته است. فیلم بر اساس رمان «Who Goes There?» نوشتهٔ جان دبلیو. کمپبل ساخته شده و پیش‌درآمدی است بر «The Thing» ساختهٔ جان کارپنتر در ۱۹۸۲. بازیگران اصلی عبارت‌اند از مری الیزابت وینستد، جوئل اجرتون، اولریش تومسن، اریک کریستیان اولسن و آدوالو آکینوئی-اگبازه. موسیقی را مارکو بلبرامی ساخته و فیلم‌برداری را میشل آبراموویچ برعهده داشته است. خلاصهٔ داستان: سال ۱۹۸۲، قطب جنوب. دانشمندی به‌نام کیت لوید (وینستد) برای بررسی حادثه‌ای عجیب به یک پایگاه نروژی فراخوانده می‌شود. نروژی‌ها به‌طور اتفاقی جسمی ناشناخته و فریزی را زیر یخ کشف کرده‌اند؛ همراه با آن، موجودی منجمد نیز یافته می‌شود. در آغاز همه جشن کشفِ بزرگ را می‌گیرند، اما خیلی زود باز کردن این موجود سرآغاز پشیمانی و وحشت در پایگاه می‌شود. تحلیل: طرفداران سرسخت جان کارپنتر خواهان این فیلم نبودند؛ فیلمِ اوی ۱۹۸۲ اثری شاخص در ژانر علمی-تخیلی/ترسناک است و این پیش‌درآمد نه لازم بود و نه ضرورتی داشت. فیلمِ سازندگانِ ۲۰۱۱ گرچه در جزئیاتِ پیوند دادن صحنه‌ها به نسخهٔ ۱۹۸۲ دقت دارد، اما طراوت تازه‌ای ارائه نمی‌کند و تا حد زیادی همان فرمول کارپنتر را تکرار می‌کند: گروهی از دانشمندان با تهدیدی غیرقابل‌تشخیص روبه‌رو می‌شوند، یکی‌یکی به شکل‌های فجیع توسط تهدیدی همگون‌سازی‌شونده کشته می‌شوند و پارانویا و سوءظن بر فضای داستان چیره می‌شود. حتی صحنهٔ آزمایشی معروفِ نسخهٔ ۱۹۸۲ بازسازی شده، با این تفاوت که به‌جای خون جنبه‌ای فلزی‌تر پیدا کرده، و موجودات همان‌اند اما از نظر جلوه‌های بدنی و بودجه بزرگ‌تر و پرزرق‌وبرق‌تر شده‌اند. به‌جای مردانگیِ کورتی راسل، این‌جا شخصیتِ زنِ جسورِ وینستد نقش محوری را برعهده دارد، اما اساساً همان روایت تکراری است، این‌بار برای مخاطبانی که مجموعه‌هایی مثل «Scott Pilgrim» را می‌پسندند. در مجموع این فیلم عملاً بازسازی‌ای از اثری بسیار بهتر است. با وجود همهٔ نکات خسته‌کننده و محافظه‌کارانه، فیلم همچنان سرگرم‌کننده است. کارگردان در ایجاد انتظار و تعلیق موفق است و از فضاهای تنگ و محدود برای ایجاد حسی دائم از نگرانی استفاده می‌کند. موجودات تولیدشده از «چیز» وحشت‌زا هستند، به‌ویژه مخلوقِ دوکله که با تولدی هولناک روبه‌رو می‌شویم. هرچند جلوه‌های رایانه‌ای گاهی ضعیف‌اند، بسیاری از آن‌ها با کارهای عملی ترکیب شده‌اند تا صرفاً روی افکت‌ها تمرکز نشود. مشخص است که احترام و عشق به نسخهٔ ۱۹۸۲ در ساخت فیلم وجود داشته است. بازی‌ها به‌طور کلی کارآمدند؛ وینستد جوان به‌نظر می‌آید و تاحدی نامتناسب با نقش است، اما برای نقشِ نسبتاً کم‌جانِ خود تلاش می‌کند و ناکام نمی‌ماند. بازیگران نروژی نیز به داستان عمق و تنش افزودند. موسیقی بلبرامی با احترام به تم‌های موریسونه ارجاع می‌دهد و در نسخهٔ بلوری، عکس‌العملِ تصویریِ آبراموویچ با رنگ‌بندیِ سردش چشمگیر است. جمع‌بندی: در جهانی موازی که نسخهٔ کارپنتر وجود نداشت، این فیلم می‌توانست به‌عنوان اثری قابل‌توجه در زیرژانرِ موجوداتِ هیولاپَره مطرح شود؛ شوک‌ها و فریادهای لازم برای طرفداران ژانر را تأمین می‌کند. اما برای کسی که نسخهٔ برترِ کارپنتر را دیده، این‌ فیلم شبیه تقلیدی سطحی به‌نظر می‌آید — نمودی طنزآمیز از یکی از انسان‌های همگون‌شدهٔ «چیز». من از دیدن فیلم در خفتگی خانه با چراغ خاموش لذت بردم، بنابراین نمرهٔ 7/10 می‌دهم. نقد دوم — «همان را بیشتر، این‌بار با یک قهرمان زن، اما خوش‌ساخت» خلاصهٔ کوتاه: یک دیرینه‌شناس آمریکایی (مری الیزابت وینستد) توسط پزشکی و دستیارش (اولریش تومسن و اریک کریستیان اولسن) به یک پایگاه نروژی در قطب جنوب فرستاده می‌شود تا یک سازهٔ عظیمِ مدفون در یخ و یک نمونهٔ منجمدِ نزدیکِ آن را بررسی کنند. آن‌ها نمونه را به داخل پایگاه می‌آورند؛ اشتباهی بزرگ. این فیلم پیش‌درآمدی بر فیلم کورتی راسلِ ۲۹ سال قبل است؛ پایانِ فیلم به‌خوبی راه را برای نسخهٔ ۱۹۸۲ هموار می‌کند که در آن همهٔ بازیگران مرد بودند. این نسخه تلاش می‌کند با حضور وینستد و یک شخصیت زن دیگر، آن نکتهٔ قابل‌بحث را اصلاح کند، اما منتظر پیچ‌وخم‌های عاشقانه نباشید — فیلم ۶ دقیقه کوتاه‌تر از نمونهٔ ۱۹۸۲ است و بیشتر زمانش صرف چالش‌های مرگ‌یازندگیِ پایگاه دورافتاده می‌شود. به‌عبارت دیگر، بازسازی‌ای است، اما با قهرمانِ زن مانند «Alien» و «Aliens». فک‌های تَنی خنده‌دار بازمی‌گردند که نشان‌دهندهٔ وفاداری و تداوم است. فیلمِ ۱۹۸۲ نزد طرفدارانش قابل‌پرستش است، بنابراین نسخهٔ ۲۰۱۱ هرچقدر هم خوب باشد، در دید آنان قابل‌مقایسه نخواهد بود. با این حال، این فیلم تا حد زیادی در سطحی قابل‌قبول قرار دارد؛ حضور وینستد قابل‌ستایش است و فیلم در پردهٔ آخر کار متفاوتی انجام می‌دهد که از لو دادن آن صرف‌نظر می‌کنم. مدت زمان: 1 ساعت و 43 دقیقه. نمره: B