فیلم Samaritan 2022

فیلم Samaritan ایدهٔ جذابی دارد، اما متأسفانه باز هم به فهرست فیلم‌هایی اضافه می‌شود که پتانسیل‌شان هدر رفته است. آنچه می‌توانست داستانی واقعاً تاریک و جذاب دربارهٔ دو برادر ابرقدرتمند با دیدگاه‌های متفاوت دربارهٔ زندگی باشد، تبدیل شده به روایتی بی‌نمک، قابل‌پیش‌بینی و کلیشه‌ای و حضور سیلوستر استالونه هم کمتر از حد انتظار است. بازی بازیگران قابل‌قبول است، اما تأکید روی شخصیت معمولی جاوون والتون...

فیلم Samaritan ایدهٔ جذابی دارد، اما متأسفانه باز هم به فهرست فیلم‌هایی اضافه می‌شود که پتانسیل‌شان هدر رفته است. آنچه می‌توانست داستانی واقعاً تاریک و جذاب دربارهٔ دو برادر ابرقدرتمند با دیدگاه‌های متفاوت دربارهٔ زندگی باشد، تبدیل شده به روایتی بی‌نمک، قابل‌پیش‌بینی و کلیشه‌ای و حضور سیلوستر استالونه هم کمتر از حد انتظار است. بازی بازیگران قابل‌قبول است، اما تأکید روی شخصیت معمولی جاوون والتون در حالی که پردهٔ آغازین می‌توانست فرصت کاوش جذابی در گذشته فراهم کند، تصمیمی اشتباه بود. از نظر اکشن هم، با وجود بدل‌کاری‌های متعهدانه، فیلم انرژی و خلاقیت لازم برای سرگرم‌کردن اکثر تماشاگران را ندارد. در مجموع، کمی ناامیدکننده است. نمره: C- Samaritan فیلم اکشنِ طبق قاعده‌ای است، اما لزوماً این نکته بد نیست. یکی از مشکلات بساری از آثار مدرن سینما، نیاز مداوم به تجربه‌گرایی و گاهی وارد کردن پیام‌های اجتماعی در چیزی است که قرار است صرفاً سرگرمی باشد. Samaritan از فرمول شناخته‌شدهٔ فیلم‌های اکشن پیروی می‌کند و تلاشی برای وارد کردن یک پیچش دارد که من زود حدس زدم، اما این امر اشکالی ندارد. در اصل، این فیلم ذاتاً دیدنی است. استالونه هنوز حضور صحنه‌ای قوی‌ای دارد و شیمی بین او و پسر جوان به‌خوبی جواب می‌دهد. پیشنهاد من این است که به شکایت‌های تماشاگرانی که از نبود «ظرافت» گلایه دارند توجه نکنید. اغلب ساده‌ترین چیزها در زندگی لذت‌بخش‌ترین‌اند و این یکی از آن‌هاست. خلاصه اینکه Samaritan شاید برای سینمای روشنفکرانه جایزه‌ای نیاورد، اما کاری را که باید انجام دهد به‌طور قابل‌قبولی انجام می‌دهد و تا حدی سرگرم‌کننده است؛ برای بسیاری از ما که از ژست‌های سطحی و تکبر فکری در سینما خسته‌ایم، همین کافی است. «سم» (جاوون والتون) همراه مادرش در یک مجتمع مسکونی فرسوده در گرنایت سیتی زندگی می‌کند و مرتباً مورد آزار قرار می‌گیرد. پس از دخالت به‌موقع همسایه‌اش «آقای اسمیت» (سیلوستر استالونه)، جوان شروع می‌کند به اینکه احتمال دهد نجات‌دهنده‌اش همان ابرقهرمانی است که حدود بیست سال پیش ناپدید شده بود. آیا او برگشته تا شهر را از زوال نجات دهد، پیش از آنکه دشمن دیرینه‌اش شهر را نابود کند؟ با وجود خجالتی بودن «اسمیت»، جوان مصمم است او را قانع کند تا جامعه را نجات دهد. هرچه این دو به هم نزدیک‌تر می‌شوند، درمی‌یابیم که جوان آدمی بااخلاق و دارای پتانسیل است و دوست سال‌خورده‌اش رازهای زیادی در گذشته دارد—هرچند شاید نه آن‌طور که انتظار می‌رود. متأسفانه، با وجود بازی مؤثر والتون، استالونه که کم‌تر به کار گرفته شده صرفاً ظاهراً نقش را اجرا می‌کند و داستان ترکیبی از بسیاری آثار سبک دی‌سی/مارول است با فیلمنامه‌ای نسبتاً سطحی که زیرساختی ناامیدکننده برای اثر فراهم کرده. پایان فیلم یک پیچش دارد اما کافی نیست تا باقی این تلاش نسبتاً قابل‌پیش‌بینی را جبران کند؛ فیلم هرچند ظاهر خوبی دارد، در کل تا حد زیادی فراموش‌شدنی است. به‌طرز شگفت‌انگیزی عمیق برای یک فیلمِ استالونه‌ای. فیلمی دلنشین و انگیزشی با پیام‌های نسبتاً عمیقی که در یک فیلم ابرقهرمانی با بازی استالونه انتظار نداشتم. پیچش داستان هم خوب و به‌خوبی ساخته شده بود، هرچند شاید بیش از حد آن را آماده کردند؛ چون اگر کمی فکر کنید، خود عنوان فیلم تا حدی پیچش را لو می‌دهد، لااقل برای کسی که با کتاب مقدس آشناست و می‌داند «سامری» به چه اشاره دارد. «سامری نیکوکار» صرفاً آدمِ خوب نیست، بلکه کسی است که قرار بود بد باشد اما در نهایت خوب می‌شود—که دقیقاً همان تجربه‌ای است که شخصیت استالونه (جو) از سر می‌گذراند. بنابراین در نوعی معنا او واقعاً «سامری» فیلم است و دشمن واقعی‌اش، سایرس، به‌طرز درخوری «نِمی‌سی» (دشمن) اوست؛ آن‌ها در واقع مکمل یکدیگرند: وقتی جو خوب می‌شود، سایرس بد می‌شود؛ وقتی جو به مبارزه با جرم می‌پردازد، سایرس آن را برمی‌انگیزد؛ وقتی جو صلیبش را بر دوش می‌کشد، سایرس صلیب را می‌شکند—به‌طور واقعی. جو تنهاست، از جمع دوری می‌کند و از جلب توجه متنفر است، درحالی‌که سایرس در میان جمع می‌درخشد، آن‌ها را رهبری و تحریک می‌کند؛ جو بدنبال چیزهای شکسته—اشیا و آدم‌ها—می‌گردد تا آن‌ها را درست کند، اما سایرس به «Ordo ab Chao» (نظم از دل آشوب) معتقد است، یعنی شکستن قبل از بازسازی. در سطحی عمیق‌تر، نمادگرایی‌های مسیحی و غیبی در فیلم حضور دارند، هرچند برخلاف بسیاری از فیلم‌های هالیوود، جنبه‌های غیبی تمجید نمی‌شوند. و گرچه فیلم در ظاهر ممکن است از نظر اخلاقی مبهم به نظر برسد، در واقع این‌چنین نیست: جو شاید قهرمانی ظاهراً غیرمسیحی باشد، اما در پایان احتمالاً دینی‌ترین قهرمانی است که در مدت‌ها در یک فیلم مِینستریم هالیوود دیده شده است.