فیلم Daniel Isn’t Real 2019

«دنیل واقعی نیست» شباهت‌های زیادی با «فایت کلاب» دیوید فینچر دارد: داستان کارمند کم‌قدرتی که با دوستی قاطع آشنا می‌شود که او را با اعتمادبه‌نفس‌تر می‌کند، اما اوضاع خیلی زود از کنترل خارج می‌شود. در عین حال یادآور آثار کمتر شناخته‌شده‌ای مثل «بد تأثیر» کورتیس هانسون، «دیگری» رابرت مالیگان، «فالِن» گرگوری هابلِیت و «سشن 9» برد اندرسون هم هست. این فیلم با کارگردانی صیقلی، فضایی...

«دنیل واقعی نیست» شباهت‌های زیادی با «فایت کلاب» دیوید فینچر دارد: داستان کارمند کم‌قدرتی که با دوستی قاطع آشنا می‌شود که او را با اعتمادبه‌نفس‌تر می‌کند، اما اوضاع خیلی زود از کنترل خارج می‌شود. در عین حال یادآور آثار کمتر شناخته‌شده‌ای مثل «بد تأثیر» کورتیس هانسون، «دیگری» رابرت مالیگان، «فالِن» گرگوری هابلِیت و «سشن 9» برد اندرسون هم هست. این فیلم با کارگردانی صیقلی، فضایی مرموز و به‌طور شگفت‌آوری همراه با همدلی، درباره هیولاهایی است که در ذهن انسان لانه کرده‌اند. فیلم هیچ نوآوریِ اساسی‌ای به سینما اضافه نمی‌کند؛ موضوع دوست خیالی و چندشخصیتی پیش‌تر در آثار به‌مراتب بهتر دیده شده است و تأثیر «فایت کلاب» و نمونه‌های مشابه در سراسر فیلم محسوس است. اما نکته مثبت، شیوۀ برازنده و کارآمد روایت است که تا نزدیکی پایانی خوب پیش می‌رود؛ نکۀ منفی، پیش‌بینی‌پذیریِ شدید و این حس است که با نسخه‌ای ارزان‌تر و تقلیدی از آثار مطرح‌تر روبه‌رو هستیم. همه‌چیز تا حدی قابل‌گذشت می‌بود اگر پردازش بخش پایانی قوی‌تر بود؛ برخورد میان «من» همدل و « alter-ego» شیطانی با آن ماسک ارزان‌قیمت کارناوالی برایم ناامیدکننده بود. دو نقش اصلی را دو بازیگر جوان ایفا می‌کنند که هر دو فرزند چهره‌های شناخته‌شده‌اند: مایلس رابینز (فرزند تیم رابینز و سوزان ساراندون) و پاتریک شوارتزنگر (پسر آرنولد). برای آن‌ها دنیای سینما آشناست و به نظر می‌رسد در نقطه‌ای از کارنامه‌اند که بیشتر به‌خاطر نسبت خانوادگی‌شان شناخته می‌شوند تا برای آثار و توانایی شخصی. هیچ‌یک بد بازی نکرده‌اند؛ هر دو بازیگر متعهد و صادقانه کار کرده‌اند. ساشا لین نقش چندانی ندارد اما قابل‌قبول است، و مِری استوارت مسترسن، بازیگر باتجربه، هرچند صرفاً برای چند دقیقه حضور دارد، اما حضوری قابل‌توجه و ارزشمند ارائه می‌دهد. از نظر فنی فیلم چیز شاخصی ارائه نمی‌دهد اما تلاش می‌کند با بودجه محدود، بهترین کار ممکن را انجام دهد؛ در این نگاه، فیلم به‌خوبی عمل می‌کند و کار خود را انجام می‌دهد. در تصویربرداری، طراحی صحنه و لباس‌ها شگفتی‌ای نیست و متأسفانه در بخش شخصیت‌پردازی و طراحی جلوه‌ها، مخصوصاً آن ماسک عمدتاً ساختگی که پاتریک شوارتزنگر باید می‌پوشید، کار ضعیف و نازیبایی دیده می‌شود.