فیلم Sayonara 1957

براندو؛ تضاد فرهنگی عاشقانه در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۵۱، یک خلبان نیروی هوایی آمریکا که در کره خدمت می‌کند (مترجم نقش: مارلون براندو) به کوبه در ژاپن منتقل می‌شود. او با نامزد آمریکایی‌اش (پاتریشیا اوونز) روبه‌روست و هم‌زمان توجهش به یک هنرمند ژاپنی جلب می‌شود (مییکو تاکا). مشکل این‌جاست که فرمان نظامیِ منع ارتباطِ دوستانه با زنان بومی وجود دارد. جیمز...

براندو؛ تضاد فرهنگی عاشقانه در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۵۱، یک خلبان نیروی هوایی آمریکا که در کره خدمت می‌کند (مترجم نقش: مارلون براندو) به کوبه در ژاپن منتقل می‌شود. او با نامزد آمریکایی‌اش (پاتریشیا اوونز) روبه‌روست و هم‌زمان توجهش به یک هنرمند ژاپنی جلب می‌شود (مییکو تاکا). مشکل این‌جاست که فرمان نظامیِ منع ارتباطِ دوستانه با زنان بومی وجود دارد. جیمز گارنر و رد باتنز نقش‌های فرعی دارند و ریکاردو مونتالبان نیز در نقش یک هنرمند مشهور کابوکی حضور دارد. "Sayonara" (۱۹۵۷) یک درام عاشقانه است که اجرای براندو به‌عنوان یک افسر خوش‌برخورد جنوبی، فرهنگ و لوکیشن‌های ژاپن و رسوم زمانه را برجسته می‌کند؛ و همچنین یکی از نخستین نقش‌های جیمز گارنر را نشان می‌دهد. فیلم از نظر موضوعی با آثاری چون "The Ugly American" (۱۹۶۳) و حتی تا حدی "Désirée" (۱۹۵۴) قابل مقایسه است، هرچند در بستر تاریخی متفاوت. فیلم کمی طولانی است (۲ ساعت و ۲۷ دقیقه) اما تصویربرداری عمدتاً در ژاپن انجام شده و بخش‌هایی در بوربانک و هالیوود هم فیلم‌برداری شده‌اند. فیلم تلاش می‌کند به مسائل تأثرانگیزی بپردازد، اما در ۲٫۵ ساعت با ریتمی نسبتاً کند پیش می‌رود و گاهی درگیرکننده نیست. داستان در دوران بلافاصله پس از جنگ در کره می‌گذرد و شاهد رابطهٔ جو (رد باتنز) با یک دختر ژاپنی هستیم؛ چیزی که به‌خاطر قوانین منعِ رابطهٔ دوستانه می‌تواند او را به محاکمهٔ نظامی بکشاند. او تصمیم می‌گیرد با "کاتسومی" (میوشی اُمِکی) ازدواج کند و از دوست آمریکایی‌اش، میجر گروور (مارلون براندو)، می‌خواهد که بهترین مرد باشد. اوضاع پیچیده‌تر می‌شود زیرا گروور فرزند یک ژنرال است و قرار است با "آیلین" (پاتریشیا اوونز) که او هم فرزند یک ژنرال است، ازدواج کند. ورود "هانا-اُگی" (مییکو تاکا) باعث می‌شود میجر کم‌کم دیدگاهش نسبت به دوستش جو تغییر کند. شخصیت آیلین هم چندان بی‌همدرد نیست و از طریق او نقدی روشن بر نگرش اداریِ اشغالگران نسبت به روابط و حتی ازدواج‌های نیروهایشان با مردم بومی مطرح می‌شود. فیلم از شدت این سناریوها استفاده می‌کند تا امیدی به آشتی پس از نفرت، خشونت و بی‌اعتمادی که قوانین و مقررات ترویج کرده‌اند، ارائه دهد—قوانینی که به‌نظر بیشتر برای جلوگیری از ورود «شهروندان جدید» به آمریکا پس از بازگشت نیروها تدوین شده‌اند تا بر اساس ملاحظات نژادی. نقش جیمز گارنر (به‌عنوان بیلی) نیز به معما می‌افزاید؛ او هم شیفتهٔ یک رقاص جوان محبوب است، اما این خط داستانی به‌طور کامل پرداخته نمی‌شود. صحنه‌ای ویژه و تکان‌دهنده وجود دارد که در آن کاتسومی چنان از نیاز به پذیرفته شدن به‌واسطهٔ معیارهای زیبایی سرخورده است که حتی به فکر پرداخت پول به پزشکی کلاهبردار برای «بازتنظیم» چشم‌هایش می‌افتد—چیزی هولناک در هر زمان، اما نشان‌دهندهٔ وضعیتی که در آن عشق واقعی بر صرفاً رابطهٔ راحت غلبه می‌کند. با وجود ترکیب جذابِ این موضوعات و دو اجرای عاطفی قوی از سوی باتنز و اُمِکی، اجراهای براندو و گارنر در برخی لحظات به‌اندازهٔ لازم تأثیرگذار نیست و دیالوگ‌ها گاهی بیش از حد طولانی‌اند؛ بیان هدف فیلم زمان زیادی می‌طلبد. از نظر بصری فیلم زیباست، زیبایی‌شناسی‌اش زنده و رقص‌ها تداعی‌کنندهٔ فرهنگی‌اند که برای بسیاری گویا از یک متجاوز به متجاوز دیگر تغییر یافته است. ارزش دیدن دارد، اما می‌توانست متمرکزتر باشد. نمره: B