فیلم Anyone But You 2023

با وجود خودم، واقعاً از این فیلم خوشم آمد. پس از آنچه به نظر یک قرار یک‌شبۀ دوستانه می‌آمد، «یا» (سیدنی سوینی) و «بن» (گلِن پاول) از هم جدا می‌شوند و از هم متنفر می‌گردند. اما سرنوشت نمی‌گذارد که کار به همین‌جا ختم شود و طوری پیش می‌آید که خواهر او با یکی از بهترین دوستان او ازدواج کند. بعد از چند دیدار ناخوشایند در...

با وجود خودم، واقعاً از این فیلم خوشم آمد. پس از آنچه به نظر یک قرار یک‌شبۀ دوستانه می‌آمد، «یا» (سیدنی سوینی) و «بن» (گلِن پاول) از هم جدا می‌شوند و از هم متنفر می‌گردند. اما سرنوشت نمی‌گذارد که کار به همین‌جا ختم شود و طوری پیش می‌آید که خواهر او با یکی از بهترین دوستان او ازدواج کند. بعد از چند دیدار ناخوشایند در یک بار، همه عازم استرالیا برای مراسم عروسی می‌شوند. والدین او شدیداً می‌خواهند او را با نامزد قبلی‌اش «جاناتان» (دارِن بارنت) آشتی دهند، در حالی که نامزد سابق او «مارگارت» (چارلی فریزر) هم آن‌جاست. به‌رغم تردیدهایشان، این دو تصمیم می‌گیرند نقش یک زوج را بازی کنند تا یکی را به تحسُّر وادارند و دیگری را از دخالت والدین محافظت کنند. موفقیت این ایده تا حد زیادی به شیمی قابل‌قبول بین سوینی و پاول بستگی دارد و به نظرم آن‌ها در این زمینه خوب عمل کرده‌اند. دخالت بیشتر برایان براون، یک صحنه پرهیجان شبیه حرکت‌های دی‌کاپریویی در جلوی قایق و کمک مهربانانهٔ بالگرد نجات بندر سیدنی، فیلم را در مدت حدود ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه با ریتمی دلپذیر پیش می‌برد؛ هرچند حدود بیست دقیقه‌ای کش می‌آید. فیلمنامه موجز و بُرنده است و از بدترین کلیشه‌های آمریکایی و استرالیایی دوری می‌کند. فیلم از صحنه‌های جنسی، طنز عریان و شوخی‌های بزرگ‌سالانه چندان ابایی ندارد که این خود تغییر خوشایندی نسبت به آلودگی‌های بچگانه‌ای است که امروزه زیاد می‌بینیم. فیلم کاملاً فراموش‌شدنی است، اما لقمه‌ای لذت‌بخش از آفتاب، دریا، عشق و مسخرگی ارائه می‌دهد. نقص‌هایی دارد، اما Anyone But You لحظات خنده‌داری دارد و به‌عنوان یک کمدی-رمانتیک عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهد. معمولاً اینکه بهترین بخش فیلم، تیتراژ پایانی‌اش باشد نشانهٔ خوبی نیست، اما اینجا تیتراژ پایانی (با تشکر از ناتاشا بدینگفیلد) یکی از نکات مثبت فیلمِ به کارگردانی ویل گلک است. فیلم کلیشه‌ها را دارد، اما دست‌کم کمی تازگی هم به این ژانر اضافه می‌کند. سیدنی سوینی و گلِن پاول شیمی خوبی دارند و هر دو بازی را دوست داشتم. استایلیست سوینی واقعاً عملکرد درخشانی داشته و حتی استایل پاول هم خوب بود. بعضی از دیالوگ‌ها، چه دیالوگ‌های آن‌ها و چه دیگران، گاهی بیش از حد مصنوعی‌اند، ولی این شکایت چندان بزرگ نیست. باقی بازیگران هم راضی‌کننده‌اند. باید بگویم پدر کارگردان، پیتر گلک، در نقش کوتاهش در هواپیما کنار سوینی یکی از خنده‌های قوی فیلم را برایم رقم زد — دیالوگ‌پردازی و اجرای دقیقش عالی بود. من از دیدن فیلم لذت بردم؛ همان‌طور که گفتم، فیلم چیز خارق‌العاده‌ای نیست اما آنچه می‌خواستم را ارائه داد. کلیتِ کار محکم است. ضمناً بخش‌های مرتبط با شکسپیر کمی مصنوعی به نظر می‌رسیدند. هیچ عنصر جبرانی برای گلِن پاول در این فیلم وجود ندارد. من توانستم از فیلم Set It Up لذت ببرم، چون شخصیت‌هایی بودند که حال‌وهوای پاول را متعادل می‌کردند، اما این فیلم آن قابلیت را ندارد. واقعاً نمی‌دانم مشکل من با او چیست؛ حتی وقتی نقش دُست‌پذیری بازی می‌کند، برایم قابل‌تحمل نیست. شخصیت سیدنی سوینی خوب بود و او نقش را خوب ایفا کرد، اما والدینش منبع دیگری از آزارند. نمی‌دانم آیا می‌توان به گاتا (GaTa) بازیگر گفت یا نه؛ شیوهٔ اجرا و گفتن دیالوگ‌هایش مثل خواندن از روی برگه بود. کل ترکیب برایم اصلاً جور درنیامد و وقتی داستان به استرالیا رسید دیگر نتوانستم تحمل کنم و قطعش کردم.