فیلم The Negotiator 1998

ساموئل ال. جکسون در نقش مذاکره‌کننده نام‌آشنای «رومن» بازی می‌کند؛ مردی که از قتل همکارش شوکه می‌شود و درمی‌یابد او در حال بررسی یک کلاهبرداری چند میلیون دلاری در صندوق بازنشستگی بوده است. رومن ناگهان خود متهم به قتل دوستش می‌شود و برای وارونه کردن اوضاع به دفتر بخش امور داخلی می‌رود، چند گروگان می‌گیرد، در دفتر محبوس می‌شود و «سابین» (کوین اسپیسی) را به...

ساموئل ال. جکسون در نقش مذاکره‌کننده نام‌آشنای «رومن» بازی می‌کند؛ مردی که از قتل همکارش شوکه می‌شود و درمی‌یابد او در حال بررسی یک کلاهبرداری چند میلیون دلاری در صندوق بازنشستگی بوده است. رومن ناگهان خود متهم به قتل دوستش می‌شود و برای وارونه کردن اوضاع به دفتر بخش امور داخلی می‌رود، چند گروگان می‌گیرد، در دفتر محبوس می‌شود و «سابین» (کوین اسپیسی) را به صحنه فرا می‌خواند. از آن نقطه یک معمای کارآگاهی حساب‌شده شکل می‌گیرد که در آن دو شخصیت باید شک و تردیدهای حرفه‌ای اولیه را کنار گذاشته و کم‌کم پازل واقعیت را کنار هم بگذارند تا بفهمند چه اتفاقی افتاده و چه کسی پول‌ها را برده است. داستان محکم و خوب گفته شده و جکسون و اسپیسی اجرای قدرتمندی ارائه می‌دهند؛ قصه‌ای از فساد و بی‌اعتمادی که نشان می‌دهد مقابله با کسانی که وظیفه اجرای قانون را دارند وقتی خودشان قانون را نقض می‌کنند چقدر دشوار است. بازیگران مکمل کمی کم‌رمق هستند و گاه فیلم حال و هوایی شبیه یک قسمت از سریال‌های پلیسی قدیمی دارد، اما جریان فیلم خوب پیش می‌رود و پایان‌بندی پیچیده‌ای دارد که هرچند تا حدی پیش‌بینی‌پذیر است، به‌خوبی اجرا شده. کارگردانی اف. گری گری تنش را خوب حفظ می‌کند و تعادل مناسبی بین اکشن و درام برقرار می‌سازد. فیلم‌برداری جلوه‌های بصری فریبنده‌ای ندارد اما حس خفقان و محصور بودن موقعیت گروگان‌گیری را به خوبی منتقل می‌کند. ریتم فیلم غالباً محکم است، اگرچه در بخش‌هایی کشش دارد و مدتی طول می‌کشد تا فیلم به اوج برسد؛ با این حال وقتی وارد جریان می‌شود، در میان آثار هم‌ژانر در سطح قابل قبولی قرار می‌گیرد. بازی بازیگران نقطه قوت اثر است؛ جکسون اجرایی پرانرژی و گیرا دارد که مخاطب را با شخصیتش همراه می‌کند و اسپیسی به خوبی در برابر او عمل می‌کند، به‌طوری که مکالماتشان طبیعی و جذاب به نظر می‌رسد. برخی شخصیت‌های فرعی کمتر پرداخت شده‌اند و فیلمنامه گاهی به کلیشه‌ها متکی می‌شود، اما دیالوگ‌ها تیز و تنش حفظ می‌شود. موسیقی و طراحی صدا فضای اثر را تقویت می‌کنند؛ اگرچه موتیف‌های موسیقایی خاص و ماندگاری ندارد، اما استفاده از صدا در لحظات کلیدی مؤثر است. در مجموع، مذاکره‌کننده تریلری خوش‌ساخت با بازی‌های قوی و داستانی گیراست؛ شاید بی‌نقص نباشد، اما در نکات مهم عملکرد موفقی دارد و فیلمی است که ارزش مشاهده و بازدید مجدد را دارد.