فیلم The Wretched 2019

خب... راستش دقیق نمی‌دانم دربارهٔ این فیلم چه فکری بکنم. در مجموع بله، یک فیلم ترسناک با داستانی منحصربه‌فرد است، اما من با آنچه «فیلم ترسناک نوجوانانه» می‌نامند مشکل دارم؛ به‌نوعی این ژانر برای من جواب نمی‌دهد. بازی‌ها هم به‌طور کلی متوسط بودند. گریم‌کارِ هیولا واقعاً کارش عالی بود — به‌خاطر اوست که این فیلم را کاملاً کنار نمی‌گذارم. آیا دوباره آن را می‌بینم؟ نه. آیا دوستانم...

خب... راستش دقیق نمی‌دانم دربارهٔ این فیلم چه فکری بکنم. در مجموع بله، یک فیلم ترسناک با داستانی منحصربه‌فرد است، اما من با آنچه «فیلم ترسناک نوجوانانه» می‌نامند مشکل دارم؛ به‌نوعی این ژانر برای من جواب نمی‌دهد. بازی‌ها هم به‌طور کلی متوسط بودند. گریم‌کارِ هیولا واقعاً کارش عالی بود — به‌خاطر اوست که این فیلم را کاملاً کنار نمی‌گذارم. آیا دوباره آن را می‌بینم؟ نه. آیا دوستانم را مجبور می‌کنم ببینند؟ نه. در مقیاسِ کوچک، «The Wretched» کارش را انجام می‌دهد. برادران پیرس و تیم‌شان با صداهای لزجِ باز شدن گوشت و خرد شدن استخوان تماشاگر را به درون می‌کشند. لذت سادهٔ دیدن زمان گذاشتن فیلم‌سازان برای کم‌کم نمایان کردن هیولا اندک است، اما وقتی این فیلم را کنار آثار مشابه قرار می‌دهید، این قضیه اهمیت زیادی پیدا می‌کند. هر فیلم ترسناکِ ۲۰۲۰ را که در نظر بگیرید، می‌بینید برادران پیرس چطور جادوگرِ فیلم‌شان را بهتر تصویر کرده‌اند. این صحنه‌های هراس‌انگیز نه فقط قابل قبول‌اند، بلکه به‌طرز قابل‌تأملی متعفن و واقعاً ترسناک‌اند. - جیک وات من برای «The Wretched» خیلی هیجان‌زده بودم چون یکی از اولین فیلم‌های اصلی بود که بعد از یک ماه قرنطینهٔ پاندمی مستقیماً روی VOD منتشر شد. شروعش عالی بود — مقدمهٔ متداول فیلم‌های وحشت، گیراتر و آزاردهنده بود. داستان جذاب و تا حدی بدیع بود و زیرپلاتی شبیه «Rear Window» داشت که خوب کار می‌کرد. جلوه‌های موجودات هم فوق‌العاده بودند. متأسفانه قهرمان اصلی کسل‌کننده و آن‌قدر خودخواه بود که بیشتر فیلم را با خود پایین کشید، حتی با وجود قوس رستگاری.