فیلم کره ای Unforgettable 2016

یک تعطیلات تابستانی که هرگز فراموش نمی‌شود «Tearjerker» ژانری جداگانه نیست، اما در سینمای کره وضعیت خاصی دارد. معمولاً از چنین درون‌مایه‌هایی خوشم می‌آید، هرچند در بعضی فیلم‌ها زیاده‌روی می‌شود و تماشای آن را خراب می‌کند. این فیلم اما از صحنه‌ی اول‌ش یک پایان عاطفی قوی را نوید می‌دهد؛ چون رابطه‌ی میان دوستان عمداً کوتاه و موجز بیان شده تا بار احساسی پایان حفظ شود. فیلم که...

یک تعطیلات تابستانی که هرگز فراموش نمی‌شود «Tearjerker» ژانری جداگانه نیست، اما در سینمای کره وضعیت خاصی دارد. معمولاً از چنین درون‌مایه‌هایی خوشم می‌آید، هرچند در بعضی فیلم‌ها زیاده‌روی می‌شود و تماشای آن را خراب می‌کند. این فیلم اما از صحنه‌ی اول‌ش یک پایان عاطفی قوی را نوید می‌دهد؛ چون رابطه‌ی میان دوستان عمداً کوتاه و موجز بیان شده تا بار احساسی پایان حفظ شود. فیلم که با عنوان «عشق خالص» هم شناخته می‌شود، ساخته‌ی کارگردانی تازه‌کار است و بازیگران جلوه‌ای از چهره‌های جدید دارند. روایت در دو زمان پیگیری می‌شود: حال و گذشته—بازگشتی به دهه‌ی ۹۰، حدود ۲۵ سال پیش. اگر شما بچه‌های دهه‌ی ۹۰ باشید، این فضا برای‌تان خیلی آشنا و نزدیک خواهد بود؛ درست مثل تماشای فیلمی که در همان دهه ساخته شده باشد. از نظر حال‌وهوای دوستی هم تا حدی شبیه «Sunny» است، اما قابل‌مقایسه در ابعاد دیگر نیست. داستان درباره‌ی پنج دوست است؛ چهار نفر از آن‌ها برای تعطیلات تابستانی به روستای جزیره‌ای‌شان بازمی‌گردند. نفر پنجم دچار نقص جسمی است و مثل بقیه دنبال رویاهایش نیست؛ همین نقطه آغاز مشکلات است. او اصرار دارد مانند دیگران عادی باشد و بتواند آزادانه هر جا که خواست پرواز کند. در کنار این، دو تا از بهترین دوستانش به او احساسات قوی دارند. انتخاب او و آنچه اتفاق می‌افتد قبل از ورود فیلم به مرحله‌ی نهایی با یک پیچش همراه است. «عشق مثل ماراتن است؛ ممکن است الان عقب باشی، اما اگر به دویدن ادامه دهی به مقصد می‌رسی.» فضای دهه‌ی ۹۰، به‌ویژه در مناطق روستایی و واکنش‌های کودکان آن زمان، به‌خوبی تصویر شده است. جزییات نوستالژیک مثل نوارهای صوتی حضور دارند، اما فیلم روی مورد خاصی زوم نمی‌کند و قصه را به شکل گسترده‌تری پیش می‌برد، طوری که جهت حرکت فیلم تا مدتی مشخص نیست؛ این ویژگی هم خوبی دارد و هم گاهی باعث می‌شود کمی از مسیر اصلی بیرون برود. شاید بتوان گفت گاهی فیلمنامه برای پُر کردن زمان کش می‌آید، ولی ریتم روایت در هیچ بخش کند نمی‌شود و کلیت کار در جای خود نشسته است، هرچند کمی کلیشه‌ای. پایان قابل‌پیش‌بینی است اما مؤثر؛ برخی فیلم‌ها در تلاش برای اجتناب از کلیشه به‌هم می‌ریزند، اما اینجا پایان همان چیزی است که باید باشد. نقد اصلی‌ام این است که پیچش کلیدی فیلم چندان منطقی جلوه نمی‌کند؛ برای پرهیز از اسپویل فقط اشاره می‌کنم که پسری کاری را آسان‌تر از متخصصان انجام می‌دهد، و آن قسمت به توضیح بیشتری نیاز داشت تا باورپذیرتر باشد. از سوی دیگر، کوتاهی روایت به حفظ ضرباهنگ کمک کرده و از اغراق‌های بی‌مورد جلوگیری می‌کند که در مجموع به نفع فیلم است. این فیلم به‌راحتی می‌تواند مناسب تمام سنین باشد؛ مخصوصاً کسانی که کودکی‌شان در دهه‌ی ۹۰ بوده و حالا بزرگ‌تر شده‌اند، با دیدن نوجوانان داستان راحت ارتباط برقرار می‌کنند. روایت احساسیِ فیلم خانواده‌ها را هم راضی نگه می‌دارد. از بازی‌ها تا تولید و کارگردانی، همه قابل تقدیرند. این اثر شاهکار نیست و تضمین اینکه به دل همه بنشیند وجود ندارد، اما فیلمی ساده و دوست‌داشتنی است که یک بار دیدن آن ارزش دارد. امتیاز: 8/10