فیلم Newsies 1992

از دیدن این فیلم لذت بردم. قبلاً هم گفته‌ام موزیکال‌ها از اول علاقهٔ نخست من نبودند—هرچه بیشتر می‌بینم بیشتر به آن‌ها علاقمند می‌شوم—اما از دیدن Newsies واقعاً خوشحال شدم. فیلم ضمن سرگرم‌کننده بودن، تمرکز قوی‌ای هم روی موسیقی و داستان حفظ می‌کند؛ بسیاری از موزیکال‌هایی که دیده‌ام اول روی آهنگ‌ها تمرکز می‌کنند و تقریباً داستان را فراموش می‌کنند، اما این یکی این‌طور نیست. دیدن توسعهٔ...

از دیدن این فیلم لذت بردم. قبلاً هم گفته‌ام موزیکال‌ها از اول علاقهٔ نخست من نبودند—هرچه بیشتر می‌بینم بیشتر به آن‌ها علاقمند می‌شوم—اما از دیدن Newsies واقعاً خوشحال شدم. فیلم ضمن سرگرم‌کننده بودن، تمرکز قوی‌ای هم روی موسیقی و داستان حفظ می‌کند؛ بسیاری از موزیکال‌هایی که دیده‌ام اول روی آهنگ‌ها تمرکز می‌کنند و تقریباً داستان را فراموش می‌کنند، اما این یکی این‌طور نیست. دیدن توسعهٔ ایدهٔ اصلی برایم کاملاً رضایت‌بخش بود. در بخش آهنگ و رقص نیز قطعات موسیقایی را می‌پسندم. نمی‌گویم حتماً آهنگ‌ها را همیشه به خاطر خواهم سپرد یا بازهم گوش خواهم داد، اما مهم این است که آهنگ‌ها با اتفاقات روی پرده هم‌خوانی دارند. آهنگ «سانتا فه» را از کریستیان بیل دوست دارم؛ او در این فیلم واقعاً عالی است و بهترین بازیگر اثر به نظر می‌رسد. با این حال، دیوید ماسکو (دیوید)، بیل پولمن (برایان) و رابرت داوال (پالیتزر) هم بازی‌های خوبی ارائه داده‌اند. تا کنون این فیلم در میان موزیکال‌های صرفاً لایو-اکشن دیزنی برایم برجسته‌تر از Babes in Toyland است؛ فیلم‌هایی مثل Mary Poppins که ترکیبی از لایو-اکشن و انیمیشن‌اند در این مقایسه لحاظ نشده‌اند. این فیلم از نظر مالی در زمان اکران برای دیزنی شکست خورد، اما بعدها به یک اثر کالت تبدیل شد و در اجارهٔ ویدیویی سودآور شد. به نظرم مشکل از فیلم نبود، مشکل بازاریابی بود—وقتی فیلم اکران شد، کسی واقعاً از آن خبر نداشت و کمپین تبلیغاتی نتوانست هیجان ایجاد کند، به همین دلیل در گیشه شکست خورد. اگر بخواهم نکته‌ای بگویم: بهتر است بیل پولمن را در موزیکال‌ها انتخاب نکنند. با این حال، آهنگ‌ها گیرایی دارند، بازیگران مناسب‌اند، فضا و بستر فیلم درست انتخاب شده و داستان هم جذاب است؛ همه چیز برای یک فیلم قابل قبول فراهم است جز بازاریابی ابتدایی.