فیلم The Night Listener 2006

دربارهٔ پیت، در کتاب «خرگوش مخملی» جمله‌ای هست که می‌گوید: «واقعی بودن به نحوهٔ ساخته‌شدن تو مربوط نیست؛ واقعیت همان چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد.» می‌توانم «شنوندهٔ شب» را به فهرست فیلم‌هایی اضافه کنم که به‌طور نابخشودنی دست‌کم گرفته شده‌اند. واقعاً تعجب می‌کنم که این داستان خوش‌ساخت در برخی سایت‌های سینمایی اینترنتی زیرِ ۶ امتیاز خورده است. آیا ضدِ رابین ویلیامز‌ها این فیلم هوشمند را...

دربارهٔ پیت، در کتاب «خرگوش مخملی» جمله‌ای هست که می‌گوید: «واقعی بودن به نحوهٔ ساخته‌شدن تو مربوط نیست؛ واقعیت همان چیزی است که برایت اتفاق می‌افتد.» می‌توانم «شنوندهٔ شب» را به فهرست فیلم‌هایی اضافه کنم که به‌طور نابخشودنی دست‌کم گرفته شده‌اند. واقعاً تعجب می‌کنم که این داستان خوش‌ساخت در برخی سایت‌های سینمایی اینترنتی زیرِ ۶ امتیاز خورده است. آیا ضدِ رابین ویلیامز‌ها این فیلم هوشمند را پایین کشیده‌اند؟ یا شاید مخاطبانی جوان‌اند که فیلمی دربارهٔ ماهیت پیچیده و هراس‌آمیزِ شکنندهٔ وجود انسانی را نمی‌فهمند؟ به هر حال، این فیلم چیزی خارج از قالب معمول ارائه می‌دهد—چیزی برای کسانی که از یکنواختی تولیدات هالیوودی خسته‌اند و به دنبال تجربه‌ای متفاوت‌اند. با حضور مطمئن و دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ رابین ویلیامز (پراحساس اما بدون بازی‌های اغراق‌آمیز) و درخشش قابل‌توجهِ تونی کولت، فیلم نگاهی تیره به اشتیاق به عشق به هر شکلی و ساده‌لوحیِ کسانی که به چیزی نیاز دارند می‌اندازد و تماشای آن شبی هوشمندانه و جذاب رقم می‌زند. علاقه‌مندان باید سراغ داستان واقعی‌ای بروند که فیلم بر اساس آن ساخته شده—ماجرای آنتونی گادبی جانسون—که خود قطعه‌ای مرموز و عجیب از تاریخ انسانی است. این فیلم می‌توانست در کارنامهٔ هیچکاک هم جای بیابد، و وقتی فردا با چالش‌های روزمره روبه‌رو می‌شوم، این فیلم همچنان در ذهنم خواهد ماند—چون وظیفه‌اش را به‌خوبی انجام داد. شاید بعد از دیدن آن خوشتان نیاید، اما دست‌کم درباره‌اش فکر خواهید کرد. یا شاید فقط من باشم که این نگین کوچک را فیلمی می‌دانم که با گذشت زمان باید بیشتر قدرش دانسته شود. امتیاز: ۷.۵/۱۰