فیلم Flying Colors 2015

کار سخت همیشه نتیجه می‌دهد. من عاشق سینمای ژاپن هستم و فیلم‌های زیادی دیده‌ام. دیدنِ یک فیلم فوق‌العاده‌ی دیگر مثل این، روزم را ساخت. حالا این یکی جزو فیلم‌های محبوب همیشگی‌ام است. دلیلش این است که قصه‌ای بسیار الهام‌بخش دارد، برگرفته از کتابی با همین عنوان که خودش براساس واقعه‌ای واقعی از زندگی نویسنده ساخته شده است. با اینکه موضوع جدی است، روایت با شوخ‌طبعی و...

کار سخت همیشه نتیجه می‌دهد. من عاشق سینمای ژاپن هستم و فیلم‌های زیادی دیده‌ام. دیدنِ یک فیلم فوق‌العاده‌ی دیگر مثل این، روزم را ساخت. حالا این یکی جزو فیلم‌های محبوب همیشگی‌ام است. دلیلش این است که قصه‌ای بسیار الهام‌بخش دارد، برگرفته از کتابی با همین عنوان که خودش براساس واقعه‌ای واقعی از زندگی نویسنده ساخته شده است. با اینکه موضوع جدی است، روایت با شوخ‌طبعی و شیرینی همراه است. یعنی روایت یک داستان مهم لزوماً قرار نیست کند، کسل‌کننده یا بیش‌ازحد هنری باشد. فیلم حال‌وهوایی نسبتاً تجاری دارد و موسیقی پس‌زمینه‌اش هم فوق‌العاده است، اما در نهایت همه‌چیزی را که می‌خواست با هوشمندی به مخاطب منتقل می‌کند. این فیلم چندساله است و من تازه موفق شدم آن را ببینم؛ تنها حسرتم این است که دیر دیدمش. نگران نباشید که فکر کنید فیلمی صرفاً دخترانه است؛ این فیلم باید توسط همه دیده شود، به‌ویژه دانش‌آموزان و والدین‌شان، با هم. پیام زیبایی درباره اهمیت آموزش دارد و علاوه بر آن به مسائل فرزندپروری، روش‌های تدریس و تأثیر دوستان هم می‌پردازد. همه آدم‌ها با استعدادی خاص در آموزش به دنیا نمی‌آیند، اما با مراقبت و آموزش مناسب می‌توان این توانایی را پرورش داد؛ این همان مفهومی است که فیلم به‌خوبی روی پرده نشان می‌دهد. سایاکا در خانواده‌ای متوسط به دنیا آمد. پدرش از کودکی می‌خواست برادر بزرگ‌ترش بازیکن حرفه‌ای بیسبال شود، پس مادر مسئول مراقبت از کودکی او و خواهر کوچکترش شد. به‌دلیل جابه‌جایی‌های مکرر مدرسه، سایاکا دوست پیدا نکرد و وقتی بالاخره دوستی پیدا کرد، درس و تحصیلش به‌نوعی به هم خورد. حالا که نزدیک پایان مدرسه و ورود به دانشگاه است، عملاً چیزی نیاموخته و فقط برای قبولی در کنکور تلاش می‌کند. از معلم گرفته تا پدر، همه مطمئن‌اند که او آینده‌ای ندارد. او باید به آن‌ها ثابت کند که اشتباه می‌کنند. با پشتوانه همیشگی مادرش، بزرگ‌ترین هدف زندگی‌اش را برمی‌دارد؛ هدفی که زندگی‌اش را برای همیشه تحت تأثیر قرار می‌دهد. «اگر به یک دانش‌آموز بگویی بازنده است، او باور می‌کند. اعتمادبه‌نفسش را از دست می‌دهد.» فیلم پر از دیالوگ‌های الهام‌بخش است؛ به نظرم باید این فیلم را در مدارس نشان دهند. از سوی دیگر، شکست در فرزندپروری یکی از نکات برجسته فیلم است. منظور این نیست که کودک کاملاً رها شده بود، بلکه شکاف در تربیت وجود داشت؛ یعنی والدین نتوانستند همه فرزندان را به‌صورت برابر و یکپارچه حمایت کنند. یکی از دلایل ممکن است تشابه علاقه یا تحمیل آرزوی ناتمام والدین باشد. رفتار خانواده روی رفتار کودک در جامعه تأثیر می‌گذارد، و در عوض جامعه هم بر فضای خانه اثر دارد؛ برای ایجاد تعادل، داشتن والدین و معلمان خوب ضروری است، و نقش دوستان هم نباید نادیده گرفته شود. موسیقی بسیار خوب بود و به نظرم موسیقی متن ارزش خریدن دارد. موسیقی به فیلم کمک کرد تا ریتم خود را حفظ کند. علاوه بر روایت رنگارنگ و شاد، احساسات را هم به‌خوبی منتقل می‌کند؛ شاید برخی قسمت‌ها کمی عمدی به‌نظر برسد، اما با توجه به استانداردها و فرهنگی که از طریق فیلم‌های ژاپنی شناخته‌ام، طبیعی جلوه می‌کند. بخش تکان‌دهنده حضور خشونت خانگی است که در فیلم‌های ژاپنی، به‌ویژه آن‌هایی که من دیده‌ام، کمتر دیده می‌شود. سیستم آموزشی در نقاط مختلف جهان متفاوت است، اما تلاش و کار سخت در همه‌جا یکسان‌اند. شعار فیلم این است: بدون زحمت، نتیجه‌ای نیست. راه پر از بالا و پایین است؛ کسی که با نگرش درست با مشکلات روبه‌رو می‌شود، نتیجه‌ی درستی به‌دست می‌آورد. پایه داستانی ساده و آشناست، اما کلیت فیلم بسیار خوب روایت شده است. از فیلمنامه و کارگردانی تا موسیقی، کار هماهنگ و موفقی است. همه بازیگران هم عالی‌اند. زمان فیلم کمی کمتر از دو ساعت است، اما برای چنین قصه‌ای این مدت اصلاً مزاحم نیست. برای رسیدن به نتیجه سینمایی، شاید گاهی واقع‌گرایی کمی فدا شده باشد، اما نباید فراموش کرد که فیلم بر اساس یه واقعه واقعی ساخته شده و این واقعیت برای جا شدن در قالب دو ساعت فیلم تا حدی تعدیل شده است. بازیگر جوان نقش اول برنده جایزه آکادمی ژاپن شد. با وجود پیام مهمش، این فیلم تا حدی کمتر دیده شده است. من صرفاً به‌خاطر علاقه‌ام به ژاپن این هیجان را ندارم؛ واقعاً فیلمی است که همه باید ببینند و من آن را به همه توصیه می‌کنم. ۹٫۵/۱۰