انیمیشن Asterix and Obelix: Mansion of the Gods 2014

همان‌طور که در نقد «سرود دریا» گفتم، دنیای انیمیشن امروز به‌شدت از سه‌بعدی شدن پُر شده است. این گرایش از هالیوود شروع شد اما خیلی سریع همه‌جا را گرفته؛ حتی ژاپن هم دارد از انیمهٔ دو‌بعدی به «انیمهٔ سه‌بعدی» می‌گردد—مثلاً در «دزدان فضایی: کاپیتان هارلاک» این تحول را دیدم. تبدیلِ کمیک به انیمیشن دو‌بعدی نسبتاً آسان است چون خیلی شبیه‌اند، اما وقتی پای سه‌بعدی در...

همان‌طور که در نقد «سرود دریا» گفتم، دنیای انیمیشن امروز به‌شدت از سه‌بعدی شدن پُر شده است. این گرایش از هالیوود شروع شد اما خیلی سریع همه‌جا را گرفته؛ حتی ژاپن هم دارد از انیمهٔ دو‌بعدی به «انیمهٔ سه‌بعدی» می‌گردد—مثلاً در «دزدان فضایی: کاپیتان هارلاک» این تحول را دیدم. تبدیلِ کمیک به انیمیشن دو‌بعدی نسبتاً آسان است چون خیلی شبیه‌اند، اما وقتی پای سه‌بعدی در میان است، شرایط فرق می‌کند. شخصیت‌هایی مثل میکی‌ماوس را در قالب سه‌بعدی دیده‌ام که برایم نساخت؛ مثلاً گوش‌های میکی در آن نسخه بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف بودند. اما «تن‌تن» موفق شد و انتظار می‌رفت «پاپ‌آی» هم همین جادو را تکرار کند (که برای سال بعد برنامه‌ریزی شده بود). تمام فیلم‌های «آستریکس و اوبلیکس» را تا حالا دیده‌ام—چه فیلم‌های لایو اکشن و چه انیمیشن—و این نخستین‌بار است که نسخه‌ای سه‌بعدی از این مجموعه می‌بینم. خوشحالم که کار کلیتاً خیلی خوب از آب درآمد؛ جزئیات حفظ شده‌اند. حتی همان پاشیدن گل‌وخاک (یا همان دودِ گل‌وخاکی که هنگام درگیری پس از خوردن معجون جادویی تشکیل می‌شود) دقیقاً همان‌گونه که در کمیک بود نمایش داده شده است. آن مفهوم در کمیک برای فهمِ وضعیت خواننده طراحی شده چون تصویر ساکن است، اما در فیلم متحرک می‌توان تمام عمل را نشان داد؛ اگر این تغییر را می‌دادند، امضای اثر از بین می‌رفت. بنابراین باید از جنبهٔ فنی فیلم برای این تبدیل بی‌نقص ستایش کرد. این فیلم احساس آغاز تازه‌ای در مجموعهٔ «آستریکس و اوبلیکس» را القا می‌کند. به‌خصوص که این داستان تازه برای پرده نوشته نشده و مستقیماً از یکی از کتاب‌های کمیک سری با عنوان «کاخ‌های خدایان» برداشته شده است. در انیمیشن سه‌بعدی احساسات، خشونت و کمدی واقعی‌تر به‌نظر می‌رسند، به‌همین‌خاطر آثاری مثل «دلیر» (Brave)، «یخ‌زده» (Frozen) یا «بالا» (Up) تأثیر عاطفی قوی‌تری ایجاد کردند. بخشی از سنت گال‌ها—مثلاً غذای محبوبشان یعنی شکار گراز وحشی—کمرنگ شده چون مخاطب کودک هم هست و ممکن است نمایش برخی صحنه‌ها موجب ناراحتیِ تماشاگران حساس شود؛ مثل کاری که سازندگان «جک غول‌کش» دربارهٔ فرزندان و زنان غول‌ها کردند. یکی از بهترین ویژگی‌های فیلم‌های «آستریکس و اوبلیکس» این است که حتی اگر فیلم شاهکار هم نباشد، باز هم سرگرم‌کننده است و تماشاگر را درگیر می‌کند. در انیمیشن معمولاً اشکالات جلوه‌گر نیستند؛ چون همه چیز تا حدی مرتبط و پذیرفتنی‌ست—مثلاً در انیمیشن ممکن است مردی هزار فوت بپرد و یک مایل جا به‌جا شود. از آنجا که دیدن گال‌ها در قالب سه‌بعدی تازگی دارد و بسیار خوشایند است، تماشاگر کمتر دنبال پیدا کردن اشکالات می‌گردد و اگر این کار را بکند، لذت واقعی فیلم را از دست خواهد داد. «عجیب است که خانه شبیه یک جعبه به نظر می‌رسد.» داستان، همان‌طور که معمول است، در سدۀ اول پیش از میلاد رخ می‌دهد. دشمن گال‌ها، رومی‌ها، با استراتژی جدیدی به‌سراغ‌شان می‌آیند: ساختن کاخ‌های بزرگ نزدیک روستای آن‌ها و سپس نفوذ فرهنگی و اغوای مردم با تمدن فریبندهٔ روم. نبرد میان این دو آغاز می‌شود و غیرنظامیان بی‌گناه و بردگان سیاه‌پوست بیش از همه آسیب می‌بینند. هدف اصلی گال‌ها حفظ زیست‌بوم و مخالفت با آن تمدن مدرن و فریبندهٔ رومی‌هاست. سرنوشتِ «وِنی، ویدی، ویچی» ژولیوس سزار در نبرد پایانی فیلم آشکار می‌شود. در مقایسه با دو–سه فیلم قبلیِ مجموعه، احتمالاً این بهترین «آستریکس و اوبلیکس» است. دیدن یک انیمیشن سه‌بعدی غیرهالیوودی با کیفیت خوب و موفقیت تجاری خوشایند است. فیلمی است که تمام خانواده می‌توانند کنار هم از آن لذت ببرند، نه فقط کودکان. امیدوارم دنباله‌ای سریع ساخته شود. مجموعاً کار کوتاه و شیرین است—حدود ۸۰ دقیقه اجرا دارد. اگر طرفدار کمیک باشید، قطعاً این فیلم را دوست خواهید داشت چرا که فریم‌های زیادی شبیه به صفحات کمیک‌اند؛ این نسخه انگار واقعاً به طرفداران اختصاص داده شده است. ۷/۱۰