فیلم Dance First 2023

بازی نسبتاً بدون الهام گابریل بیرن در نقش برنده نوبل، ساموئل بکت، از مراسمی آغاز می‌شود که او چک جایزه را دریافت می‌کند و سپس از درون تماشاخانه بالا می‌رود تا به غاری برسد که در آنجا با نسخه‌ای از خودش (با پلیور یقه اسکی) روبه‌رو می‌شود و با هم تصمیم می‌گیرند با پول چه کنند. این گفت‌وگو، چارچوبی را برای بازنگری در زندگی مرد...

بازی نسبتاً بدون الهام گابریل بیرن در نقش برنده نوبل، ساموئل بکت، از مراسمی آغاز می‌شود که او چک جایزه را دریافت می‌کند و سپس از درون تماشاخانه بالا می‌رود تا به غاری برسد که در آنجا با نسخه‌ای از خودش (با پلیور یقه اسکی) روبه‌رو می‌شود و با هم تصمیم می‌گیرند با پول چه کنند. این گفت‌وگو، چارچوبی را برای بازنگری در زندگی مرد فراهم می‌آورد: کودکی با پدری مهربان و مادری دورتر؛ زندگی‌ای که اکنون با بازی فین اون اوشیا در پاریس نشان داده می‌شود، جایی که او با جیمز جویس افسانه‌ای (آیدن گیلن) و دختر رقص‌دوست او، لوسیا (گرِین گود)، روبه‌رو می‌شود، قبل از آمدن نازی‌ها که او به مقاومت فرانسه می‌پیوندد و با سوزان (ساندرین بونِر) آشنا می‌شود، و در نهایت دوباره به نقش بیرن بازمی‌گردد برای فرجامی با او و تهیه‌کننده بی‌بی‌سی، باربارا (مکسین پیک). در واقع زندگی او پرحادثه و خودش مردی خسته‌کننده نبود، اما به نوعی کندی و رخوت فیلم تا حدی لذت داستان را می‌گیرد. گهگاه تیزهوشی‌های موجز هم در جویس و هم در بکت دیده می‌شود، و من از بازی اوشیا در نقش جوان‌تر واقعا لذت بردم، اما باقی فیلم بیشتر شبیه سفر درونی ناتوان و گناه‌آلودی است که این مرد در مرور زندگی پُر از پشیمانی‌اش انجام می‌دهد، با بسیار کمِ جنبه‌های مثبت. کلیت فیلم بیشتر متمرکز بر نشان‌دادن نگاه‌های سطحی به افرادی است که در زندگی او مهم بودند تا توضیح دادن چیزی دربارهٔ ماهیتش یا دلیل اینکه چرا باید برایش اهمیت قائل شویم. شاید این بازتابی اصیل از زندگی‌اش باشد، اما تماشایش واقعاً خسته‌کننده است — هرچند خود فیلم از نظر بصری جذاب به نظر می‌رسد. هم‌چنین موسیقی رج‌تایم جاز در برخی بخش‌ها بسیار دوست‌داشتنی است.