فیلم The Killer 2024

این فیلم به‌طرز خنده‌آوری بد است. خدای من. دیدن ناتالی امانوئل بیرون از مجموعه Fast & Furious و بازدیدن عمر سی و سم ورثینگتون خوشحال‌کننده‌ است، اما هرچه فیلم جلو می‌رود، لوده‌تر، شرم‌آورتر و احمقانه‌تر می‌شود. شاید بهترین سکانس، آن صحنه در کلوپ اوایل فیلم باشد که امیدی کاذب می‌دهد که فیلم بهتر از چیزی است که از پوسترش انتظار می‌رود — که نیست. از این...

این فیلم به‌طرز خنده‌آوری بد است. خدای من. دیدن ناتالی امانوئل بیرون از مجموعه Fast & Furious و بازدیدن عمر سی و سم ورثینگتون خوشحال‌کننده‌ است، اما هرچه فیلم جلو می‌رود، لوده‌تر، شرم‌آورتر و احمقانه‌تر می‌شود. شاید بهترین سکانس، آن صحنه در کلوپ اوایل فیلم باشد که امیدی کاذب می‌دهد که فیلم بهتر از چیزی است که از پوسترش انتظار می‌رود — که نیست. از این نظر The Killer (2024) مرا به یاد Smile (2022) می‌اندازد؛ مردم برای Smile هیجان‌زده شدند، اما از سکانس افتتاحیه به بعد افت کرد و هرگز درست نشد. من Silent Night (2023) را دیدم؛ افتضاح نبود، اما شاید جان وو همان‌جا باید متوقف می‌شد. مهم برایم این نیست که داستان اوریژینال نباشد؛ مشکل این است که فیلمنامه ضعیف است و کارگردانی انرژی ندارد. شخصیت‌های زی، سی و جن ضعیف نوشته شده‌اند و فین بیش از حد «Kushala Daora» را تکرار می‌کند. جکس احتمالاً بهترین شخصیت‌پردازی را دارد اما کلاً حدود پنج دقیقه روی پرده است. اوایل فکر می‌کردم قرار است فضایی شبیه Killing Eve خلق کنند، اما نه — غم‌انگیز است. کسی هست که بتواند این بازیگران و این مفهومِ «ملکه مردگان» را به‌درستی اجرا کند؟ اگر دنبال اکشن با محوریت یک قاتل زن هستید، فیلم‌هایی مثل The Protégé (2021) — که شاهکار نیست اما از این فیلم سرگرم‌کننده‌تر است — و همچنین Anna (2019)، Salt (2010)، Red Sparrow (2018) یا Atomic Blonde (2017) را ببینید. --- آره، البته که همه‌مان به یک فیلم دیگر با برچسب «girl boss» نیاز داشتیم تا وجدان وُک‌مان را شعله‌ور کند، نه؟ اگر می‌گویید «هرگز»، پس ادامه بدهید. The Killer با شخصیت اصلی‌ای شروع می‌شود — یک قاتل — که به اندازه یک کاسه پوره سیب‌زمینی گرم، جدی و تهدیدآمیز به نظر نمی‌رسد. ولی خب، او در اتاق بوهمیایی‌اش کیسه بوکس دارد؛ تازه یک هماهنگ‌کننده هم هست که ظاهراً از پس خودش برمی‌آید. ظاهراً راهبرد پنهان این است که با نمایش شخصیت‌ها و نشانه‌های ظاهراً خشن، طبیعت کاملاً بی‌تهدید شخصیت اصلی را بپوشانند. مثل این است که یک گلدان رز را کنار گلدان‌های کاکتوس بگذارند و انتظار داشته باشند مردم به‌طرز عجیبی یکی را با دیگری اشتباه بگیرند. همان‌طور که قابل انتظار است، نتیجه یک اثر مضحکاً غیرقابل‌باور و عمدتاً مبتنی بر اکسپوزیشن است که به نظرم فقط اگر به‌صورت یک کمدی هجوآمیز بازتصور می‌شد، می‌توانست جواب بدهد. این موضوع تقصیر بازیگران نیست؛ بازیگران مناسبی در فیلم هستند که بدون شک بد گزینش شده‌اند — احتمالأ برای اینکه فیلمنامه بتواند بازی‌های مربوط به سیاست جنسیتی را پیش ببرد. به هر حال، بازی روان بازیگران یکی از معدود نقاط مثبت فیلم است. خلاصه اینکه هیچ مقدار چشم‌پوشی از واقعیت هم این فیلم را قابل‌باور نمی‌کند. شخصاً تعجب می‌کنم چرا این روند ادامه دارد، وقتی هرچه می‌بینم نشان می‌دهد تماشاگران تا حد زیادی از دستورکار تنوع، برابری و شمول (DEI) فاصله گرفته‌اند و تمایل به بازگشت به سرگرمی‌های سنتی و منطقی دارند. --- 73/100 استاد اکشن جان وو فیلم «The Killer» (1989) خود را دستمایه قرار داده و چرخش تازه‌ای به آن زده که حداقل برای من به‌خوبی جواب می‌دهد. ناتالی امانوئل به‌عنوان قاتل و عمر سی به‌عنوان مأمور پلیس در شکل‌دادن به شخصیت‌هایی بسیار دوست‌داشتنی و ایجاد لحظات جذاب تعقیب و گریز عملکرد خوبی دارند. حتی سم ورثینگتون را در این فیلم دوست داشتم که در نوع خود نادر است. دیانا سیلورز در نقش خواننده زخمی کمی متوسط بود، اما کار را انجام داد. دیالوگ‌ها گاهی ضعیف‌اند و داستان کاملاً آشناست، اما ما برای اکشن آمده‌ایم و در این بخش فیلم به‌خوبی موفق است. لذت‌بخش.