فیلم Coco Before Chanel 2009

آدری توتو در نقش طراح افسانه‌ای فرانسوی در این فیلم نمایش نسبتاً چشمگیری دارد، اما بقیهٔ این ملودرام با تصویربرداری نسبتاً بی‌رمق، بیشتر دربارهٔ زندگی عاشقانهٔ اوست تا حرفه‌اش. او با نام گابریل متولد می‌شود و پس از ترک یتیم‌خانه‌ای که همراه خواهرش آدریان (Marie Gillain) در آن رها شده بود، به‌عنوان خیاط مشغول به کار می‌شود و برای تأمین مخارج در کاباره نیز می‌خواند....

آدری توتو در نقش طراح افسانه‌ای فرانسوی در این فیلم نمایش نسبتاً چشمگیری دارد، اما بقیهٔ این ملودرام با تصویربرداری نسبتاً بی‌رمق، بیشتر دربارهٔ زندگی عاشقانهٔ اوست تا حرفه‌اش. او با نام گابریل متولد می‌شود و پس از ترک یتیم‌خانه‌ای که همراه خواهرش آدریان (Marie Gillain) در آن رها شده بود، به‌عنوان خیاط مشغول به کار می‌شود و برای تأمین مخارج در کاباره نیز می‌خواند. روشن است که در هر دو کار مهارت دارد، اما جذابیت‌هایش در اجراهای کاباره است که نظر بارون بالسَن (Benoît Poelvoorde) را جلب می‌کند. نام و ارتباط او درهای زیادی را به‌روی این زن بلندپرواز می‌گشاید، اما او به‌رغم نارضایتی فزایندهٔ بارون، بیشتر او را مانند برادری می‌بیند و دل به آرتور «بوی» کیپل (Alessandro Nivola)، میلیاردر انگلیسی صنعت زغال‌سنگ، می‌بندد که موافقت می‌کند سرمایهٔ نخستین کسب‌وکار کلاه‌سازی او را تأمین کند. مانند بسیاری از فیلم‌های زندگینامه‌ایِ تبدیل فقر به ثروت، زمان زیادی صرف کودکی و پویایی‌های خانوادگی می‌شود و تقریباً به‌طور تصادفی به چگونگی رسیدن او به فرصت بزرگ می‌رسیم. در واقع توضیح کافی دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری شخصیت او ارائه نمی‌شود؛ این عناصر کم‌توصیف و شتاب‌زده‌اند و بخش‌های بزرگی از این درام بیشتر شبیه به مثلث عشقی به سبک Merchant Ivory است، گه‌گاه با حال‌وهوای مجموعهٔ The House of Elliot که بیشتر حس ملودرام تلویزیونی دارد تا فضای صالون. با این حال، توتو به‌ندرت دچار لغزش می‌شود و تا حدودی تماشاگر را قانع می‌کند — با وجود دیالوگ‌نویسی اغراق‌شده و فیلمنامهٔ کم‌رمق — و با نیوولا نیز کمی شیمی بازی دیده می‌شود. فیلم قابل‌قبول است، اما متأسفانه فراتر از این نیست و کمتر به شایستگی شخصیتِ شانل، چه به‌عنوان یک زن و چه به‌عنوان یک برند، پرداخته است.