فیلم Harsh Times 2005

«من سرباز آخرالزمانم، مرد!» «هارش تایمز» را دیوید آیِر نوشته و کارگردانی کرده است. در فیلم کریستین بیل، فردی رودریگز، اوا لانگوریا، چکا فورمن، تامی ترول، جی. کی. سیمونز و مایکل مونکس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از گریم روول و فیلم‌برداری توسط استیو میسون انجام شده است. داستان در جنوب مرکزی لس‌آنجلس می‌گذرد و دو دوست صمیمی، جیم لوتر دیویس (با بازی بیل) و مایک آلونسو...

«من سرباز آخرالزمانم، مرد!» «هارش تایمز» را دیوید آیِر نوشته و کارگردانی کرده است. در فیلم کریستین بیل، فردی رودریگز، اوا لانگوریا، چکا فورمن، تامی ترول، جی. کی. سیمونز و مایکل مونکس بازی می‌کنند. موسیقی اثر از گریم روول و فیلم‌برداری توسط استیو میسون انجام شده است. داستان در جنوب مرکزی لس‌آنجلس می‌گذرد و دو دوست صمیمی، جیم لوتر دیویس (با بازی بیل) و مایک آلونسو (با بازی رودریگز)، به‌سرعت درگیر خشونتی می‌شوند که تهدید می‌کند برنامه‌های آینده‌شان را از مسیر خارج کند. این فیلم قرار بود اولین تجربه کارگردانی دیوید آیِر باشد و با توجه به اینکه او پیش‌تر نویسنده «تِرِینینگ دی» بوده، مقایسه‌ها بین این دو کار سخت است اما شاید بی‌مورد هم نباشد. بیل تمام‌قد می‌درخشد در نقش جیم دیویسِ غیرقابل‌پیش‌بینی و نگران‌کننده، یک کهنه‌سرباز جنگ خلیج فارس که در مسیر خودویرانگری قرار گرفته است. سؤال این است که آیا او دوست صمیمی‌اش را هم با خود به پرتگاه می‌کشاند یا نه؟ فیلم بیش از همه نمایش خیره‌کننده بیل را برجسته می‌کند که از یک‌سو تماشاگر را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و از سوی دیگر باعث می‌شود شخصیت‌پردازی مایک آلونسو (با بازی رودریگز) کمتر دیده شود و فیلم کمی از تعادل خارج شود. نخ‌های روایی عمدتاً روی زد و خوردهایی که این دو وارد می‌شوند تمرکز دارند، در حالی که در پس‌زمینه شریک‌های عشقی‌شان منتظرند مردانشان بیدار شوند و پایبند شوند. موضوعی دیگر روی کابوس‌های جنگی دیویس متمرکز است، در حالی که پس از رد شدنش از پلیس لس‌آنجلس، از سوی وزارت امنیت داخلی موردتوجه قرار می‌گیرد. دیویس معتقد است که باید در کار حفاظت باشد، اگر عادتش به دنبال مشکل رفتن این‌قدر غالب نبود... سکانس‌های خشونت‌آمیز فیلم سریع و خونین‌اند و این اثر را فیلمی محکم و بی‌رحم نشان می‌دهند، فیلمی با دیالوگ‌هایی متناسب با همین فضا. در عین حال فیلم مملو از طنز سیاه است؛ لذتی متضاد در تماشای دیویس و همراه نه‌چندان باهوشش وجود دارد که هنجارشکن می‌شوند. نقش لانگوریا در فیلمنامه فرصت چندانی پیدا نمی‌کند، اما این تا حدودی اشکالی ندارد چون اساساً فیلم درباره دوستی‌ای است که به سوی روز حسابرسی سر می‌خورد؛ روزی که مطمئناً قرار است بیاید. وقتی آن روز فرا می‌رسد، دست‌کم ما را ناامید نمی‌کند و بعد از فروکش کردن آدرنالین، ما را به تأمل وا می‌دارد. ۷.۵/۱۰