فیلم A Rainy Day in New York 2019

«یک روز بارانی در نیویورک» پژواکی ضعیف و نحیف از شاهکارهای اوایل وودی آلن است — یک کمدی‌درام عصبی دیگر درباره قهرمانی مضطرب با ژاکت توییدی که عاشق کول پورتر و فیلم‌های سیاه‌وسفید است. فیلم جز نمایش بعضی از شیک‌ترین آپارتمان‌های منهتن و قدیمی‌ترین بارهای هتلی آن شهر، پیام یا هدف قابل‌توجهی ندارد. — جیک وات زوج عاشق، گتسبی (تیموتی شالامه) و اشلی (ال فانینگ)، برای گذراندن...

«یک روز بارانی در نیویورک» پژواکی ضعیف و نحیف از شاهکارهای اوایل وودی آلن است — یک کمدی‌درام عصبی دیگر درباره قهرمانی مضطرب با ژاکت توییدی که عاشق کول پورتر و فیلم‌های سیاه‌وسفید است. فیلم جز نمایش بعضی از شیک‌ترین آپارتمان‌های منهتن و قدیمی‌ترین بارهای هتلی آن شهر، پیام یا هدف قابل‌توجهی ندارد. — جیک وات زوج عاشق، گتسبی (تیموتی شالامه) و اشلی (ال فانینگ)، برای گذراندن آخر هفته به نیویورک می‌آیند. به‌محض ورود، اشلی که روزنامه‌نگاری جوان است فرصت مصاحبه با کارگردان معروف پولارد (لیف شریبر) را به‌دست می‌آورد و او را با بازیگری آشنا می‌کند که نیتی فراتر از استعداد نوشتن او دارد. در همین حال، گتسبی در زیر باران سراغ مکان‌ها و عشق‌های گذشته‌اش می‌رود. شاید یک گشت با کالسکه در پارک بتواند تعادل زوج را در پایان آن روز جالب بازگرداند — یا شاید نه. شالامه در نقش پسر مرفه نقش‌آفرینی آرام و قابل‌قبولی دارد و فانینگ هم با انرژی نقش جوانی به‌ظاهر معصوم را بازی می‌کند که هرگز منهتن را ندیده اما خیلی زود با رفتارهای کم‌وبیش شکارچیانه صنعت سینما وفق پیدا می‌کند. مشکل اصلی به فیلمنامه برمی‌گردد: روایت بیش از حد ملایم و مبتنی بر کلیشه است و هرگاه بخواهد شوکه کند، اغلب به صحنه‌هایی ساختگی و کمی آزاردهنده بدل می‌شود. فیلم قابل‌تماشا و از نظر بصری جذاب است و چشم‌اندازهای شهر را همراه با موسیقی‌های دلنشین — از جمله چند اجرای آواز از شالامه — به نمایش می‌گذارد، اما در نهایت اثری فراموش‌شدنی است.