فیلم Twins 1988

اینجا کلی خوش‌گذرونی هست. تا وقتی بدونی چه انتظاری داشته باشی — و واقعاً وقتی داری فیلمی با دنی دویتو و آرنولد شوارتزنگر در نقش دو برادر دوقلو می‌بینی، فهمیدنِ این موضوع نباید سخت باشه! جولیوس (آرنولد) و وینسنت (دنی) حاصل یک آزمایش ژنتیکی‌اند که قرار بود فرزند کامل را به‌وجود بیاورد؛ در عوض، دوقلو به دنیا می‌آیند، از هم جدا می‌شوند و هرکدام زندگی متفاوتی...

اینجا کلی خوش‌گذرونی هست. تا وقتی بدونی چه انتظاری داشته باشی — و واقعاً وقتی داری فیلمی با دنی دویتو و آرنولد شوارتزنگر در نقش دو برادر دوقلو می‌بینی، فهمیدنِ این موضوع نباید سخت باشه! جولیوس (آرنولد) و وینسنت (دنی) حاصل یک آزمایش ژنتیکی‌اند که قرار بود فرزند کامل را به‌وجود بیاورد؛ در عوض، دوقلو به دنیا می‌آیند، از هم جدا می‌شوند و هرکدام زندگی متفاوتی را ادامه می‌دهند. جولیوس در یک جزیره زیبا بزرگ شده، با آموزش و فرهنگی بالا و بی‌باک از دنیا؛ در حالی که وینسنت یک فرصت‌طلب زن‌باز و از طبقهٔ پایینِ شهر بزرگ است. وقتی جولیوس از وجود برادر دوقلویش باخبر می‌شود، راهی شهر بزرگ می‌شود تا برادر ناشناخته‌اش را پیدا کند؛ مشکل این است که جولیوس از رسم و رسوم شهری خبر ندارد و از آن‌جا که وینسنت اصلاً رفتار برادری ندارد، ماجرا پیچیده‌تر می‌شود. «دو قلوها» فیلمی جمع‌وجور است؛ دو بازیگر اصلی خیلی خوب با هم تعامل دارند و هرچقدر داستان ساده و گاهی کم‌عمق باشد، باز هم فیلم شبِ دیدنی و سرگرم‌کننده‌ای می‌سازد. جذابیتِ زنانه در شکلِ کلی پروست و کلو وب هم هست، اما واقعاً جذابیت اصلی فیلم به تِمِ کوچک و بزرگ بودنِ دویتو و شوارتزنگر برمی‌گردد. خنده زیاد دارد—پس آبجو باز کنید، پاپ‌کورن آماده کنید و زیاد جدی نگیرید. امتیاز: 7/10 یاکتی یاک، یاکیتی یاک. تماشای خوبی است؛ می‌توان دوباره دید و توصیه‌اش می‌کنم، اگر فیلمِ مناسبِ قرارِ دونفره را می‌پسندی. فیلم به‌طرز شگفت‌انگیزی تاب آورده است. البته در بعضی جزئیات حال و هوای زمان خودش را دارد — ارقامِ دلاری‌ای که ذکر می‌شود قدیمی به نظر می‌رسند و تلفن‌های ماشینی و عمومی هم دیده می‌شوند — اما اجرای نقش توسط آرنولد شوارتزنگر و دنی دویتو باعث می‌شود فیلم حتی پس از این همه سال هم جذاب باقی بماند. در ۱۹۸۸ این مفهوم تا حدی خنده‌دار بود، اما از آن زمان پیشرفت‌های علمی زیاد بوده و امروز داستان از مرز علمی‌تخیلی به سمت تخیلِ واقع‌گرایانه نزدیک‌تر شده است. بله، شخصیتِ دویتو از منظر قابل جبران بودن ضعیف است و نقشِ شوارتزنگر هم به‌طرز کمیکی پاک و معصوم نشان داده شده، اما فیلم دربارهٔ استفاده از دو حدِ افراطی برای رسیدن به یک راه‌حل میانه است. همچنین دربارهٔ گردآمدن خانواده‌ها و تقویت پیوندهاست؛ وقتی از کمدی و شلیک‌ها بگذری، داستانی تأثیرگذار دارد. ارزش دیدن دارد اگر حاضری یک سفر کوتاه به سال ۱۹۸۸ را تحمل کنی. کمدی‌ای سرگرم‌کننده و دلپذیر که به شوخی‌های سطحی تن نمی‌دهد (مثلاً شوخی‌های مکرر دربارهٔ قدشان) و در عوض دو شخصیت متضاد به‌خوبی مکمل هم هستند. شوارتزنگر در نقش معصوم و ساده‌دل عالی‌ست و دویتو در نقش حیله‌گر و خلافکار با وجود همه‌چیز، دوست‌داشتنی باقی می‌ماند. امتیاز: 3.75/5 فکر می‌کنم قبلاً این را در دههٔ نود دیده بودم اما چیز زیادی از آن به یاد نداشتم. «دو قلوها» فوق‌العاده است! یکی از آن فیلم‌هایی بود که مدت‌ها در موردش شنیده بودم (اگرچه بعد از تماشا شاید آن‌قدر که فکر می‌کردم شناخته‌شده نیست)، ولی بالاخره دیدمش و از دیدنش خوشحالم؛ فیلمِ خوبی است. دنی دویتو و آرنولد شوارتزنگر زوج فوق‌العاده‌ای هستند. دویتو همیشه خوب است؛ از دیدنش روی پرده خوشم می‌آید. شوارتزنگر هم تأثیرگذار است — تا پیش از این او را بیشتر به‌عنوان نیرویی قاطع دیده بودم، پس دیدنِ نقشی با عمق بیشتر برایم خوشایند بود. دیدنِ کلی پروست جالب بود، هرچند اگر تیتراژ آغازین را ندیده بودم شاید او را تشخیص نمی‌دادم. از نقشِ مارشال بل هم خوشم آمد — نقشِ آدم‌بدی که دلم می‌خواست بیشتر ببینمش. حیف که دنباله‌ای ساخته نشد؛ دیدنِ دویتو و شوارتزنگر در سنین بالاتر می‌توانست جالب باشد... به‌ویژه با شایعهٔ حضور ادی مورفی در مراحل اولیه. فکر می‌کنم آن ترکیب می‌توانست سرگرم‌کننده باشد. خب... در کل خوب است؟ به نظر من به آن اندازه‌ای که تبلیغ شده بود، برجسته نیست. فیلم بد نیست اما چیزِ ویژه‌ای هم به‌حساب نمی‌آید. داستان دارد اما درخشان نیست؛ همین دربارهٔ دیگر جنبه‌ها هم صدق می‌کند. ارزش دیدن را دارد اگر سبک آن را دوست داشته باشی، حتی فقط برای اجرای دویتو که احتمالاً بخشی از فیلم است که بیشتر می‌پسندی. قطعاً بخش‌هایی از فیلم بیش از حد متکی به جذابیتِ مارنی هستند تا رویۀ داستان یا بازیگری، و این تلاش می‌کند به‌عنوان موقعیت‌های کمدی جلوه کند در حالی‌که جولیوس متوجه ماجرا نیست — اما واضح است همه‌چیز آن‌گونه که نشان می‌دهند نیست. در کل امتیاز: 6/10. فیلم خوب است و دیدنش ارزش دارد، اما آن‌قدر نیست که در فهرست برترین فیلم‌هایم قرارش دهم. شوارتزنگر و دویتو برای این کمدی-درام جاده‌ایِ جذابِ دههٔ ۸۰ کنار هم آمده‌اند. مردی به لحاظ ژنتیکی برتر که در جزیره‌ای در اقیانوس آرام جنوبی زندگی می‌کند (آرنولد)، به لس‌آنجلس می‌آید تا برادر دوقلوی گمشده‌اش را پیدا کند که معلوم می‌شود خلافکاری زن‌باز و کوچکی است (دنی). همراه با دو خواهر (کلی پروست و کلو وب) راهی نیومکزیکو می‌شوند تا مادر و پدرشان را پیدا کنند و در عین حال از طلبکاران فرار کنند. «دو قلوها» (۱۹۸۸) تا حدی شبیه «سه‌نفر در راه» سال قبل است (با بازی چارلی شین، آلن رک و کری گرین). هر دوی این‌ها کمدی-درام‌های جاده‌ای با روحیهٔ ماجراجویانه‌اند. چند سال بعد «تلما و لوییز» آمد که از همان جنس بود اما مسیر تراژیک‌تری را در پیش گرفت. در حالی‌که «سه‌نفر در راه» فیلمی به همان خوبی و شاید بهتر است، در گیشه موفق نبود و به فراموشی سپرده شد؛ اما این فیلم ناگهانی تبدیل به موفقیتی غیرمنتظره شد و در سراسر جهان ۱۴.۵ برابر هزینهٔ تولیدش فروخت. این احتمالاً بهترین فیلم برای دیدنِ کلی پروست در اوج زیبایی‌اش است. مدت فیلم ۱ ساعت و ۴۷ دقیقه است و در حوالی لس‌آنجلس و شمال نیومکزیکو (پل درهٔ ریو گرانده، لوس آلاموس و سانتافه) فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B+