فیلم You Should Have Left 2020

فیلم You Should Have Left (۲۰۲۰) با ایده‌ای جذاب و فضایی مرموز شروع می‌شود و بازیگران قابلی مثل کوین بیکن و آماندا سیفرید دارد، اما متأسفانه نتوانسته از پتانسیل‌هایش به‌خوبی استفاده کند. دیوید کوپ که در کارنامه‌اش آثار موفقی دارد، این‌جا بین ژانرها سردرگم است و معلوم نیست دقیقاً دنبال چه نوع فیلمی بوده: روان‌شناختی، ترسناک، درام خانوادگی یا حتی اندکی علمی-تخیلی؟ نتیجه فیلمی نیمه‌کاره...

فیلم You Should Have Left (۲۰۲۰) با ایده‌ای جذاب و فضایی مرموز شروع می‌شود و بازیگران قابلی مثل کوین بیکن و آماندا سیفرید دارد، اما متأسفانه نتوانسته از پتانسیل‌هایش به‌خوبی استفاده کند. دیوید کوپ که در کارنامه‌اش آثار موفقی دارد، این‌جا بین ژانرها سردرگم است و معلوم نیست دقیقاً دنبال چه نوع فیلمی بوده: روان‌شناختی، ترسناک، درام خانوادگی یا حتی اندکی علمی-تخیلی؟ نتیجه فیلمی نیمه‌کاره است که بیشتر شبیه مجموعه‌ای از ایده‌ها و مفاهیم ناتمام به نظر می‌آید تا یک اثر منسجم. شخصیت‌پردازی ضعیف است؛ شخصیت‌ها انگیزه، خواسته یا حتی شخصیت مشخصی ندارند. به‌ویژهِ سوزانا که صرفاً به‌عنوان ابزاری برای پیش‌برد داستان استفاده شده و عملاً نقش «بازیگر» را بازی می‌کند تا یک انسان با انگیزه‌های قابل‌فهم. تئو هم به‌ظاهر گذشته‌ای دارد، ولی آنچه درباره‌اش مطرح می‌شود به‌طرز ناشیانه‌ای در قالب دیالوگ‌هایی تحمیل‌شده و غیرقابل‌باور بازگو می‌شود و هیچ رشد شخصیتی واقعی‌ای در او دیده نمی‌شود. از نظر فنی فیلم هم ضعف‌هایی دارد که مانع ایجاد تعلیق و وحشت مؤثر می‌شوند: خانهٔ «تسخیرشده» بیش از حد روشن و مدرن است و حس خفگی و تنگنا که برای این نوع فیلم‌ها ضروری است، منتقل نمی‌کند. تدوین و موسیقی گاهی با هم هماهنگی ندارند و اگرچه فیلم‌برداری چند نمای زیبا دارد، اما به‌تنهایی برای ساختن اتمسفر لازم کافی نیست. تلاش برای اضافه‌کردن درامی خانوادگی جواب نمی‌دهد چون بیننده ارتباط کافی با شخصیت‌ها پیدا نمی‌کند، و واردکردن عنصری علمی-تخیلی بی‌نیاز و بدون توضیح بیشتر، تنها موجب سردرگمی می‌شود. ایدهٔ جذابِ تغییرات عجیب در ابعاد خانه هم دیر وارد می‌شود و فرصت پرداخت درست و قابل‌توجه را پیدا نمی‌کند. با این حال فیلم نقاط قوتی هم دارد: اتمسفری مرموز و پاره‌ای از جامپ‌اسکِرها و طراحی صدا که گاه اضطراب‌آور و مؤثر ظاهر می‌شوند؛ همین‌طور اجرای قابل‌قبول کوین بیکن و استعداد آماندا سیفرید که به‌خاطر کم‌استفاده‌بودن بازی‌اش، بیشتر از حد توانش بیکار می‌ماند. اگر از طرفداران جدی ژانر هستید، بخش‌هایی از فیلم ممکن است برایتان لذت‌بخش باشند و تنش‌هایی را تجربه کنید. در مجموع، فیلمِ پتانسیل زیادی برای تبدیل‌شدن به یک ترسناکِ روان‌شناختی جذاب داشت اما زیر بار ایده‌های ناتمام و شخصیت‌پردازی ضعیف له شده است. از نظر فنی هم نتوانسته جوّ لازم را به‌طور کامل بسازد؛ در نتیجه تجربه‌ای نه‌چندان رضایت‌بخش و تا حدی ناامیدکننده به‌جا می‌گذارد و به سختی می‌توان آن را به طور کلی توصیه کرد—مگر اینکه طرفدار ژانر باشید و به عناصر گاه‌به‌گاهِ مؤثر آن علاقه‌مند باشید.