فیلم Written on the Wind 1956

شاید در این داستان چیز چندان بدیعی‌ای نباشد: ثروتمند، بیوه و صاحبِ کارخانه نفتی به نام جاسپر (ایان کیت) دو فرزند بزرگ‌سال و لوس دارد. کایل (رابرت استک) ولنگار و الکلی است و مری‌لی (دوروتی مالون) زنی است با اخلاقی به‌قول‌معروف آسان. پسر با زمین‌شناس شرکت میچ (راک هادسون) رفیق صمیمی است و هر دوی این مردان با منشی شرکت، لوسی (لورن باکال)، آشنا می‌شوند....

شاید در این داستان چیز چندان بدیعی‌ای نباشد: ثروتمند، بیوه و صاحبِ کارخانه نفتی به نام جاسپر (ایان کیت) دو فرزند بزرگ‌سال و لوس دارد. کایل (رابرت استک) ولنگار و الکلی است و مری‌لی (دوروتی مالون) زنی است با اخلاقی به‌قول‌معروف آسان. پسر با زمین‌شناس شرکت میچ (راک هادسون) رفیق صمیمی است و هر دوی این مردان با منشی شرکت، لوسی (لورن باکال)، آشنا می‌شوند. هر دو بلافاصله جذب او می‌شوند و پس از رفتارهای نابهنجار کایل، ممکن است فکر کنید لوسی میچ را انتخاب خواهد کرد، اما به‌طرز نسبتاً نامعلومی او تحت تاثیر ضعفی که در پشت ظاهر الکلی میچ پنهان شده، قرار می‌گیرد و با او ازدواج می‌کند. این قرار بود که پایان ماجرا باشد، اما میچ نمی‌تواند لوسی را از فکرش بیرون کند، مری‌لی هم از میچ دست برنمی‌دارد و لوسی کم‌کم درمی‌یابد که شاید مرد اشتباهی را انتخاب کرده است. از هر طرف نفرت و سمّ می‌جوشد؛ تیراندازی‌ای اتفاق می‌افتد و سپس محاکمه‌ای در پی است، اما آیا حقیقت برملا خواهد شد یا زهر همچنان ادامه می‌یابد؟ هادسون و باکال هر کدام عملکرد قابل قبولی دارند، اما واقعاً استک نمایش را می‌دزدد؛ مئخ‌کِشی او با اعتیادش فراگیر و ویرانگر می‌شود. مالون هرچند در دستان داگلاس سیرک کمتر به‌کار گرفته شده، موفق می‌شود حسادت عمیقِ شخصیتش را نشان دهد. این یک ملودرام برجسته است که طمع، حسادت، ملال و حتی کمی شهوت را در تقابل قرار می‌دهد و چهار بازیگر در سراسر فیلم انرژی و تضاد خوبی به هم می‌بخشند. متن نسبتاً خوب نوشته شده است؛ دیالوگ‌ها به‌اندازه کافی زهر دارند و گاهی مهربانی‌هایی—معمولاً از سمت باکال—آن را تعدیل می‌کند. فیلم با صحنه‌هایی که با آن آغاز شده بود خاتمه می‌یابد و در طول بیشتر سکانس‌ها معمایی زیرپوستی جریان دارد. از نظر مایه‌ها هم خیلی دور از «گربه روی بام داغ» تنسی ویلیامز نیست و یادآور فسادآور بودنِ مشروبات الکلی است.