انیمیشن Peter Pan 1953

تماشای خوبی است؛ احتمالاً دیگر باز هم آن را تماشا نخواهم کرد، اما برای طرفداران پیتر پن که نسخه‌های دیگر را دیده‌اند قابل توصیه است. وای، احساس می‌کنم انگار این فیلم را هیچ‌وقت ندیده بودم: این اتفاقی است که وقتی یاد می‌گیرید فیلم‌ها را به‌صورت انتقادی ببینید و نوستالژی‌های کودکانه‌تان را دوباره تماشا کنید، رخ می‌دهد. هر بار بیشتر متوجه بدجنسی‌های والت دیزنی می‌شوم. این فیلم...

تماشای خوبی است؛ احتمالاً دیگر باز هم آن را تماشا نخواهم کرد، اما برای طرفداران پیتر پن که نسخه‌های دیگر را دیده‌اند قابل توصیه است. وای، احساس می‌کنم انگار این فیلم را هیچ‌وقت ندیده بودم: این اتفاقی است که وقتی یاد می‌گیرید فیلم‌ها را به‌صورت انتقادی ببینید و نوستالژی‌های کودکانه‌تان را دوباره تماشا کنید، رخ می‌دهد. هر بار بیشتر متوجه بدجنسی‌های والت دیزنی می‌شوم. این فیلم پر از مشکلات بی‌ملاحظه است، بخصوص نسبت به بومیان آمریکا، و اکثر شخصیت‌ها آدم‌های بدی هستند، از جمله پیتر پن و تینکربل. وندی تنها شخصیت «پاک» در کل فیلم است، و به‌نظرم حتی برای او هم باید کمی تسامح قائل شد. تایگر لیلی شاید رقیب باشد، اما کار خاصی انجام نمی‌دهد و تشخیص سخت است. با چنین ایدهٔ فوق‌العاده‌ای و سطح تولید دیزنی، انتظار دارید حتی بعد از هفتاد سال هم پایدار بماند، اما راستش فکر می‌کنم پذیرش گستردهٔ آن تا حدی به خاطر نبودِ گزینه‌های بهتر بوده است. داستان در اصل به‌ اندازهٔ کافی نزدیک به اثر اصلی و ساختارمند است که یک بازسازی احتمالاً خیلی شبیه همین نسخه باشد. ایرادات بیشتر مربوط به انتخاب‌های سبک‌شناسانه در انیمیشن، دیالوگ‌ها و ارائهٔ شخصیت‌هاست که به‌راحتی قابل اصلاح بوده و شاید باید اصلاح می‌شدند. اگرچه می‌توانم ساعت‌ها دربارهٔ مثلث عشقی فیلم غر بزنم (من کاملاً طرفدار تینکربل هستم)، این قصه در اصل دربارهٔ «پسرِ هیچ‌وقت بالغ نشده» است. اگرچه آن عنصر حسادت را توجیه می‌کند، اما حجم و ناپیوستگی جزئیات دنیای جادویی حواس را پرت می‌کند. توجه می‌کنید که پیتر دیگر گوش‌های انسانی ندارد و گوشِ کوتوله‌وار دارد، و پسرها ظاهراً حیوانات غول‌آسا را کشته و پوست‌شان را به‌عنوان پیژامه پوشیده‌اند—خب بقیهٔ حیوانات کجا هستند؟ دزدان دریایی آن‌قدر آنجا بوده‌اند که بی‌تاب شده‌اند، گرچه تعدادشان هنوز زیاد است، با وجود اینکه هُک گهگاه آن‌ها را تیر می‌زند؛ اما نه آن‌قدر مانده‌اند که شورش کنند یا جزیره را درست بگردند، و در عین حال آن‌قدر مانده‌اند که تاریخچه‌ای عجیب و مشخص میان پیتر، هُک و تمساح شکل گرفته باشد. فیلمِ عجیبی است: هنوز ارزش تماشا دارد، ولی بهتر است همراه بچه‌هایتان آن را ببینید تا اینکه اجازه دهید تنها تماشا کنند. موضوعی ایده‌آل برای والت دیزنی است—یک ماجراجویی دلنشین و طنزآمیز با شخصیت‌های عالی. قبل از تماشا به یاد داشته باشید که جی. ام. بَری شخصیت پیتر پن را اوایل قرن بیستم خلق کرد، بنابراین برخی از زبان‌ها و نقش‌ها کمی کلیشه‌ای‌اند، اما این نباید لذت تجربه را خیلی خراب کند. خانوادهٔ دارلینگ‌ها خانواده‌ای دوست‌داشتنی اما نسبتاً آشفته‌اند که سگی بزرگ به‌نام نانا دارند و سه کودک‌شان همگی اتاق بچه‌ها را در شیروانی خانهٔ خانوادگی به‌اشتراک گذاشته‌اند. پیتر سر می‌رسد و با کمک پری دوست‌داشتنی‌اش تینکربل کودکان را به سلسله‌ای از ماجراهای جادویی در «سرزمینی که هرگز بالغ نمی‌شود» می‌برد. کاپیتان افسانه‌ای هُک دشمن محلی اوست که عزم جزم کرده انتقامش را بگیرد، چون پیتر باعث شده دستش را تمساحی ببلعد و آن تمساح هم دلش می‌خواهد بقیه‌اش را بخورد! شخصیت‌پردازی‌ها عمق دارد—داستان شاید یک داستان «عاشقانه» باشد؛ اما قطعاً موضوعاتی مثل وفاداری، اعتماد، حسادت و رفاقت را به‌صورتی درگیرکننده و قابل‌باور به کودکان معرفی می‌کند. اکشن هم کم نیست—یک رزم شمشیر فوق‌العاده، پروازهای فراوان و بی‌پروایی کودکان واقعاً مسری است. انیمیشن بار دیگر به‌طرز استادانه‌ای دستی ساخته شده، با رنگ‌های زنده‌ای که خیلی از شادی فیلم را منتقل می‌کنند. بازی بابی دریسکل در نقش اصلی هم عالی است—این فیلم واقعاً تماشایی است.