فیلم Kill Bill: Vol. 2 2004

دنیای عجیب و سرگرم‌کنندهٔ قاتلان فوق‌حرفه‌ایِ تارانتینو این فیلم که در ۲۰۰۴ ساخته و توسط کوئنتین تارانتینو نوشته و کارگردانی شده، داستانِ «کیل بیل: جلد دوم» را که تکمیل‌کنندهٔ قسمتِ ۲۰۰۳ («جلد اول») است تمام می‌کند و خلأها را پر می‌نماید. عروس سابقِ قاتل‌ها (اوما تورمن) در پی انتقام از قتل نامزد و دوستانش در یک تمرین عروسی در ال‌پاسو است. او مقابل یاغیانِ سرسختی مانند...

دنیای عجیب و سرگرم‌کنندهٔ قاتلان فوق‌حرفه‌ایِ تارانتینو این فیلم که در ۲۰۰۴ ساخته و توسط کوئنتین تارانتینو نوشته و کارگردانی شده، داستانِ «کیل بیل: جلد دوم» را که تکمیل‌کنندهٔ قسمتِ ۲۰۰۳ («جلد اول») است تمام می‌کند و خلأها را پر می‌نماید. عروس سابقِ قاتل‌ها (اوما تورمن) در پی انتقام از قتل نامزد و دوستانش در یک تمرین عروسی در ال‌پاسو است. او مقابل یاغیانِ سرسختی مانند باد (مایکل مدسن) و ال (دارل هانا) قرار می‌گیرد تا سرانجام به رهبرِ گروه، بیل (دیوید کرادین)، برسد. گوردون لیو در نقش استاد هنرهای رزمی پای می و مایکل پارکس نیز در نقش اِستِبان ویهایو حضور دارد. این بخش از دوگانه نسبت به «جلد اول» گفتگو-محورتر است و شخصیت‌ها را گسترش می‌دهد و به بسیاری از پرسش‌ها پاسخ می‌دهد: چگونه عروس این‌قدر جنگجوی شکست‌ناپذیری شده؟ ال چگونه چشم راستش را از دست داده؟ چرا بیل آن قتل‌عام را ترتیب داد؟ بَدَ چگونه دوران بازنشستگی‌اش را می‌گذراند؟ مشکل این است که شخصیت‌ها همگی شبیه کاریکاتورِ کارتونی هستند و در عین حال قاتلان بی‌رحمی‌اند؛ اساساً نمی‌توان به این اراذل‌واوباش «عمق بیشتری» بخشید، حداقل از منظر دلسوزی و همراهی. برای من مشکلی ندارد اگر همه‌شان همدیگر را بکشند. افزون بر این، داستان بیش از حد سطحی است تا استحقاق چنین پرداختِ حماسی‌ای را داشته باشد و اگر هر دو فیلم در یک فیلمِ ۲٫۵ ساعته فشرده شده بودند، اثر قوی‌تری حاصل می‌شد. با این حال فیلم آن‌قدر نامتعارف است که به شیوه‌ای سرگرم‌کننده عمل می‌کند؛ ترکیبی جالب از وسترن‌های اسپاگتی، فیلم‌های رزمیِ دههٔ ۷۰، تاثیراتِ باندی و عجیب‌وغریب‌گیِ تمام‌عیارِ تارانتینو. اما ادعا کردن اینکه «کیل بیل» آثار سینمایی در سطح شاهکارِ آتوئرالیِستیکِ محض‌اند، اغراق‌آمیز است. برای نمونه، اعتبارات پایانی مضحک و اغراق‌شده‌ای دارد که بیش از ۱۲ دقیقه طول می‌کشند؛ خودِ داستان و شخصیت‌ها لیاقت چنین ستایشی را ندارند. اگر دنبال شاهکارهای تارانتینو هستید، «جنگوی آزادشده» (۲۰۱۲) و «پالپ فیکشن» (۱۹۹۴) یا حتی «حرامزاده‌های لعنتی» (۲۰۰۹) و «جکی براون» (۱۹۹۷) گزینه‌های بهتری‌اند. با این حال فیلم به‌طرزی عجیب و سرگرم‌کننده است، بازیگران خوب‌اند (به‌خصوص کرادین) و تحلیلِ سوپرمنِ بیل دیدگاهی جالب دارد. بخش آموزش عروس نزد پای می را می‌توان از بهترین قسمت‌های فیلم دانست. مدت زمان فیلم ۱۳۷ دقیقه است و در جنوبِ کالیفرنیا، پکن و مکزیک فیلم‌برداری شده است. نمره: B / B- (۶٫۵/۱۰) --- این فیلم خیلی بهتر از جلد اول است. «عروس» (اوما تورمن) مأموریتِ انتقام‌جویی از قاتل نامزد و فرزندِ از دست‌رفته‌اش را ادامه می‌دهد، اما برخلاف قسمت اول دیگر شاهد صحنه‌های بی‌پایانِ کل‌جمعیِ مبارزه نیستیم. این قسمت تمرکزِ بیشتری دارد و فردی‌تر است. رویارویی‌اش با «ساید‌ویندر» (مایکل مدسن) شجاعت او را می‌آزماید — و کنترلِ وحشتش را در وضعیتی به‌شدت دلهره‌آور و بسته — تا اینکه الِ دارای چشم‌بند (دارل هانا) احتمالاً یکی از بهترین اجراهای روی پرده‌اش را ارائه می‌دهد، و آن‌ها با هم موفق می‌شوند یک خانهٔ متحرک را با شمشیرهای سامورایی و وزنِ بدنشان نابود کنند. ما بیشتر می‌فهمیم که او چگونه مهارت‌های نینجای خود را زیر نظرِ شمشیرساز بداخلاق و استادِ همه‌چیزِ فکری «هاتوری هانزو» (سونی چیبا) آموخته و همهٔ این‌ها به یک گِره‌گشایی عجیب با دشمنِ قسم‌خورده‌اش — خودِ «بیل» (دیوید کرادین) — می‌انجامد؛ کسی که پیوسته مرا به روزهایش در نقشِ «Grasshopper» در «Kung Fu» یادآوری می‌کرد. این فیلم ریتمی تند دارد، پر از صحنه‌های تن‌به‌تن یک‌به‌یک، طنز، موسیقی متن قابل‌قبول و نکات تاریخی و فرهنگی جالبی که فیلم را محکم‌تر می‌سازند. به نظر من این بی‌تردید بهترین نقشِ تورمن تا به امروز است و این دنباله به او فضای بیشتری برای درخشش به‌عنوان بازیگر می‌دهد. فیلمنامه چندان عالی نیست — به‌ویژه در پایان — اما این موضوع اهمیت چندانی ندارد چون ماجراجویی‌ها، اکشن و شخصیت‌های قدرتمند بیشتر از آن جبران می‌کنند. بدون شک فیلم مورد علاقهٔ من از تارانتینو است.