فیلم The Ladykillers 2004

برخی فیلم‌ها را نباید هرگز بازسازی کرد و بسیاری از کمدی‌های ایلینگ در این دسته قرار دارند. این فیلم — که نسخهٔ اصلی‌اش مربوط به ۱۹۵۵ است — شاید از میان این داستان‌های کلاسیک مورد علاقه‌ام نبود، اما به هیچ وجه شایستهٔ این بازسازی احمقانه توسط برادران کوئن نبود. تام هنکس («پروفسور دور») نقش یک جنتلمن جنوبی معمولی را بازی می‌کند که خود را به...

برخی فیلم‌ها را نباید هرگز بازسازی کرد و بسیاری از کمدی‌های ایلینگ در این دسته قرار دارند. این فیلم — که نسخهٔ اصلی‌اش مربوط به ۱۹۵۵ است — شاید از میان این داستان‌های کلاسیک مورد علاقه‌ام نبود، اما به هیچ وجه شایستهٔ این بازسازی احمقانه توسط برادران کوئن نبود. تام هنکس («پروفسور دور») نقش یک جنتلمن جنوبی معمولی را بازی می‌کند که خود را به خانهٔ خانمِ مسیحی مسنی به‌نام ماروا مانسون (ایرما پی. هال) راه می‌دهد و به بهانهٔ تمرین شماره‌های موسیقایی، همراه با گروهش دست به سرقتی جسورانه از کازینوی مجاور می‌زنند. مشکل اصلی برای من استفادهٔ مداوم از الفاظ زننده است. داستان اصلی ساده و حتی از نوع کمدی فیزیکی بود، با طنزی ظریف و ریتمی متعادل که اجازه می‌داد ماجرا به شکلی آرام و به تدریج تهدیدآمیز پیش برود. اما این بازسازی صرفاً حمله‌ای بدون جذابیت و مستقیم به حواس بیننده است؛ فیلمی که به ندرت لبخندی بر لب می‌آورد، هیچ نکتهٔ احساس‌برانگیزی ندارد و حتی شخصیت پیرِ زن هم به رفتارهای خشمگینانه‌ای متوسل می‌شود که احتمالاً کِیتی جانسون را در قبرش می‌چرخاند. این فیلم‌های اصلی قطعه‌ای مهم از پازل تکامل کمدی در سینما هستند، و این بازسازی صرفاً تحریفی شوکه‌کننده و به‌شدت ضعیف از یک اقتباس است.