فیلم Born to Be Blue 2015

پشت موفقیت این مرد زنی و چیزهای دیگری بود. این فیلم نیمه‌بیوگرافی موسیقایی با کمی رومانس است؛ فیلم بدی نیست اما چون هالیوودی نیست خیلی‌ها از وجودش بی‌اطلاع‌اند. برای من فیلم در مجموع متوسطِ رو به بالاست، عمدتاً به‌خاطر سی دقیقه اول که خیلی کُند و حوصله‌سربر بود—یک فیلم به شروع خوب نیاز دارد و این فیلم در خلقِ اولین تأثیر موفق نبود. اما حدود یک...

پشت موفقیت این مرد زنی و چیزهای دیگری بود. این فیلم نیمه‌بیوگرافی موسیقایی با کمی رومانس است؛ فیلم بدی نیست اما چون هالیوودی نیست خیلی‌ها از وجودش بی‌اطلاع‌اند. برای من فیلم در مجموع متوسطِ رو به بالاست، عمدتاً به‌خاطر سی دقیقه اول که خیلی کُند و حوصله‌سربر بود—یک فیلم به شروع خوب نیاز دارد و این فیلم در خلقِ اولین تأثیر موفق نبود. اما حدود یک ساعت بعدی تا سکانس پایانی بهتر از آب در آمد. تنها نکته‌ای که واقعاً آزرده‌ام کرد، دیالوگ‌های نجواگونه‌ای بود که در سراسر فیلم وجود داشت. قبلاً با چت بیکر آشنا نبودم و بابت معرفی او از طریق این فیلم ممنونم. از نظر قصه هم چیز ویژه‌ای نسبت به دیگر بیوپیک‌های موسیقایی ندارد: معروفیت و مواد مخدر که حرفه را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و تلاش برای بازگشت به اوج—همان کلیشه‌های رایج، این‌بار در قالب جاز. همه‌چیز به‌صورت نسبتاً سطحی و ساده روایت شده و پیچیدگی چندانی ندارد؛ فیلم بیشتر روی عشق و موسیقی تمرکز می‌کند و سایر جنبه‌ها در اولویت نبوده‌اند، مگر در بخش‌هایی که زوج به دنبال دریافت حمایت بیرونی مثل فرصت‌ها یا دیدار با والدین‌اند. فیلم تنها بر مرحله‌ای خاص از زندگی چت تمرکز دارد و جای تأسف است که از زندگی ابتدایی او و دوره اقامتش در اروپا—که احتمالاً جذاب‌تر بود—چیزی نشان نمی‌دهد. ایتن هاوک مثل همیشه عالی است و دیگر بازیگران همراهش هم خوب‌اند. یک بار دیدن این فیلم ضرری ندارد، اما برای برخی بینندگان غم‌انگیزتر از سرگرم‌کننده خواهد بود؛ بنابراین فیلم برای مخاطبان خاصی مناسب است، قبل از دیدن مطمئن شوید شما از آن دسته‌اید. ۶/۱۰