فیلم Bringing Out the Dead 1999

سینمایی قدرتمند و جذاب از تیمی واقعاً بزرگ. فرانک پیرس از نیروهای فوریت‌های پزشکی نیویورک است و در منطقهٔ هِلز کچِن خدمت می‌کند؛ او شاهد حوادث هولناکی است. وقتی فشار کار روحش را می‌شکند و از تعداد زیادی همکار عجیب‌وغریب کمکی نمی‌گیرد، ممکن است آرامش خود را در کنار دختری که پیش‌تر معتاد بوده بیابد، دختری که پدرش را زمانی که بر اثر حملهٔ قلبی در...

سینمایی قدرتمند و جذاب از تیمی واقعاً بزرگ. فرانک پیرس از نیروهای فوریت‌های پزشکی نیویورک است و در منطقهٔ هِلز کچِن خدمت می‌کند؛ او شاهد حوادث هولناکی است. وقتی فشار کار روحش را می‌شکند و از تعداد زیادی همکار عجیب‌وغریب کمکی نمی‌گیرد، ممکن است آرامش خود را در کنار دختری که پیش‌تر معتاد بوده بیابد، دختری که پدرش را زمانی که بر اثر حملهٔ قلبی در آستانهٔ مرگ بود، او به بیمارستان آورده بود. مارتین اسکورسزی را هرگز نمی‌توان متهم کرد که اهل تجربه‌گری نیست؛ پس از پرداختن به معنویت شرق در فیلم «کوندون» (۱۹۹۷)، او به نیویورک بازمی‌گردد و بخشی از قهرمانان آزردهٔ آمریکا را به تصویر می‌کشد. «Bringing Out the Dead» که بر اساس رمانی از جو کانِلی ساخته شده، در مواردی تماشای دشواری دارد، اما تلخی حزن‌آلودش با مهارتی درخشان و بی‌تکلّف روایت می‌شود؛ و باید گفت شوخ‌طبعیِ تاریکِ فیلم در اجرا ناب و درخشان است. ما سه روز (و شب) همراه فرانکِ پریشان هستیم، در حالی که او و همکاران نیمه‌دیوانه‌اش با اوردوزها، حملات قلبی، مست‌ها و حتی تولدی «بکر» که به‌طرز بدبینانه‌ای نشان داده می‌شود، دست‌وپنجه نرم می‌کنند. با شروع رؤیاهای خیال‌انگیز فرانک از کسانی که در گذشته نتوانسته بود نجات دهد، اسکورسزی و تیمش ما را به کابوسی پرآدرنالین می‌برند؛ تدوین تلما اسکون‌می‌کر تند و انفجاری است، فیلم‌برداری رابرت ریچاردسون برخی لحظات این سفر را با ظرافتی تأثیرگذار قاب‌بندی می‌کند، و موسیقی متن نیز نقشی کلیدی دارد. اسکورسزی همیشه در انتخاب موسیقی فیلم‌هایش دقت فراوان دارد؛ تعداد کمی از کارگردانان معاصر به ذوق او در این زمینه می‌رسند. ترکیب موتاون با پانک راک دههٔ ۷۰ شاید عجیب به‌نظر برسد، اما در متن فیلم کار می‌کند، وقتی نیروهای فوریت احساس فشار می‌کنند و در برخی موارد جنون بر آن‌ها چیره می‌شود. شنیدن قطعه‌ای از New York Dolls در فیلم نادر است و شنیدن یک قطعهٔ سولو از Johnny Thunders به نادریِ سگی است که به نروژی حرف می‌زند؛ استفاده از قطعهٔ Thunders «You Can't Put Your Arms Around A Memory» بی‌نقص و بسیار تأثیرگذار است. به کارگیری استانداردهای اولیهٔ گروه Clash هم زمانی که بازیگران از وضعیت روانی شکنندهٔ یکدیگر تغذیه می‌کنند، بسیار مؤثر است؛ در مجموع، موسیقی متن لذتبخش است. نیکلاس کیج در نقش فرانک پیرس اجرای بسیار خوبی دارد، پر از خویشتن‌داری و صداقت—اجرایی که منتقدانش گاهی آن را نادیده می‌گیرند به‌خاطر سادگی احساسیش. تام سایزمور (با جنونی شگفت‌انگیز)، وینگ ریمز، جان گودمن و پاتریشیا آرکت در جمع بازیگران حضور دارند و همه عملکرد قابل‌قبولی ارائه می‌دهند، اما مطمئنم خودشان در اولین فرصت به برتری فیلمنامهٔ پاول شرِیدِر اذعان خواهند کرد. این اثر یک شاهکار مطلق نیست، اما شدت احساساتش در کنار نیازِ امدادگران به مقابله با فشارهای کاری نشان می‌دهد که اسکورسزی و تیم توانایش یکی از هوشمندانه‌ترین و کم‌قدردیده‌شده‌ترین آثار دههٔ نود را ساخته‌اند. امتیاز: 9/10 مدت زیادی از آخرین‌باری که این فیلم را دیدم می‌گذرد و طبق IMDb قبلاً به آن 3/10 داده بودم. با انتشار نسخهٔ 4K تصمیم گرفتم دوباره تماشا کنم؛ گرچه می‌توانم بخشی از سبک فیلم و حتی اجراها را تقدیر کنم، اما این فیلم برایم تأثیرگذار نبود و جز آثار ضعیف‌تر اسکورسزی است. احتمالاً دیگر دوباره سراغش نخواهم رفت. امتیاز: 2.25/5