فیلم Doc West 2009

بازگشت ترنس هیل (ماریو جیروتی) در تعقیب گروهی از راهزنان، مردی مرموز که چای می‌نوشد (ترنس هیل) — نه الکل — به شهر هولی سند در نیومکزیکو می‌رسد؛ جایی که خشم خلافکاران را برمی‌انگیزد (مثلاً آلسیو دی کلمنته)، دوستی کلانتر را جلب می‌کند (پل سورینو)، توجهات عاشقانهٔ زنی را برمی‌انگیزد (کلر کری) و در عین حال احترام عموم مردم را به دست می‌آورد. «داک وست» در سال...

بازگشت ترنس هیل (ماریو جیروتی) در تعقیب گروهی از راهزنان، مردی مرموز که چای می‌نوشد (ترنس هیل) — نه الکل — به شهر هولی سند در نیومکزیکو می‌رسد؛ جایی که خشم خلافکاران را برمی‌انگیزد (مثلاً آلسیو دی کلمنته)، دوستی کلانتر را جلب می‌کند (پل سورینو)، توجهات عاشقانهٔ زنی را برمی‌انگیزد (کلر کری) و در عین حال احترام عموم مردم را به دست می‌آورد. «داک وست» در سال 2009 برای تلویزیون منتشر شد و همان سال دنباله‌ای با عنوان «تریگرمن» هم داشت. این فیلم‌ها بازگشت ترنس هیل به ژانر وسترن را پس از پانزده سال نشان دادند. او همیشه چهرهٔ سینمایی و جذابی داشت و در دهه‌های ۶۰–۷۰ به‌خاطر وسترن‌های ایتالیایی مانند «خدا می‌بخشد… من نه» (1967)، «جانگو، تابوتی حاضر کن» (1968)، «بوت هیل» (1969) و فیلم‌های «ترینیتی» شناخته می‌شد. شاید بشود او را نسخهٔ اروپایی کلینت ایستوود نامید، اما نه کاملاً، چون هرگز به شهرت و نفوذ ایستوود نرسید. در آن وسترن‌های قدیمی صدای او دوبله می‌شد به‌خاطر لهجهٔ غلیظش، ولی در این فیلم بالاخره صدای واقعی‌اش را می‌شنویم. به‌عنوان یک وسترن تلویزیونی، «داک وست» از لحاظ فنی به پای آثار بزرگی مثل «اسم من هیچ‌کس است» (1973) نمی‌رسد و چند عنصر کارتونی با جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری در آن دیده می‌شود (مثل صحنهٔ مار یا آتش)، اما در کل تماشایی است، شهر وسترنی قوی‌ای دارد و لوکیشن‌های زیبا و جنوب‌غربیِ چشم‌نوازی هم ارائه می‌دهد. داستان به‌اندازهٔ کافی جذاب است، هرچند با بازنویسی‌ای یا دو می‌توانست گیراتر باشد. نکتهٔ برجسته فیلم اما دوستانه‌بودن قهرمانان و لحن گرم و دلپذیر آن است. سورینو در نقش کلانتر اساساً نقش همنشین تنومند و طنزآمیز ترنس را که یادآور نقش‌های باد اسپنسر است، ایفا می‌کند. مدت زمان: ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه. فیلم در بونانزا کریک، سانتا فه، نیومکزیکو فیلم‌برداری شده است. نمره: B-