فیلم Love and Death 1975

تنها چیزی که واقعاً کم داشت، حضور کسی مثل امیل یانینگز بود تا کمی جلالِ امپریالیستی و ابهتِ سینمای صامت را به ماجرا اضافه کند، زمانی که دو روشنفکر کمی خودشیفته و بی‌عرضه درگیر جنگ فرانسه و روسیه می‌شوند. متأسفانه برای تزار، با فشاری که ناپلئون از مرزها وارد می‌کند، ناچار است به افراد عصبی و بزدلی مثل «بوریس» متوسل شود (طبیعی است که نقش...

تنها چیزی که واقعاً کم داشت، حضور کسی مثل امیل یانینگز بود تا کمی جلالِ امپریالیستی و ابهتِ سینمای صامت را به ماجرا اضافه کند، زمانی که دو روشنفکر کمی خودشیفته و بی‌عرضه درگیر جنگ فرانسه و روسیه می‌شوند. متأسفانه برای تزار، با فشاری که ناپلئون از مرزها وارد می‌کند، ناچار است به افراد عصبی و بزدلی مثل «بوریس» متوسل شود (طبیعی است که نقش او را وودی آلن بازی می‌کند) تا در ارتش ثبت‌نام شود. او به اندازه همان مهماتِ اشتباهِ دوران کریمه کارآمد است، اما تصمیم می‌گیرد بهترین راه برای بازگشت سریع پیش دخترخاله مغرورش «سونیا» (دایان کیتون) را کشتنِ فرانسوی و پایانِ یک‌بارهٔ جنگ بداند. در همین حال، دخترخالهٔ مکار در خانه با برادرش «ایوان» (هنری چارنیاک) بازیِ موش و گربه درمی‌آورد، در حالی که او اصلاً علاقه‌ای به پاسخ‌دادن به احساسات او نشان نمی‌دهد. با این وجود، او اجازه نمی‌دهد بی‌تفاوتیِ ایوان مانع از ازدواج ناخواسته‌اش با «بوریس» شود. بی‌مهارتی‌های نظامیِ این آدم به طرز عجیبی با واقعیت تاریخی هم‌راستا می‌شود و وقتی فرانسوی‌ها واردِ مسکو می‌شوند که تا حد زیادی خالی شده است، این دو فرصتِ تجدید دیدار پیدا می‌کنند و در حین گریز از گلوله‌ها—که به‌صورت استعاری همدیگر را هدف گرفته‌اند—دست‌به‌دست هم می‌دهند تا هدفِ قتلِ خود را محقق کنند. طرفداران تولستوی و داستایفسکی شباهت‌ها و حتی هجوهای فراوانی از قصه‌های جدی‌ترِ آن‌ها درباره انقلاب، فلسفه‌پردازیِ بزرگ و عشقِ نافرجام خواهند یافت؛ بسیاری از این ارجاعات بسیار آشکارند. فیلم در اصل یک کمدی تمام‌عیار است که ردّپیرهایی از رک‌گوییِ سبکِ «Carry On» را دارد و پر از کنایه‌های جنسی دوپهلوست؛ طنز با شتاب و فراوانی در میان خونِ ساختگی و نمونه‌های درخشانِ هنر لباس‌دوزی جریان دارد. طبیعتاً مثل بسیاری از کمدی‌های ابلهانه یک پیچشِ نهایی هم در کار است که از جایی غیرمنتظره می‌آید و این ماجراجوییِ لذت‌بخشِ تاریخی—یا دست‌کم برداشتِ ادبی از آن—را کامل می‌کند. این یکی از فیلمنامه‌های موردعلاقه‌ام از وودی آلن است، زیرا تقریباً همه‌چیز را از دینداری تا غرورِ متظاهرانه به تمسخر می‌کشد. واقعاً سرگرم‌کننده است.