فیلم Lone Star 1996

تگزاس دیروز و امروز: فیلمی که گذشته را برای طرح تأملاتی درباره حال به کار می‌گیرد. برای ما که از دور به ایالات متحده نگاه می‌کنیم، دشوار است تفاوت‌های داخلی میان ایالت‌ها را درک کنیم. آمریکا برای بسیاری تصویری یکپارچه و پهناور دارد، اما واقعیت این است که این کشور همچنان اتحادی از پنجاه «کشور کوچک» است که هر کدام دولت، مقامات و قوانین خاص خود...

تگزاس دیروز و امروز: فیلمی که گذشته را برای طرح تأملاتی درباره حال به کار می‌گیرد. برای ما که از دور به ایالات متحده نگاه می‌کنیم، دشوار است تفاوت‌های داخلی میان ایالت‌ها را درک کنیم. آمریکا برای بسیاری تصویری یکپارچه و پهناور دارد، اما واقعیت این است که این کشور همچنان اتحادی از پنجاه «کشور کوچک» است که هر کدام دولت، مقامات و قوانین خاص خود را دارند. تاریخ تگزاس هم وضع را عجیب‌تر می‌کند: تگزاس زمانی از مکزیک استقلال گرفت و بعد با میل خود به ایالات متحده پیوست — و حتی سابقهٔ تلاش برای خروج دوباره را هم داشته است. بنابراین تگزاس، مانند کالیفرنیا یا هاوایی، هویتی نیمه‌مستقل دارد. فیلم، هرچند موضوع مستقیمی با این تاریخ ندارد، اما بارها به گذشتهٔ تگزاسی و رابطهٔ دشوار میان اقوام آنگلو-ساکسون و هیسپانیک اشاره می‌کند. با وجود غالب بودن آنگلو-ساکسون‌ها در مقامات رسمی، فیلم نشان می‌دهد که زمینِ تگزاس از آنِ هیسپانیک‌های بومیِ منطقه—آنچه در زبان محلی «Tejanos» خوانده می‌شود—است. با این حال این گروه در فیلم تحقیر، آمیختگی فرهنگی و تبعیض را تجربه می‌کنند، و خشونت این نابرابری در روابط میان شخصیت‌ها و رفتار خشنِ کلانتر وِید مشهود است. داستان حول اسکلت کشف‌شده‌ای می‌چرخد که سرنخ‌هایی از یک جنایت حل‌نشده را آشکار می‌کند و ممکن است با کلانتر سابق، بادی دیدز، در ارتباط باشد؛ مردی که برای شهر محبوب بود. سام، پسر بادی و کلانتر فعلی (با بازی کریس کوپر)، برخلاف ستایشی که دیگران نسبت به پدرش دارند، کنجکاو است حقیقت تاریک احتمالی را کشف کند و به رغم هشدارها، تحقیقاتش را آغاز می‌کند. از دل این کنکاش، رشته‌هایی از گذشته بیرون می‌آیند که جامعه کوچک شهر مدت‌ها سعی در فراموشی‌شان داشته است. در کنار خط اصلی داستان، چند زیرپلات نه‌چندان پرداخته‌شده نیز وجود دارد: یک عشق کم‌مایه میان کلانتر و معلم شهر، فساد و مصالحه‌های سیاسی در پشت ساختِ زندانی غیرضروری، و رابطهٔ نامناسب میان یک فرماندهٔ نظامی سیاه‌پوست و پدرش که صاحب یک بار است. بازیگران شناخته‌شده‌ای در فیلم حضور دارند. کریس کوپر نقش اصلی را محکم و تأثیرگذار ایفا می‌کند؛ هرچند برای نویسندهٔ بازبینی نام او چندان آشنا نبود، این اجرای جدی و سنجیده خوشایند است. الیزابت پینا نیز کاراکترش را رضایت‌بخش بازی می‌کند، هرچند زیرپلات مربوط به او کمی دور از باور به نظر می‌رسد. کریس کریستوفرسون تصویری از قانون‌مداری خشن، متکبر و پرتعصب ارائه می‌دهد که شبیه یک مافیایی محلی است. استیفن مندیلو، کلیفتون جیمز و میرین کولون هم حضورهای کوتاه اما موثر دارند. جان سیلز، کارگردانی که نویسنده تا پیش از دیدن این فیلم با او آشنا نبود، اثری ارائه می‌دهد که شاید به‌عنوان یک «жем درخشان سینمایی» مطرح نشود، اما سرگرمی باکیفیتی است که همراه با نیش‌های سیاسی و اجتماعی دقیق و به‌موقع عرضه می‌شود. فیلم از نظر تصویربرداری خوب است و حتی جوان‌تر از سن خود به نظر می‌رسد؛ کار دوربین مخصوصاً در فلش‌بک‌ها چشمگیر است، استفاده از نور و سایه بجا و مؤثر است و موسیقی متن اگرچه شگفتی‌آور نیست، کار خودش را انجام می‌دهد. قصه شاید در ذاتش چیز چندان تازه‌ای نباشد — این نوع معماهای جنایی را پیش‌تر بسیار دیده‌ایم — اما دینامیک شخصیت‌ها و روند کند اما جذاب روایت است که اثر را پیش می‌برد. فیلم بیش از آنکه یک وسترن کلاسیک باشد، نگاهی شخصیت‌محور به پیامدهای تغییر، هم خوب و هم بد، ارائه می‌دهد و این احتمالاً یکی از بهترین نقش‌آفرینی‌های کریس کوپر به شمار می‌رود.