فیلم The Lady in the Van 2015

بر اساس راهنمایی او، اینجا جایی است که باید برود! افسانه او ادامه دارد. من درباره مگی اسمیت صحبت می‌کنم، او 82 ساله است و هنوز هم اجراهایش می‌تواند با بازیگران نسل جوان رقابت کند. داستان از دیدگاه شخصی روایت شده که نقش او را ایفا کرده، به همین دلیل کمی ضعیف‌تر به نظر می‌رسد؛ در غیر این صورت، اگر او به تنهایی در فیلم بود،...

بر اساس راهنمایی او، اینجا جایی است که باید برود! افسانه او ادامه دارد. من درباره مگی اسمیت صحبت می‌کنم، او 82 ساله است و هنوز هم اجراهایش می‌تواند با بازیگران نسل جوان رقابت کند. داستان از دیدگاه شخصی روایت شده که نقش او را ایفا کرده، به همین دلیل کمی ضعیف‌تر به نظر می‌رسد؛ در غیر این صورت، اگر او به تنهایی در فیلم بود، قطعاً شایسته اسکار بود. به‌طور اتفاقی، آن شخص یک نویسنده واقعی است، بنابراین فیلم توانسته او را به خوبی به تصویر بکشد. این فیلم بر اساس داستان واقعی یک زن سالخورده است که در طول سال‌های 70 در ون خود به مدت 15 سال زندگی می‌کرد. این فیلم راز وضعیت و اقدامات او را روایت می‌کند. در واقع، انتظار داشتم که این فیلم مانند «لیتل میس سان‌شاین» یک فیلم جاده‌ای باشد، اما بعد از اینکه متوجه شدم این یک بیوگرافی است، تحت تأثیر کل فیلم قرار گرفتم. یک کمدی-درام با حال و هوای دلنشین و کمی معما در داستان است. واقعاً کل فیلم به خوبی توسعه یافته است به‌دلیل رویداد ابتدایی که از ما پنهان بود و در نتیجه‌گیری فاش می‌شود. همچنین کمی جنبه خیال‌پردازی دارد، به‌ویژه پایان آن که خیلی از آن بود. شخصیت ماری شپرد، مرا به یاد خانم جولیا ویکت از سری انیمیشن‌های آقای بین انداخت. نوعی نگرش مشابه که به دیگران اهمیتی نمی‌دهد، به‌ویژه زمانی که همه اطرافش نوعی احترام و توجه نشان می‌دهند، او بیشتر برای ما شکاک به نظر می‌رسد. فیلم در مکان‌های واقعی فیلمبرداری شده است که این برای ساخت فیلم یک مزیت محسوب می‌شود و به ما این امکان را می‌دهد که از نزدیک به اصل موضوع شاهد باشیم. 8 از 10 همان‌طور که نویسنده در پایان خود اشاره می‌کند، او این داستان را کمی افزایش داده، اما بیشتر آن چیزهایی است که نمی‌توانستید تصور کنید! او یک خانه جدید در خیابانی مرفه در کمدن لندن می‌خرد، تنها برای اینکه متوجه شود منطقه توسط یک زن سالخورده بدخلق و بدبو که در ون زنگ زده‌اش زندگی می‌کند، «ویران» شده است. زمانی که وقت رفتن او می‌رسد، او در بیرون از خانه جدیدش پارک می‌کند و از او می‌خواهد که از امکاناتش استفاده کند. این فقط آغاز یک دوستی است که در طول پانزده سال توسعه می‌یابد، در این مدت بنت (با بازی الکس جنینگز) متوجه می‌شود که این یک زن جالب و بااستعداد است. در ابتدا قضاوت درباره او (سرکار خانم مگی اسمیت) بسیار آسان است، اما با پیشرفت داستان، متوجه می‌شویم که وجود موقتی او به طرز عجیبی برایش مناسب است، حتی اگر این موضوع همسایگان محترم‌ترش را آزرده کند. داستان رابطه آن‌ها توسط یک نمایشنامه‌نویس مشهور روایت می‌شود که بیشتر اوقات با خودش صحبت می‌کند و این مجموعه مکالمات نه تنها وجود او، بلکه وجود خودش را هم زیر سوال می‌برد. روایت او زیرکانه، تیزبین و به طرز سرگرم‌کننده‌ای بیانگر است و کل ماجرا به طرز مرموزی با بازیگری که به نظر می‌رسد از به تصویر کشیدن یک زن با شخصیت واقعی لذت می‌برد، به اوج می‌رسد. این فیلم کمی طولانی است و به سمت نتیجه‌گیری اجتناب‌ناپذیر کم‌کم از انرژی می‌افتد، اما باعث می‌شود کمی در مورد بی‌خانمانی، پیری و چگونگی رضایت‌بخش بودن زندگی فکر کنید (یا نمی‌توانید).