فیلم Shame 2011

نقد ۱: فیلم در بین منتقدان و علاقمندان سینما شهرت خوبی دارد، اما به نظرم از همیشه کسل‌کننده‌تر بود. فاسبندر احتمالاً یکی از بازیگرهای بیش‌ازحد تحسین‌شده‌ی این سال‌هاست. ظاهر خاصی دارد و چشمانش از صفحه عبور می‌کنند — این را قبول دارم — و از نظر اندازهٔ آلت هم بارها در فیلم معلوم بوده، اما فراتر از این‌ها بازی‌اش نسبتاً متوسط است. نقد ۲: شرم (Shame) چیزی کمتر...

نقد ۱: فیلم در بین منتقدان و علاقمندان سینما شهرت خوبی دارد، اما به نظرم از همیشه کسل‌کننده‌تر بود. فاسبندر احتمالاً یکی از بازیگرهای بیش‌ازحد تحسین‌شده‌ی این سال‌هاست. ظاهر خاصی دارد و چشمانش از صفحه عبور می‌کنند — این را قبول دارم — و از نظر اندازهٔ آلت هم بارها در فیلم معلوم بوده، اما فراتر از این‌ها بازی‌اش نسبتاً متوسط است. نقد ۲: شرم (Shame) چیزی کمتر از یک شاهکار نیست: هر نما داستانی را روایت می‌کند. خلاصهٔ داستان: براندون (مایکل فاسبندر)، نیویورکی موفق و جذاب، زندگی ظاهراً عادی‌ای دارد اما پشت نقابِ معمولی‌اش رازی وحشتناک پنهان کرده: اعتیاد جنسی. نیاز مداوم او به ارضا، او را نسبت به تقریباً همه چیز بی‌حس کرده است. اما وقتی سیسی (کری مولیگان)، خواهر نیازمندِ براندون، ناگهانی به شهر می‌آید، در آپارتمان او می‌ماند و حریم خصوصی‌اش را نقض می‌کند، براندون بالاخره مجبور می‌شود مستقیم با اعتیادش روبه‌رو شود. نقد: مطمئنم «شرم» همیشه فیلم محبوب شخصی من از استیو مک‌کوئین خواهد بود. مک‌کوئین با دوربین و صدا داستان می‌گوید. او شان بابیت را به عنوان فیلم‌بردار همراه آورد و بابیت ناامید نمی‌کند؛ آن‌ها با هم برخی از افشاگرترین و زیباترین سکانس‌های سینمای اخیر را ساخته‌اند. نورپردازی فیلم (که باز هم زیر نظر بابیت است) در روایت تصویری بسیار موثر است. فیلمنامهٔ ایبی مورگان و مک‌کوئین جلوه‌ای ویژه دارد و اعتیاد براندون را بیش از پیش به نور می‌کشد. موسیقی دل‌نشین هری اسکات پس از تماشای فیلم از ذهن‌تان پاک نخواهد شد؛ او با ترکیب قطعات کلاسیک و ساخته‌های اصل، فیلم را به هم پیوند می‌دهد. مایکل فاسبندر اجرای درخشانی از براندون ارائه می‌دهد؛ گاهی بی‌تفاوت و آرام، گاهی تسلیم ابتدایی‌ترین تکانه‌هایش و گاهی فریادزننده به خواهرش. کری مولیگان نیز در نقشی مکمل در کنار فاسبندر بسیار خوب ظاهر می‌شود؛ هر دوی آن‌ها سکانس‌های متعددی برای درخشش دارند. فیلم از رده‌بندی سنی NC-17 حداکثر استفاده را می‌برد، اما هیچ‌یک از صحنه‌های جنسی احساس اغراق یا بی‌هدف بودن نمی‌دهند. همه چیز بسیار واقعی است و اغلب تماشای آن‌ها تقریباً ناراحت‌کننده است. مک‌کوئین کل داستان را به شیوه‌ای هنری روایت می‌کند، از جمله صحنه‌های جنسی که بسیاری از کارگردان‌ها ممکن بود خرابشان کنند. این شیوه باعث شده که جریان کلی فیلم بهتر و روان‌تر باشد. فیلم اعتیاد جنسی (و اعتیاد به طور کلی) را بسیار واقع‌گرایانه نشان می‌دهد: هرچند افراد متفاوت‌اند، همه پس از ارضا شدن اغلب شرم را احساس می‌کنند و گاهی هر کاری می‌کنند تا آن نیاز را تامین کنند. نقد ۳: شاید من نسبت به موضوعات جنسی و روایت‌های مربوط به آن حساسیت‌زدایی شده‌ام، اما به‌طور کلی دیدن مکرر مایکل فاسبندرِ لخت در حال رابطه، دوش گرفتن یا خودارضایی برای من تأثیری نداشت. براندون یک کارمند دفتری در نیویورک است که دچار وسواس جنسی است و در تیمی از مردان دائماً تحریک‌شده کار می‌کند که رهبرشان فیشر (جیمز بِیج دیل)، با وجود متأهل بودن، بی‌پروا و قابل تمسخر است. براندون در جذب زنان یا پرداخت هزینهٔ خدمات جنسی مشکلی ندارد تا زمانی که خواهرش سیسی (کری مولیگان) برای دیدار می‌آید. او روزها تماس‌های او را نادیده می‌گیرد، امیدوار است برود، اما فراموش کرده بود که سیسی کلید آپارتمان را دارد — و وقتی در آنجا مستقر شد، عجله‌ای برای رفتن ندارد. بدیهی است که این وضعیت زندگی پرخطر او را محدود می‌کند و او مجبور می‌شود برای پنهان‌کاری راه‌حل‌های فوری پیدا کند. از طرفی، سیسی دیدگاهی کاملاً متفاوت نسبت به رابطهٔ جنسی دارد؛ او آن را عملی صمیمی با شریک می‌بیند و دانستن صرفِ نامِ طرف را نشانهٔ تعهد نمی‌داند. سؤال این است: آیا او را شبیه خودش خواهد کرد، یا او موفق می‌شود و این پلنگ را به تغییر وا می‌دارد؟ نکات قابل‌توجهی در فیلم مطرح می‌شود، از جمله نقدی تا حدی مخرب بر جامعهٔ مدرن و مصرفی. برای براندون، سکس صرفاً نوعی سرگرمی است؛ برای او و احتمالاً بسیاری از شریک‌هایش معنی خاصی ندارد، و باید اعتراف کرد فاسبندر در نشان‌دادن نوعی جداافتادگی در رفتارهای جنسی‌اش موفق است. در بسیاری جنبه‌ها او نماد نسل‌هایی است که دوستان نزدیک‌شان را فقط به‌صورت آنلاین می‌شناسند و تجربیات جنسی‌شان یا دیجیتال است یا معامله‌ای. این فیلم دربارهٔ ترس از تعهد نهایی است. مولیگان اندکی رنگ به زندگی تک‌بعدی او می‌افزاید و واضح است که حضور او نشان می‌دهد که نوعی پیوند عاطفی می‌تواند به‌اندازهٔ خودِ سکس جذاب باشد، اما نقش او هم بیش از حد جنسی‌سازی شده است — دست‌کم از نظر من — و دیالوگ‌هایش پیش‌پاافتاده‌اند. این نسخه‌ای کمی کمتر پست از یک کتاب «پنجاه طیف…» است که بسیاری از ساکنان شهری را چیزی بیش از حشرات نمی‌داند؛ آنها صبح از لانه بیرون می‌آیند برای امور روزمره، سپس به خانه برمی‌گردند برای غذا، تولیدمثل و خواب. پیام را زود دریافت کردم و سپس علاقه‌ام را از دست دادم، متأسفم.